Ο Σπυρίδων Σίμος γεννήθηκε στην Λαβδάνη, στην περιοχή του Πωγωνίου, στην Ήπειρο, το 1868 και πέθανε στην Αθήνα το 1935. Γιος του Μιχαήλ Σίμου, ήταν δημοσιογράφος και διευθυντής της εφημερίδος Πατρίς.
Εξελέγη βουλευτής Άρτας στη Βουλή του 1910 και διετέλεσε υπουργός Περιθάλψεως της προσωρινής κυβέρνησης Θεσσαλονίκης (Σεπτ. 1916-Ιούνιος 1917) και της μετέπειτα κυβέρνησης Βενιζέλου (1917-1920).
Μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας του (Πατρίς) αλλά και από τις πολιτικές του αγορεύσεις στη Βουλή ονομάτισε την πηγή του κακού για το νομό Άρτας, τον Καραπάνο. Ακόμη έφερε στη Βουλή το θέμα της εξαγοράς των ψηφοφόρων από τον Καραπάνο στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου του 1910.
Τότε ο Κωνσταντίνος Καραπάνος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σίμου, (σώζεται η αγόρευσή του στα πρακτικά της Βουλής), διέθεσε 100.000 δραχμές για να εξαγοράσει τους ψηφοφόρους.
Μπροστά στην αίσθηση ότι μοιράζονται χρήματα, οι φτωχοί αγρότες, έσπευσαν να πάρουν ότι μπορούσαν, αφού στέναζαν από τον ζυγό του τσιφλικά Καραπάνου. Οι εκλογές έγιναν σε πρωτόγνωρες συνθήκες βίας και νοθείας και ο Κωνσταντίνος Καραπάνος, μαζί με τον γιο του Πύρρο εκλέχτηκαν βουλευτές. Το ίδιο και ο Σπυρίδων Σίμος. Η Άρτα συνέχισε να στενάζει κάτω από την πίεση του Καραπάνου.
Ο Σπυρίδων Σίμος εξέδωσε τις σκέψεις του, για την πολιτική κατάσταση στην Άρτα, σε ένα βιβλίο, το 1912, που το ονόμασε «Λόγοι και Έργα».
Σε αυτό το βιβλίο πέρα από την διαφθορά του Καραπάνου γράφει ότι τον πολέμησαν γιατί ήθελε να κάνει σπουδαία έργα που θα άλλαζαν την πόλη. Αναφέρει τον αμαξιτό δρόμο Άρτας - Τρικάλων, τη σιδηροδρομική γραμμή Αγρινίου- Άρτας και τη βελτίωση του οδικού δικτύου του ορεινού όγκου. Την αποξήρανση των ελών και την ίδρυση της αγροτικής τράπεζας. Θα υλοποιούνταν με την βοήθεια του Ελευθέριου Βενιζέλου που το άστρο του τότε ανέτελε στο πολιτικό προσκήνιο.
Ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης παρουσιάζει κείμενα από το βιβλίο του Σπυρίδωνα Σίμου, πρακτικά από τη βουλή και την ένσταση της οικογένειας Καραπάνου, για την εγκυρότητα των εκλογών της 28ης Νοεμβρίου του 1910. Ακόμη υπάρχει άγνωστο φωτογραφικό υλικό, έγγραφα, επιστολές και εφημερίδες της εποχής.
Η μελέτη, επιμελημένη με αισθητική τελειότητα, κρατάει την ορθογραφία, τη γλώσσα και τη στίξη των πρωτότυπων εγγράφων, αλλά με τις κατάλληλες παραπομπές βοηθάει τον αναγνώστη να εγκλιματιστεί γρήγορα. Πρόκειται για μια σημαντική συμβολή στη μελέτη της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας των αρχών του 20ου αιώνα.
