Ταινίες για τις χαμηλότερες δυνατές προσδοκίες.

THE BOY

Σκην.: Γουίλιαμ Μπρεντ Μπελ

Πρωτ.: Λώρεν Κόαν, Ρούπερτ Έβανς, Τζιμ Νόρτον, Νταϊάνα Χάρντκαστλ

Η Γκρέτα είναι μια νεαρή αμερικανίδα, που έρχεται στην Αγγλία για να εργαστεί στην απομονωμένη έπαυλη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού ως γκουβερνάντα του μικρού τους γιού. Όταν φτάνει εκεί, ανακαλύπτει ότι στην πραγματικότητα δεν προσλήφθηκε για να προσέχει ένα παιδί, αλλά το πορσελάνινο ομοίωμά του, το οποίο έχει τη δική του ζωή.

Μια κοινότοπη, εύκολη, απλοϊκή ταινία τρόμου, τα τρομάγματα της οποίας μπορεί να είναι αποτελεσματικά, αλλά δεν αρκούν για ν’ αποζημιώσουν για την έλλειψη ατμοσφαιρικότητας, την επιφανειακότητα και το διεκπεραιωτικό ύφος του σεναρίου και της σκηνοθεσίας.

ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

FIFTY SHADES OF BLACK

Σκην.: Μάικλ Τίντις

Πρωτ.: Μάρλον Γουέιανς, Κάλι Χωκ, Φρεντ Γουίλαρντ, Μάικ Επς

Η Χάνα είναι μια φοιτήτρια που αναλαμβάνει να πάρει συνέντευξη από τον Κρίστιαν Μπλακ, έναν πάμπλουτο εργένη που επιδίδεται σε ιδιαίτερες ερωτικές πρακτικές.

Κωμωδία που παρωδεί τις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» («Fifty shades of Grey», Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον, 2015) και κατά τη γνώμη μου κατακτά εύκολα μία από τις ψηλότερες θέσεις στη λίστα με τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής Γουέιανς έχει προϋπηρεσία στο είδος της παρωδίας, αφού αυτός κι η οικογένειά του έχτισαν τη φήμη και την εμπορικότητά τους μέσα από τίτλους όπως «Scary movie» (Κίνεν Άιβορι Γουέιανς, 2000), «Scary movie 2» (Κίνεν Άιβορι Γουέιανς, 2001), «Dance flick» (Ντέιμιαν Ντάντε Γουέιανς, 2009), «A haunted house» (Μάικλ Τίντις, 2013) και «A haunted house 2» (Μάικλ Τίντις, 2014).

Προσωπικά, βρίσκω το χιούμορ του ανυπόφορα χαζό, ανούσιο και φτηνό, κι αυτό το λέω ως ένας από τους φανατικότερους υπερασπιστές της χονδροειδούς αμερικανικής κωμωδίας των Τζιμ Κάρεϊ, Γουίλ Φέρελ, Σεθ Ρόγκεν κ.α. Ίσως κατά τον ειρωνικότερο τρόπο, στην προβολή καθόταν δίπλα μου ο θεατής που ευχαριστήθηκε την ταινία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο μέσα στην αίθουσα, απολαμβάνοντας ξεκαρδιστικά κάθε σκηνή κι αποδεικνύοντας πόσο σχετικό είναι το χιουμοριστικό γούστο. Το μόνο ευτύχημα είναι η παταγώδης εμπορική αποτυχία της ταινίας, που θ’ αποτρέψει τη δημιουργία συνεχειών.