Η δημοσιογραφία στην ιδανική εκδοχή της. SPOTLIGHT.

ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ - SPOTLIGHT

Σκην.: Τομ Μακάρθι

Πρωτ.: Μάικλ Κίτον, Μαρκ Ράφαλο, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Μπράιαν ντ’Άρσι Τζέιμς, Τζον Σλάτερι, Στάνλεϊ Τούτσι, Λιβ Σράιμπερ

Το 2001 στη Βοστώνη, η δημοσιογραφική ομάδα Spotlight της εφημερίδας Boston Globe ερευνά την υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων από ιερείς της Καθολικής Εκκλησίας, αποκαλύπτοντας ένα εγκληματικό σκάνδαλο, τις τεράστιες διαστάσεις του οποίου ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να φανταστούν.

Βραβευμένη μόλις προχτές με Όσκαρ καλύτερης ταινίας και καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, η ταινία αφηγείται μία αληθινή ιστορία, μετατρέποντάς τη σε μία ακόμα σπουδαία προσθήκη στην κατηγορία του δημοσιογραφικού δράματος, πλάι σε τίτλους όπως τα «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» («All the President’s men», Άλαν Τζέι Πακούλα, 1976), «Το δίκτυο» («Network», Σίντνεϊ Λουμέτ, 1976), «Το κύκλωμα» («Broadcast news», Τζέιμς Ελ Μπρουκς, 1987), «The insider» (Μάικλ Μαν, 1999), «Ραγισμένο γυαλί» («Shattered glass», Μπίλυ Ρέι, 2003) και «Καληνύχτα και καλή τύχη» («Good night and good luck», Τζωρτζ Κλούνι, 2005).

Η ψυχραιμία, η λεπτότητα κι η ευαισθησία με την οποία σκιαγραφούνται τα πορτρέτα των θυμάτων ενός τόσο φριχτού εγκλήματος, η διαφορά του οποίου από τον φόνο, είναι ότι το θύμα πρέπει να ζήσει με την ανάμνηση και τις συνέπειες για όλη του τη ζωή- με την καθόλου αυτονόητη προϋπόθεση ότι εξαρχής

















ξεπερνάει το τραύμα και καταφέρνει να συνεχίσει. Η αποκάλυψη της διαφθοράς μέσα στην Εκκλησία και της υποκρισίας που αυτή συνιστά, όχι μόνο στη σχέση του θεσμού με την κοινωνία, αλλά εξ ορισμού σε σχέση με το δόγμα που υπηρετεί, εφόσον δε μπορεί κανείς παρά ν’ αναρωτηθεί τι είδους θεός είναι αυτός που επιτρέπει να συμβαίνουν τέτοια φριχτά εγκλήματα σε βάρος μικρών παιδιών, και μάλιστα από τους ίδιους τους εκπροσώπους του επί Γης. Η αξία της ερευνητικής δημοσιογραφίας, κι η συνεργατική διαδικασία με την οποία έρχεται στο φως μια ιστορία, ανυποχώρητα ερευνημένη κι αδιάσειστα τεκμηριωμένη, για να συγκρουστεί με την εξουσία, όπως οφείλει πρωτίστως να κάνει η μαχητική δημοσιογραφία.

Αυτή η πολυθεματικότητα όμως, αντλεί την ισχύ της από τις εξαιρετικές ερμηνείες του καστ, που αποδίδουν το πάθος και την ομαδικότητα των χαρακτήρων, αλλά και από τον απολύτως νηφάλιο, ακέραιο και μεθοδικό τρόπο με τον οποίο ο Μακάρθι ξετυλίγει το υποδειγματικά συνεπές σενάριο που έγραψε μαζί με τον Τζος Σίνγκερ, χωρίς να ξεπέφτει στιγμή σε ευκολίες που θα πρόδιδαν το επαγγελματικό πνεύμα και το αίσθημα καθήκοντος της Spotlight, τα μέλη της οποίας συνεργάστηκαν στενά με τους συντελεστές κι ενέκριναν θερμά την απόδοση της ιστορίας.



ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Σκην.: Κωνσταντίνος Γιάνναρης

Πρωτ.: Δάφνη Ιωακειμίδου-Πατακιά, Κωνσταντίνος Ελματζίογλου, Κώστας Νικούλι, Μούτσο Φαμπρίτσιο, Κωνσταντίνα Τάκαλου

Μια συμμορία από μαθητές επιχειρεί να εκδικηθεί το ταξικό σύστημα για τις αδικίες του, μέσα από εγκληματικές πράξεις εναντίον πλούσιων επιχειρηματιών.

Κοινωνικό δράμα που αποτελεί την έκτη μεγάλου μήκους ταινία του 56χρονου σκηνοθέτη. Εδώ τον απασχολεί η χαμένη γενιά που μεγαλώνει ακριβώς μέσα στην οικονομική κρίση, αλλά η απεικόνιση που συνθέτει φαίνεται να συνεχίζει τη δημιουργική του πτώση.

Μετά κι από το απροσδόκητα απογοητευτικό «Man at sea» (2011), o Γιάνναρης φαίνεται πια να έχει χάσει το κοινωνικό αισθητήριο και την αιχμηρότητα που πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια τον έχριζαν τον πιο ελπιδοφόρο έλληνα σκηνοθέτη της νέας γενιάς, με ταινίες όπως «Από την άκρη της πόλης» (1998), «Δεκαπενταύγουστος» (2001) και «Όμηρος» (2005). Η χαρακτηρολογική του οξυδέρκεια, η λιτή και στιβαρή ερμηνευτική καθοδήγηση, η άμεση και διεισδυτική κινηματογράφηση, ο εύστοχος σχολιασμός, όλα έχουν πλέον αντικατασταθεί από ένα εύκολο κι απλοϊκό σενάριο, υπερβολική δραματικότητα, αφελή προσέγγιση του θέματος, επιφανειακούς κι άστοχους διαλόγους, καθώς κι επιτηδευμένες ερμηνείες.



ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

UN+UNE

Σκην.: Κλωντ Λελούς

Πρωτ.: Ζαν Ντιζαρντάν, Έλζα Ζιλμπερστάιν, Κριστόφ Λαμπέρ, Αλίς Πολ.

Ο Αντουάν είναι ένας διάσημος γάλλος συνθέτης, που ταξιδεύει στην Ινδία για να γράψει τη μουσική για την καινούρια ταινία ενός σημαντικού ινδού σκηνοθέτη. Εκεί γνωρίζει τη γυναίκα του γάλλου πρέσβη, με την οποία διασχίζει τη χώρα σ’ ένα ταξίδι πνευματικής αναζήτησης. Η ζωηρή ερμηνεία του Ντιζαρντέν δεν αρκεί για να καλύψει την ακατάσχετη φλυαρία, τις ευκολίες και τη γενικότερη αφέλεια αυτού του ρομάντζου, οι οποίες υπονομεύουν την αληθοφάνεια και το ενδιαφέρον του.