Είναι ο εντυπωσιακός τίτλος ενός πασίγνωστου μυθιστορήματος του πιο διάσημου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Γράφτηκε το έτος 1866 παρουσιάζοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής, αρκετές δεκαετίες πριν από την εμφάνιση του Φρόυντ και της επιστήμης της ψυχολογίας. Βασίζεται στην ανθρώπινη λογική ως απαραίτητο οδηγό της ζωής, που αδυνατεί να διαπλάσει τον ολοκληρωμένο άνθρωπο και την ιδανική κοινωνία, όπως οραματίζονταν οι προοδευτικές αντιλήψεις των λαών της γης από τα πανάρχαια χρόνια.
Ο Ντοστογιέφσκι δίκαια αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς παγκόσμια αφού στα έργα του τον απασχολούν όλα τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα, κυρίως για το ηθικό χρέος του ανθρώπου και η δυνατότητα της ιδανικότερης πολιτικής για την κοινωνία.
Η χειρότερη μορφή τιμωρίας πέραν εκείνης που επιβάλλουν οι νόμοι στις δημοκρατικές κοινωνίες, είναι αυτή που έρχεται αργότερα, μετά τις καταστροφικές πολιτικές, κοινωνικές, εγκληματικές πράξεις που διαπράττονται σε βάρος των λαών κατά τη διακυβέρνηση από μεγάλους πολιτικούς, με την αντιμετώπιση των τύψεων τους ανεξάρτητα της δικαίωσης τους ή όχι από την ιστορία.
Γι αυτό και σύμφωνα με τον παγκόσμιο σκεπτικισμό που επικρατεί, η τιμωρία αποτελεί απαραίτητη συνέπεια του εγκλήματος.
Παρακολουθώντας σήμερα τις εξελίξεις της ελληνικής πραγματικότητας, με τη γενική κινητοποίηση εναντίον του ασφαλιστικού και αγροτικού ζητήματος, ο αναφερόμενος τίτλος του σχολίου εύλογα θεωρείται επίκαιρος και διδακτικός. Υπάρχει κανείς που μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο λαβύρινθος του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε μια «ωρολογιακή βόμβα» που παραδιδόταν από τους προηγούμενους στους επόμενους και ύστερα στους επερχόμενους και πήγαινε λέγοντας….αδιαφορώντας όλοι εγκληματικά για την τύχη του;
Δραματική διάσταση είχε πάρει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και γι αυτό συντάχθηκε ο νόμος «Γιαννάκου- Σουφλιά» με στόχο την άρση του αδιεξόδου. Ακολούθησε ο νόμος «Σιούφα» το 1992 και με τις ρυθμίσεις που επιβλήθηκαν υποτίθεται ότι θα λυνόταν το ασφαλιστικό για πενήντα χρόνια. Μια ακριβώς δεκαετία αργότερα και αφού μεσολάβησε το νομοσχέδιο «Γιαννίτση» επανέρχεται δριμύτερο το ασφαλιστικό με το νόμο «Ρέππα» και θα διαμορφώνονταν κανόνες που θα εγγυόνταν την πλεονασματική οικονομική λειτουργεία του μέχρι το 2030. Πριν συμπληρωθεί εξαετία ένα άλλο πακέτο ρυθμίσεων νόμος «Πετραλιά» φιλοδόξησε να οικοδομήσει ένα σύστημα σύγχρονο με μακροχρόνια προοπτική.
Σε όλες τις περιπτώσεις κυριαρχούσαν οι περίφημες διαβεβαιώσεις, δεν μειώνονται οι συντάξεις, δεν αυξάνονται τα όρια ηλικίας και οι εισφορές…..Διαχρονικά οι κυβερνήσεις διστακτικά και αναποτελεσματικά επιχειρούσαν την επίλυση του, ενώ οι εκάστοτε της αντιπολίτευσης λαΐκιζαν, αντιδρούσαν και στο τέλος όλοι μαζί Λαός και εξουσία ανεύθυνα, αδιάφορα και δημαγωγικά, οδήγησαν το «πλοίο» του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος στα βράχια.
Για τους ιστορικούς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν κατάφερε να περάσει μια αναγκαία ασφαλιστική μεταρρύθμιση μέχρι σήμερα. Όλοι γνώριζαν την αλήθεια και την καταθέταν μόνο όταν ήταν στην κυβέρνηση, ενώ ο λαός ευρίσκεται μόνιμα σε σύγχυση, αφού παραδοσιακά η αντιπολίτευση τον αποπροσανατολίζει με το σύνδρομο του λαϊκισμού που παραδοσιακά πολιτικά κυριαρχεί τον τόπο μας.
Η συνέχεια του ασφαλιστικού και αγροτικού ζητήματος, με το τσουνάμι της κρίσης και των μνημονίων είναι βέβαιο ότι θα γίνει αντικείμενο της ιστορίας. Σήμερα είναι απολύτως απαραίτητο να επιχειρηθεί η πραγματική μεγάλη αλλαγή, επώδυνη, ευεργετική για τους Έλληνες, με την κατάθεση ενός δίκαιου, βιώσιμου και ανταγωνιστικού ασφαλιστικού νομοσχεδίου που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων και την ευρωπαϊκή προοπτική ανάπτυξη της χώρας. Γιατί είναι βέβαιο ότι το έγκλημα που διαπράχθηκε κατά του ασφαλιστικού συστήματος στη Ελλάδα είναι διαρκές και η τιμωρία του δεν βαδίζει τον ίδιο δρόμο με την ελπίδα, έρχεται…
* Ο Μαρίνος Παττακός είναι αντιδήμαρχος
