Την Κυριακή 14 του Φλεβάρη, όλοι οι Ορειβατικοί Σύλλογοι του Νομού Λασιθίου, πραγματοποίησαν πεζοπορική διαδρομή στα απόκρυφα μονοπάτια της Θρυπτής. Συννεφιασμένος ο καιρός μας υποδέχτηκε στο χωριό Ορεινό στα νότια της Σητείας. Ανηφορίσαμε τις εγκαταλειμμένες στράτες στριφογυρίζοντας σε χορταριασμένα μονοπάτια στην κάτω μεριά του χωριού. Γκρεμισμένα πετρόκτιστα υδραγωγεία που στέγαζαν τις πηγές έχουν λεηλατηθεί. Δυο στηθαία που έχουν απομείνει μαρτυρούν το μεράκι των κατοίκων. Με πόση φαντασία, τέχνη και σεβασμό έφτιαχναν τις κρήνες τους για να στεγάσουν το πολύτιμο αγαθό. Σήμερα στις θέσεις όπου υπάρχουν πηγές βλέπουμε αποκρουστικά κτίσματα με την εύκολη λύση των μπλόκων και χοντρές μαύρες σωλήνες να φιδογυρίζουν τις πλαγιές μεταφέροντας το πολύτιμο αγαθό. Χάσαμε το σεβασμό μας προς τη φύση, μόνο απαιτήσεις έχουμε, πώς θέλουμε να πάμε μπροστά. Στις 9 η ώρα συγκεντρωθήκαμε όλοι οι Σύλλογοι στο χωριό Ορεινό, όπου ξεκινήσαμε την πεζοπορία μας. Ανηφορίσαμε τον αγροτικό δρόμο βορειοδυτικά του χωριού. Το κροτάλισμα του νερού μας καλωσόρισε. Ξεστράτιζε ανέμελα στα ρυάκια χοροπηδώντας στον ξέφρενο ρυθμό του. Πλατανόφυλλα, έστρωναν χαλάκια στις όχθες, άλλα ταξίδευαν πλέοντας ανάλαφρα στα αφρισμένα νερά. Ο δρόμος ανηφορικός μας σεργιανούσε στα νότια πρανή της οροσειράς. Η άγρια φύση μας ξεναγούσε στα απόκρυφα μονοπάτια της. Τα σύννεφα χαμήλωσαν , το ψιλοβρόχι άρχισε να χορεύει ανάλαφρα μα δεν κράτησε για πολύ. Πέρασαν δύο ώρες ανηφορίζοντας τις πλαγιές της Θρυπτής. Ξεχασμένες στράτες λαξεμένες από τη φύση, διέσχιζαν τα βορειοδυτικά πρανή του βουνού. Φτάσαμε στις πηγές του Πρίνου. Αυτές οι πηγές τροφοδοτούν με νερό το χωριό Ορεινό. Αφού πήραμε μια ανάσα συνεχίσαμε να ανηφορίζουμε στη δυτική ράχη. Μια πανοραμική θέα από εδώ απλώνεται χαμηλά. Από ψηλά αντικρίζουμε τα χωριά Κουτσουρά και Μακρύ Γιαλό στη νοτιοανατολική ακτογραμμή να αχνοφαίνονται στην άκρη του Λιβυκού Πελάγους. Άσπρα σύννεφα σαν υδρατμοί ζώνουν ανάλαφρα το τοπίο. Στο βάθος γκριζάρει το Κουφονήσι ανάμεσα στους ομιχλώδεις υδρατμούς του νότου. Συνεχίζουμε την πορεία μας στα φυσικά χαρακωμένα μονοπάτια στο φρύδι του βουνού. Παλιές στράτες επικοινωνίας των κατοίκων του Ορεινού με άλλα χωριά και πόλεις. Ανηφορίσαμε μέχρι το πρόβαλμα της "Παπούρας". Το παγωμένο αεράκι δρόσιζε τα ξαναμμένα πρόσωπα μας. Καθίσαμε για λίγο να κολατσίσουμε. Από εδώ, κατηφορικό μονοπάτι με βορειοδυτική κατεύθυνση μας οδηγεί σε ένα μεγάλο πευκοδάσος. Η ομορφιά του τοπίου είναι φανταστική. Ένας αγροτικός δρόμος στριφογυρίζει στο δάσος. Με βορειοδυτική κατεύθυνση, μας ξεναγεί στην ωραία φύση του. Βλέπουμε πολλά κουκούλια με κάμπιες, αραχνοΰφαντα πλεγμένα στις πευκοβελόνες. Υπάρχουν αρκετά δέντρα ξεραμένα και άλλα πεσμένα σαρακιάζουν. Λίγο πιο κάτω βλέπουμε ασβεστοκάμινα εγκαταλειμμένα. Ακούμε νερό να κελαρύζει στις κοιλότητες του βουνού. Με μπλόκα στεγάζουν και εδώ τις πηγές. Καμία ευαισθησία για το πολύτιμο αγαθό. Μαύρες χοντρές σωλήνες και εδώ, αταίριαστες με το φυσικό περιβάλλον, σκοτώνουν την φυσική ομορφιά του τοπίου. Λίγο πιο κάτω ακόμη συναντάμε απομεινάρια νερόμυλων. Από ψηλά αντικρίζουμε το εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, στη νοτιοανατολική κοιλότητα μιας ρεματιάς. Βλέπουμε και εδώ νερόμυλους γκρεμισμένους. Ακούμε κάπου το νερό να γουργουρίζει. Μπαίνουμε μέσα στη ρεματιά και ανηφορίζουμε προς το εκκλησάκι για προσκύνημα. Λίγο πιο χαμηλά βρίσκονται οι πηγές του Ψυχρού. Εκεί καταλήξαμε μετά από πέντε ώρες. Καθίσαμε και φάγαμε εκεί ότι κρατούσαμε. Ήπιαμε δροσερό νερό και απολαύσαμε την ωραία φύση κάτω από θεόρατα πλατάνια. Ηταν ακόμη μια υπέροχη πεζοπορία στα μονοπάτια της άγνωστης Κρήτης.

Βασίλης Δρόσος