Γιατί στέκουν ακίνητ’ οι τσολιάδες

και τρέχουν βιαστικοί οι πολιτικοί;

Γιατί στο Σύνταγμα μαζεύτηκαν χιλιάδες

κι οι πιο πολλοί κοιμούνται νηστικοί;

Μαραμένα λουλούδια τριγύρω

κι εσύ να μην έχεις νερό

να κοιτάζεις τους φίλους με λύπη,

να κρατάς το δικό σου σταυρό.

Ένας χείμαρρος με πόνο και δάκρυ

σε κάθε γωνιά κι απόμερη άκρη

κι ο ζωγράφος σιωπηλής ιστορίας,

να σκιτσάρει θαρρείς τις κραυγές αγωνίας.

Να εδώ, στη χώρα του αιώνιου φωτός και του Δία,

στην Ελλάδα που και τώρα ηχεί των Θεών μυθωδία.

Δεν σκύβουν τα ψηλά βουνά,

δεν κάνουν υποκλίσεις

μον’ αγναντεύουν μακριά

στα άδυτα της φύσης.

Δεν θέλουνε τα βράχια τους

οι ξένοι να πατάνε,

μον’ θέλουνε σταυραετούς

να ‘ρθούν να προσκυνάνε.

Έλληνες, μη φοβάστε μωρέ!

Οι Θεοί ήταν πάντα με το μέρος των Ελλήνων.

(Από την ποιητική συλλογή του Άγγελου Μ. Κούρκουλου

με τίτλο “Στα μονοπάτια της καρδιάς”)