Τελευταία οι απεργίες, οι διαδηλώσεις και οι πορείες δίνουν και παίρνουν, ως πρααγματικότης ή ως επικρεμάμενη απειλή.
Το δικαίωμα της απεργίας αποτελεί πολύτιμη κατάκτηση των εργαζομένων και η νομιμότης της δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ουδεμία αντίρρηση πως όλοι όσοι αισθάνονται ότι αδικούνται – όπως η παρούσα δίκαιη απόγνωση των ελέυθερων επαγγελματιών και των αγροτών και ιδιαίτερα των νεότερων- έχουν το απόλυτο δικαίωμα της διαμαρτυρίας (και με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ) κατά...των (εταίρων) δανειστών, που ανάγκασαν την κυβέρνηση να υπογράψει και την υποχρέωσαν να εφαρμόσει (τρίτο) μνημόνιο – με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθο και τι πάθος – πήρανε το φορτίο...
Αλλά οι εμπνευστές των κινητοποιήσεων θεωρούν ότι ασκούν τα δικαιώματά τους, όταν παρεμποδίζουν την άσκηση ελευθεριών άλλων ομάδων, προκειμένου να επιτύχουν το σκοπό τους.
Στη δημοκρατία η ελευθερία αρχίζει με μια απαγόρευση, την απαγόρευση κατάργησης της ελευθερίας, να βλάπτεις την ελευθερία του άλλου.
Όμως στρατηγικοί σκοποί κάθε συγκέντρωσης, διαδήλωσης ή πορείας, μικρής, μεγάλης ή ασήμαντης παραμένουν η διακοπή με το «έτσι θέλω», των συγκοινωνιών και ο αποκλεισμός του κέντρου, νεκρώνοντας τη χώρα και διαλύοντας την οικονομία.
Οι διαδηλωτές με πρωτοβουλία οργανώσεων, κομμάτων, συλλόγων και ομίλων και με τη διέγερση διαφόρων ενθουσιασμών, συγκινήσεων, καημών και παραπόνων διαλέγουν ένα δρομολόγιο για μια ομαδική μετακίνηση.
Η μετακίνηση αυτή, για να γίνει και να τραβήξει όσες ώρες επιθυμούν τα μέλη της, είναι απαραίτητο να παραλύσει κάθε κίνηση τροχοφόρων, κωλύοντας τη χρήση ενός δημόσιου αγαθού, ακινητοποιώντας τα μέσα μαζικής μεταφορας και τα ασθενοφόρα – με τα πολύωρα μποτιλιαρίσματα, δημιουργώντας κύμα οργής και αγανάκτησης στους συμπολίτες, ενώ με τα μπλόκα παραβιάζεται και η ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και αγαθών μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαïκής Ένωσης.
Φυσικά, στο βίντεο των δευτερολέπτων που παίζεται στα δελτία ειδήσεων των τηλεοράσεων, ακούμε όλοι μας την υποκριτική αναφώνηση των ηγετών: «Ζητάμε συγγνώμη από το κοινό το οποίο ταλαιπωρούμε αγρίως,
Γιατί μονάχα με τρακτέρ
και αιχμηρών αγώνων
μπορώ να βρω το δίκιο μου
στο κράτος των βαρόνων”.
Όπως έγραφε ο αείμνηστος σεβαστός φίλος καθηγητής Φαίδων Βεγλερής, προασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, μέσα στην κολοσσιαία παράβαση του παλιού ρωμαïκού δικαίου, που έδινε αγωγή σε κάθε πολίτη, για να εξαφανίσει το παραμικρό εμπόδιο στη διάβαση από δημόσια οδό, μερικοί κρατούν κοντάρια ψηλά και χοντρά, με πανό και φανταχτερά πλακάτ και με τη δύναμη του ήχου της ντουντούκας και των φωνητικών χορδών επιχειρούν να πέσουν – σαν άλλα τείχη της Ιεριχούς – τα όποια οχυρά του κατεστημένου, το οποίο εξακολουθεί να διαιωνίζει την κυριαρχία του.
Τα συνθήματα είναι τα ίδια με εκείνα που εκφράζουν συνοπτικά την πολιτική όλων των κομμάτων, τόσο εκείνων που λένε πως προσπαθούν να τα ικανοποιήσουν φιλότιμα και δίκαια, όσο και εκείνων που καταγγέλλουν την αδικαιολόγητη παραμέληση τους: το ασφαλιστικό, το φορολογικό, η δημόσια υγεία, η ανεργία, η ανώτατη εκπαίδευση (ψωμί, παιδεία, ελευθερία), οι μεταρρυθμίσεις, η ανάπτυξη.
Βέβαια, κυριαρχεί η αντίληψη ως έσχατη λύση ότι κάποιο κράτος ανυπολόγιστων διαστάσεων και με απροσδιόριστους πόρους θα αναλάβει να λύσει όλα τα προβλήματα των πολιτών, τα ατομικά και τα γενικά.
Οι οργανωτές των κινητοποιήσεων, πέραν πάσης αμφιβολίας, γνωρίζουν ότι κανένα πρόβλημα δεν λύνεται με το κλείσιμο των δρόμων. Το κράτος είναι οπωσδήποτε ισχυρότερο, αλλά αποφεύγει τη δημιουργία κλίματος οξύτητας και αναταραχής. και πρέπει να σκεφθούν και να εφαρμόσουν άλλες μορφές πάλης που να σέβονται τα δικαιώματα των πολιτών, η συμπαράσταση των οποίων αποτελεί το απαραίτητο ηθικό περίβλημα κάθε απεργίας και βέβαια ο στόχος αυτός δεν επιτυγχάνεται όταν οι πολίτες χρησιμοποιούνται ως μέσον πίεσης και αγανακτούν.
Ο Θεός να βάλει το χέρι του!
* Ο Γιάννης Χλουβεράκης είναι φαρμακοποιός
