Ένα έντονο και συγκινητικό δράμα, από τα καλύτερα της φετινής χρονιάς.

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

ROOM

Σκην.: Λένι Έιμπραμσον

Πρωτ.: Μπρι Λάρσον, Τζέικομπ Τρέμπλεϊ, Τζόαν Άλεν, Τομ Μακάμους, Γουίλιαμ Έιτς Μέισι

Η 24χρονη Τζόι κι ο 5χρονος γιός της, Τζακ, βρίσκονται κλεισμένοι μέσα σ’ ένα μικρό απομονωμένο δωμάτιο.

Δράμα βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Έμμα Ντόναχιου, σε σεναριακή διασκευή από την ίδια, με την οποία η 46χρονη ιρλανδή βρίσκεται υποψήφια για Όσκαρ- μία από τις τέσσερις συνολικά οσκαρικές υποψηφιότητες του φιλμ, επίσης στις κατηγορίες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και α’ γυναικείου ρόλου για τη Λάρσον, η οποία κέρδισε ήδη τη Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία.

Κράτησα τη σύνοψη όσο μικρότερη γινόταν, καθώς είναι καλύτερο να γνωρίζει κανείς όσο το δυνατό λιγότερα για την πλοκή πριν δει την ταινία. Κι αυτό επειδή, παρότι δεν πρόκειται για ταινία μυστηρίου, εν μέρει η απόλαυση της ιστορίας βασίζεται στις αλλαγές της πλοκής και στο τάιμινγκ αυτών των αλλαγών, τις οποίες δε θα μπορούσα ν’ αποκαλύψω από ‘δω χωρίς να χαλάσω τις εκπλήξεις που επιφυλάσσουν.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία πάντως, είναι η χαρακτηρολογική συγκρότηση, η αληθοφάνεια, η συνεπής πορεία των προσώπων και η θεματική ποικιλία του σεναρίου, που ο σκηνοθέτης ζωντανεύει με εξαιρετική καθοδήγηση των ηθοποιών του, δραματική εγκράτεια κι ισορροπία.

Η ιστορία μπορεί να ιδωθεί μεταφορικά σαν γέννηση, καθώς η σεναριακή πρόοδος των χαρακτήρων ακολουθεί τη σταδιακή γνωριμία τους με τον κόσμο, κατά την οποία τον ανακαλύπτουν από την αρχή. Από τη μία, η παιδική, αθώα οπτική της πραγματικότητας, η οποία επανασυσχετίζει θεμελιώδη συστατικά της, όπως στη χαρακτηριστική παρατήρηση του Τζακ για τη σχέση του χώρου με τον χρόνο. Από την άλλη, η ένταξη στον κόσμο των ενηλίκων, με τις συγκρούσεις, τις αντιφάσεις, τον πόνο, τις μάχες, την αγάπη και τη συμφιλίωση.

Ο ΜΑΓΙΚΟΣΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Σκην.: Χρήστος Δήμας

Πρωτ.: Μάκης Παπαδημητρίου, Ζέτα Δούκα, Ελένη Κοκκίδου, Αθηνά Οικονομάκου, Κώστας Κόκλας, Δημήτρης Ήμελλος, Τάκης Παπαματθαίου, Λευτέρης Ελευθερίου

Ο Κλεάνθης είναι ένας αρχαιολόγος που εργάζεται ως συντηρητής αρχαιοτήτων σε μουσείο. Ταλαιπωρημένος από τα χρέη και την πεθερά του που τον υποβιβάζει συνέχεια, μια μέρα ανακαλύπτει στο υπόγειο του μουσείου έναν σκουριασμένο καθρέφτη, μέσα από τον οποίο εμφανίζεται ένα πνεύμα που μπορεί να ικανοποιήσει οποιαδήποτε επιθυμία του.

Κωμωδία που αποτελεί την πρώτη τρισδιάστατη ελληνική ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, ιδιότητα που καταλήγει δυσφημιστική, αφού η χαμηλής ποιότητας τρισδιάστατη απεικόνιση περισσότερο δυσχεραίνει την εμπειρία της παρακολούθησης, παρά την ενισχύει. Ένας εξαρχής πλεονασμός που δεν είχε τίποτα να προσθέσει σε μια τέτοια παραγωγή χαμηλών προδιαγραφών, βασίζεται σε τεχνική προχειρότητα που χειροτερεύει το ήδη φτωχό κι άνοστο σενάριο με την άρρυθμη σκηνοθεσία, χαραμίζοντας το εξαιρετικό καστ που έχει συγκεντρωθεί εδώ, με καλύτερους τον Ήμελλο, την Κοκκίδου και τον Παπαματθαίου.

“Αν φτιάξουμε ένα δικό μας σύστημα με δύο κάθετες κάμερες και έναν καθρέφτη, τότε σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, χάρη στην γνωστή ελληνική πατέντα και εφευρετικότητα, η ταινία θα κοστίζει περίπου 30% παραπάνω από ένα φιλμ δύο διαστάσεων!”. Τα παραπάνω λόγια του παραγωγού Γιάννη Ιακωβίδη, περιέχονται στο δελτίο τύπου που στάλθηκε από την εταιρεία διανομής της ταινίας. Συνοψίζουν τη φιλότιμη προσπάθεια των συντελεστών να σκαρφιστούν έναν όσο το δυνατόν οικονομικότερο τρόπο για να πραγματοποιήσουν το πολυπόθητο αλλά ακριβό κι απαιτητικό τρισδιάστατο γύρισμα, όμως δεν κάνουν κάτι άλλο από το να επιβεβαιώνουν την τεχνική ανεπάρκεια του φιλμ.