Στο πνεύμα των απόκρεω με πίεσαν να γράψω

κάτι που το απέφευγα μη και σασε τρομάξω,

όπως οι Αρκουδιάρηδες με πρώτο τον Αράπη,

γι’ αυτό δυο λόγια θα σας πω, κ’ ύστερα κάνω κράτει,

της σερπαντίνας τη χαρά να μην αποδομήσω ,

της Κολομπίνας τη δροσιά μη σας τηνε στερήσω,

του Cοwboy, του Zorro, τ’ όνειρο μη σας σβήσω.

Και εξηγούμαι πάραυτα, δίχως να σας τραινάρω:

Ουδέποτε συνάντησα σε καρναβάλι άλλο,

όπου σταθώ κι όπου βρεθώ να βλέπω μασκαράδες,

που έφεραν ή φέρνουνε στη χώρα μας μπελάδες,

να καμαρώνουν και να λεν, σε μας που έχουν γδάρει:

‘’Μόνο με μας στη γέφυρα το πλοίο δεν μπατάρει’’

και δε θωρούν τους Πειρατές που έχουνε σαλτάρει.

Πως ξέρανε, πως ξέρουνε, τον τόπο να ορθώσουν.

Πως έχουν τάχα συνταγή, τρόπο, για να τον σώσουν.

Φοβούμαι πως μονά-ζυγά θα μας ξανασταυρώσουν,

πριν φύγει το τριώδιο και τρέχουν να προκάμουν,

γιατί μες τη σαρακοστή ποτέ δεν αμαρτάνουν.

Τελειώνοντας ας ευχηθώ εγώ να κάνω λάθος,

και νάρθει η ‘’ Ανάσταση ‘’ πριν μας ξεκάμει τ’ άγχος.

Ακόμη να σας ευχηθώ την Καθαρά Δευτέρα

ψηλά να βγει ο αετός με ούριο αέρα

και τούτη η σαρακοστή να ‘ναι η τελευταία

χωρίς τα μύδια τ΄ αχνιστά, χταπόδι και γαρίδες,

γυαλιστερές, λευκό κρασί κι αστακοκαραβίδες,

και σα θα ‘ρθούν Πρωτομαγιά, Πάσχα, μαζί σε ένα,

κέφι, ελπίδα, μονιασμό, να ‘χουνε συνημμένα.

Γιώργος Αγγελάκης

Μαθηματικός