Β’ μέρος

Ένας βασικός λόγος, ασφαλώς, που οι παλιοί είχανε λιγότερο άγχος ήτανε και αυτός. Δηλαδή η σωματική άσκηση η οποία καλμάρει τα νεύρα και ενεργοποιεί τις ενδορφίνες της… χαράς! Ξεκουράζει το μυαλό (όταν το σώμα κουράζεται, το μυαλό ξεκουράζεται. Όταν το μυαλό κουράζεται, τα νεύρα… νευριάζουνε!)

Να το δούμε όμως και στην πράξη; Ναι. Γιατί όταν κάνουμε βάδην ας πούμε μας αρέσει και το απολαμβάνουμε; Γιατί όταν πάμε στο γυμναστήριο, όταν κάνουμε κολύμπι; Επειδή είμαστε στη θάλασσα, μέσα στο νερό; Όχι! Μπες μέσα στο νερό και στέκε σαν τη στύλη του άλατος. Τι θα απολαμβάνεις; Τίποτα, μόνο που θα ξεπαγιάσεις και θα τουρτουρίζεις. Γιατί σε ευχαριστεί το ποδόσφαιρο; Επειδή είσαι μέσα στο γήπεδο; Για στέκε να δούμε. Ο χορός γιατί σε διασκεδάζει; Γιατί κινιέσαι και χοροπηδάς. Για στέκε στη μέση της πίστας σαν τον.. μπίκο να δούμε.

Με όλα τα παραπάνω παραδείγματα, ασφαλώς κουραζόμαστε σωματικά, όμως το ευχαριστιόμαστε. Έτσι δεν είναι; Ναι, αν όμως δεν είναι υπερκόπωση η οποία βλάπτει.

Μακάρι να είχαμε πάντα στη ζωή μας τέτοιες χαρές! Όλα τα προβλήματα, οι σκοτούρες και τα βάσανα ξεχνιούνται, οι κακές σκέψεις και το άγχος βρίσκουνε αντίσταση και δεν περνούνε. Να γιατί παλιά λοιπόν που δουλεύανε – ασκούντανε έξω στην ήρεμη φύση, με τα χέρια τους και με όλο τους το σώμα, όπως τα αθλήματα που αναφέραμε πιο πάνω, είναι λογικό να μην είχανε το ίδιο άγχος με το σημερινό, όπου όλα γίνονται με ένα μυαλό κουρασμένο, ζαλισμένο από τα κομπιούτερ και χωρίς… ενδορφίνες της χαράς! …

Είναι κι άλλα πολλά για το άγχος. Θα αναφέρω ακόμη ένα, που είναι η σκληρή, η προπονημένη φυσική ζωή, που σε κάνει να αντέχεις τις αντιξοότητες και είναι και η άλλη ζωή, η καλομαθημένη, η εξευγενισμένη, η πολύ ευαισθητοποιημένη. Αυτή κάνει το άτομο πιο ευάλωτο στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Είναι όπως τον εξασθενημένο οργανισμό, που προσβάλλεται εύκολα από τους διάφορους ιούς και αρρώστιες. Είναι όπως τα καινούρια μεταλλαγμένα εξευγενισμένα φυτά, τα οποία δεν αντέχουνε στις κακές καιρικές συνθήκες, όπως αντέχουνε τα παλιά, τα ντόπια, τα οποία είναι συνηθισμένα στις κακουχίες.

Να λοιπόν γιατί έβλεπες τους ανθρώπους τότε κουρασμένους και όμως δεν τους έλειπε το κέφι και το χιούμορ. Όλη μέρα έξω στα χωράφια σφυρολογούσανε, μαζί με τα πουλιά, τραγουδούσανε, κουβεντιάζανε φωνακτά με τους δικούς τους, αλλά και με τους συγχωριανούς τους που βρισκότανε ακόμα και σε μεγάλη ακτίνα γύρω τους.

Το μεσημέρι που καθίζανε χάμω στο απέραντο χωμάτινο τραπέζι για να φάνε, απλώνοντας καταγής τα πιρουνοκούταλα, τα κατσαρολικά, πιο πέρα ψήνανε τη φρίσα, το χοιρομέρι, λουκάνικο, γι’ από πλευράς κομμάτι και μοσχοβολούσε όλη η πλάση και πάνω στις μυρωδιές των λουλουδιών και της χωματίλας εξάπλωνες ανάσκελα στης φύσης το κρεβάτι, μέχρι να ετοιμαστεί το.. τραπέζι! Πενασμένος, με το φαί δίπλα σου να αχνίζει, να μυρίζει και ξαπλωμένος ανάσκελα να νιώθεις την αγαλλίαση της ξεκούρασης στο σώμα σου! Σήμερα ούτε μιλιά ακούς ούτε πουλιά, μόνο μηχανάκια να σβουρίζουνε και… χαρκιδιό σου θυμίζουνε!

Πάνω σ’ αυτό το ευλογημένο.. τραπέζι λοιπόν που το στόλιζαν τα λουλούδια της φύσης, η γης και ο ουρανός, δεν έλειπε η ανθρωπιά και τα πειράγματα.

Ε… γείτονα! Κοπιάστε να φάμε και να πιούμε ένα κρασί… ελάτε – ελάτε… ξαναφώναζαν. Εκεί άρχιζαν και τα αστειάκια, όπως, μα εμείς τρώμε πολύ φαΐ και άμα ρθούμε θα μείνετε νηστικοί! Δεν πειράζει, καλή καρδιά μωρέ παιδιά!... Εις υγεία φωνάζανε σαν να ήτανε όλοι μαζί μια παρέα και σκουντρίζανε τα ποτήρια τους. Καλά ξετελέματα… Ναι, να ‘ρθείτε κι από μας άμα πρωτοτελειώσετε… και άλλα πολλά..

Η οικογενειακή βοήθεια, η συντροφικότητα, η συνεννόηση, η συμπαράσταση και η ενθάρρυνση από τον ευρύτερο ανθρώπινο περίγυρο ήταν παντού, ενώ το άγχος της δουλειάς, αλλά και όλων των άλλων προβλημάτων, δεν είχε πολλά περιθώρια για να περάσει μέσα στην ψυχή….