Της Aλίκης Καλλέργη

Μια ταινία από τις καλύτερες της χρονιάς που σου επιβάλλεται ακολουθώντας ιδιαίτερα χαμηλούς τόνους είναι “Το Κορίτσι από τη Δανία” του βραβευμένου σκηνοθέτη Τομ Χούπερ.

Βασισμένη στη βιογραφία από τον Ντέιβιντ Εμπερσχοφ, του διάσημου εικαστικού καλλιτέχνη Αϊνάρ Βέγκενερ, που έζησε στις αρχές του αιώνα που πέρασε μας διηγείται την ζωή που σφραγίστηκε από την αναζήτηση της πραγματικής του φύσης. Ήταν ίσως ο πρώτος άνδρας που υπεβλήθη σε εγχείρηση αλλαγής φύλου αναγνωρίζοντας στον εαυτό του μια θυλυκή πλευρά εγκλωβισμένη σ’ ένα ανδρικό σώμα.

Σ’ ένα υποβλητικό περιβάλλον που σφίζει από καλλιτεχνική δημιουργία στην Κοπεγχάγη του 20, ο Αϊναρ Βέγκενερ όπως είναι αρχικά το ανδρικό του όνομα, συμβιώνει με την όμορφη νεαρή γυναίκα του, σ’ έναν απόλυτα αρμονικό γάμο. Αυτή επίσης ζωγράφος προσπαθεί να βρει κάτι παραπάνω “ως θέμα” για τους πίνακες της από τα αμφιλεγόμενης αξίας πορτρέτα που ειδικεύεται αναζητώντας έμπνευση σε κάτι άλλο. Όμως όλα θα πάρουν διαφορετικό δρόμο μετά από ένα τυχαίο περιστατικό. Ένα ημιτελές πορτρέτο μιας όμορφης μπαλαρίνας περιμένει τις τελευταίες πινελιές για να ολοκληρωθεί και ο Αϊναρ πείθεται από την γυναίκα του να φορέσει ένα ζευγάρι μακριές κάλτσες και πουέντ για να το ολοκληρώσει ζωγραφίζοντας τις λεπτομέρειες στα πόδια της. Με το υπέροχο ροζ φόρεμα να αναπαύεται πάνω στο ανδρικό του σώμα που νωχελικά έχει ξαπλώσει στο πλάι σε μια θηλυκή πόζα, ο Αϊναρ θα μεταμορφωθεί στην Λίλυ Ελμπε που στην πορεία θα πάρει “σάρκα και οστά” εγκαταλείποντας ότι ανδρικό στοιχείο είναι για χρόνια φυλακισμένο μέσα σε μια γυναικεία ψυχή. Μεταμορφώνεται σταδιακά από έναν ευγενή άνδρα σε μια εξαγνισμένη γυναίκα.

Ο Τομ Χούπερ “εκμαιεύει” εξαιρετικές ερμηνείες από τον Εντ Ρεντμέϊν και την Αλίσια Βικάντερ υποψήφιοι για όσκαρ και οι δύο σε πρώτο ρόλο ανδρικό και δεύτερο γυναικείο, αντίστοιχα, που στο αφαιρετικό περιβάλλον που κινούνται προβάλλονται ακόμα περισσότερο.

Ο Εντ Ρεντμέιν προσεγγίζει τον ρόλο με λεπτότητα κι όπως υποστήριζε δουλεύοντας τον μπόρεσε να κατανοήσει πως το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν ταυτίζονται απαραίτητα.

Μια ιδιαίτερη βιογραφική ιστορία αγάπης που συναντά τους καταλληλότερους συντελεστές που την αναδεικνύουν με ρεαλισμό κι ευαισθησία, υπό την επιβλητική μουσική του βραβευμένου επίσης Αλεξάντερ Ντεπλά.

Μου άρεσε πολύ, γι αυτό έστω και καθυστερημένα σας την προτείνω.