Η ανάγκη αποτελεί τη μητέρα της δημιουργίας
Πλάτων (425-348 π.Χ.)
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά τις αλλεπάλληλες εκλογές του 2012 και την απαρχή κατεδάφισης του Ν. 2009/11 για την Παιδεία, του γνωστού ως νόμου Διαμαντοπούλου, που ψηφίσθηκε με συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, η Ελληνική Παιδεία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Έτσι, οι έχοντες και κατέχοντες στέλνουν συνήθως τα παιδιά τους στο εξωτερικό για πανεπιστημιακές/μεταπτυχιακές σπουδές.
Για τους υπόλοιπους, η καλύτερη βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους είναι να τα μυήσουν από νωρίς στη μείζονα προσπάθεια, στην εργατικότητα και στην αριστεία. Έτσι, με το πέρας των σπουδών τους στο Λύκειο ή σε κάποιο ελληνικό ΑΕΙ, θα μπορέσουν να διεκδικήσουν επιτυχώς μια υποτροφία για προπτυχιακές/μεταπτυχιακές σπουδές, σ' ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του πλανήτη. Αυτό αποτελεί το απαραίτητο βήμα για την εισαγωγή τους στην άλλη, την καλύτερη Ελλάδα, αυτήν εκτός των γεωγραφικών ορίων της, την Ελλάδα του απόδημου Ελληνισμού.
Ως απόδημος Ελληνισμός ορίζεται το σύνολο των εκπατρισμέ-νων , που μολονότι εγκαταστάθηκαν, έστω και προσωρινά, σε χώρες ή περιοχές εκτός του εθνικού χώρου, εξακολουθούν να συντηρούν, σε επίπεδο συλλογικό ή/και ατομικό, τις υλικές, πολιτιστικές και συναισθηματικές τους σχέσεις με την Ελλάδα. Οι απόδημοι Έλληνες υπολογίζονται σήμερα σε 5,6 εκατ. (δηλαδή μισή Ελλάδα), από τους οποίους το 84% περίπου ζει και δραστηριοποιείται σε δυο ηπείρους, στην Αμερική (61%) και στην Ευρώπη (23%) (http://www.zotiko.gr/index.php/ views/229-apodemos-ellenismos).
Οι Έλληνες του εσωτερικού πρέπει να είμαστε περήφανοι γι' αυτούς τους εκτός Ελλάδας Έλληνες. Έχω την τύχη να γνωρίζω προσωπικά πολλούς απόδημους Έλληνες και διερωτώμαι αν είναι συμπτωματικό ότι όλοι τους προοδεύουν, διακρίνονται και κυρίως αισθάνονται πιο Έλληνες από εμάς που ζούμε εντός των γεωγραφικών ορίων της Χώρας. Συνηθίζεται να λέγεται ή να γράφεται ότι οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι νέοι Έλληνες που μεταναστεύουν "χάνονται", δηλαδή αργά ή γρήγορα θα παύσουν να είναι Έλληνες. Μέγιστο λάθος. 'Όχι μόνο δε χάνονται, αλλά διαπρέπουν και μεγαλουργούν και παραμένουν Έλληνες για αρκετές γενιές. Μια πρόσφατη έρευνα του κ. Γιάννη Ιωαννίδη, καθηγητή Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνιας, ειδικού σε θέματα Στατιστικής, ενός από τους 400 καλύτερους ερευνητές της τελευταίας 15ετίας, αναφέρει ότι: "Σε παγκόσμιο επίπεδο, ανάμεσα στους κορυφαίους επιστήμονες ποικίλων εθνικοτήτων και γνωστικών αντικειμένων, το ποσοστό των Ελλήνων πλησιάζει το 3%, ενώ την ίδια στιγμή η αναλογία των Ελλήνων (συμπεριλαμβανομένων και των αποδήμων), ως ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού ανέρχεται μόνο σε 0,2%".
Από αυτούς τους Έλληνες, ελίτ της γνώσης, το 88% περίπου είναι απόδημοι και οι περισσότεροι απ' αυτούς μετανάστες. Σύμφωνα με την έρευνα του κ. Ιωαννίδη "στη λίστα με τα ονόματα των κορυφαίων (ως προς την επιρροή τους στη διεθνή επιστημονική γνώση) περιλαμβάνονται παγκοσμίως 22.400 από τους οποίους 672 (3%) είναι Έλληνες. Με βάση τα στοιχεία της Google Scholar, κατά μέσο όρο ο καθένας τους έχει λάβει πάνω από 17.000 αναφορές". Απ' αυτούς οι περισσότεροι από τους μισούς (δηλαδή 376 ή το 56%) ζουν και εργάζονται στις ΗΠΑ και ακολουθούν ως χώρες διαμονής και εργασίας τους το Ηνωμένο Βασίλειο (60 επιστήμονες ή το 9%), ο Καναδάς (31), η Γερμανία (24), η Γαλλία (20), η Ελβετία (19), η Αυστραλία (17), η Κύπρος (9) και άλλες χώρες(21) (http://www.iefimerida.gr/news/211891/ellines-3-ton-koryfaion-epistimonon-ston-kosmo-poioi-itan-kai-ti-ekanan-oi-33-pio).
Αν ποτέ αποφασίζαμε να φτιάξομε τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά ιδρύματα της χώρας μας, έτσι ώστε κάποια απ' αυτά να φιγουράρουν στα 100 πρώτα των διεθνών αξιολογήσεων, ισάξια των καλυτέρων του ανεπτυγμένου κόσμου, αυτοί οι διαπρεπείς επιστήμονες, μαζί με τους έγκυρους και διεθνώς γνωστούς επιστήμονες της χώρας, θα μπορούσαν να βοηθήσουν αποτελεσματικά. Επίσης, με τις γνώσεις τους και την εμπειρία τους, θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη βελτίωση της λειτουργίας της δημοσίας διοίκησης και μεγάλων οργανισμών (π.x. νοσοκομείων κι' άλλων δημοσίων και ιδιωτικών φορέων). Αντ΄ αυτών, αναλωνόμαστε σε ατέρμονες συζητήσεις για τα αυτονόητα. Αντί π.χ. να προωθούμε την ενδυνάμωση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) και των Συμβουλίων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, που είχαν στελεχωθεί από τους ελίτ των ελίτ του Ελληνισμού και μάλιστα αφιλοκερδώς το 2011 μετά τη ψήφιση του Νόμου Διαμαντοπούλου, βρισκόμαστε πάλι μπροστά στην απαξίωση ή την κατάργησή τους, με αποτέλεσμα άνθρωποι της προόδου, της αριστείας και κορυφαίων παγκοσμίως επιστημονικών διακρίσεων, "τα καλύτερα ελληνικά μυαλά" να τα εκδιώκομε από τη χώρα.
Επειδή λοιπόν η ελληνική πολιτεία επιδεικνύει αυτή την αλόγιστη και μικρόνοα απαξίωση σ' ό,τι καλύτερο έχει σήμερα να επιδείξει ο Ελληνισμός, νομίζω πως οι τοπικοί φορείς και κυρίως η Τοπική Αυτοδιοίκηση, σε συνεργασία με την οργανώσεις του απόδημου Ελληνισμού, θα μπορούσαν να αναπτύξουν πιο στενούς δεσμούς μ' 'όλα αυτά τα λαμπερά ελληνικά μυαλά του εξωτερικού. Είναι δυνατόν να βραβεύονται Έλληνες σε υψηλότητα επίπεδα και στον τόπο καταγωγής τους να μην κινείται φύλλο; Τυχαίνει να γνωρίζω αρκετούς απ' αυτούς τους λαμπρούς Έλληνες, που ενώ μας κάνουν υπερήφανους και εξακολουθούν να διατηρούν τα πολιτιστικά, κοινωνικά και πατροπαράδοτα χαρακτηριστικά της Ελλάδας, στους τόπους καταγωγής τους παραμένουν άγνωστοι. Αποφεύγω την αναφορά μου σε ονόματα γιατί σίγουρα θα αδικήσω πολλούς. Εξάλλου, στον προνομιούχο τόπο που ζούμε, οι περισσότεροι γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Εξάλλου υπάρχει και το διαδίκτυο, που αποτελεί τον καθρέπτη όλων μας, στον οποίο πρέπει να κοιταζόμαστε καθημερινά. Είναι, λοιπόν, τόσο δύσκολο η Περιφέρεια ή οι δήμαρχοι της Κρήτης να προσκαλούν αυτούς τους νέους Κρητικούς που ζουν και μεγαλουργούν στο εξωτερικό κατά καιρούς και να τους λένε έστω ένα απλό ΜΠΡΑΒΟ για την προσφορά τους στον Ελληνισμό; Να τους δίνεται η δυνατότητα να συναντούν τους νέους μας για να τους μεταδώσουν το όραμα της δημιουργικής και ποιοτικής χρήσης του χρόνου τους αντί της καφενόβιας ζωής;
Σήμερα, βοηθούσης και της κρίσης, θα πρέπει όλοι να βοηθήσομε και κυρίως οι γονείς και οι καθηγητές, ώστε οι εκατοντάδες Έλληνες που λαμπρύνουν τον Ελληνισμό να πολλαπλασιασθούν. Να διδαχτούμε από τον Πλάτωνα (425-348 π.Χ.):
ίθη δή, ήν δ’ εγώ, τω λόγω εξ αρχής ποιώμεν πόλιν: ποιήσει δέ αυτήν, ως έοικεν, η ημετέρα χρεία
(Πλάτων, Δημοκρατία, 2.369γ).
Δηλαδή: Ελάτε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε μια πόλη από την αρχή... Πραγματικός δημιουργός θα είναι οι ανάγκες μας.
