Toυ Στέλιου Μανουσέλη *

Η καθημερινότητα επιβεβαιώνει ότι η μεγάλη κρίση την οποία ζούμε είναι κρίση πολιτική και όχι τόσο οικονομική. Καταφέραμε στην πιο κρίσιμη στιγμή της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας να γίνομε όμηροι μιας αλλοπρόσαλλης πολιτικής κατάστασης. Επί 6 χρόνια σαν λαός έχομε υποστεί τα πάνδεινα. Βρισκόμαστε σε μια διαρκή πολεμική σύρραξη. Έχομε εξαρθρώσει τη μια μετά την άλλη τέσσερις κυβερνήσεις για να ζητήσομε τη σωτηρία από μια πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όπως αυτοχαρακτηρίζεται.

Κάπου μπερδευτήκαμε προς στιγμή σένα άθλιο πολυκομματισμό αλλά σύντομα βρήκαμε το βηματισμό μας. Κατευθυνόμαστε σ’ ένα μικρό δικομματισμό ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είναι η υπόδειξη που προέρχεται από ποικίλα κέντρα και ΜΜΕ τα οποία προκαταβάλλουν το δίλλημα Τσίπρας ή Μητσοτάκης. Ποιος όμως μπορεί να πιστέψει ότι μια κυβέρνηση του 35% πετυχαίνοντας αυτοδυναμία ελέω εκλογικού νόμου και έχοντας απέναντι της όλα τα υπόλοιπα κόμματα θα μπορέσει να καθοδηγήσει την Ελλάδα μέσα από την κρίση στην εθνική ανασυγκρότηση. Το ερώτημα παραμένει: μπορεί ένας νέος δικομματισμός ως τρόπος διακυβέρνησης να εξασφαλίσει την αναγκαία πολιτική σταθερότητα; Προφανώς το νέο σκηνικό αναπαράγει όλες τις αδυναμίες του μεταπολιτευτικού δικομματισμού που μας έφερε μέχρι εδώ. Και ενώ ο λαός ζητά αλλαγή η πολιτική παραμένει εγκλωβισμένη στις συμπεριφορές του παρελθόντος, αδυναμία επίτευξης μιας ελάχιστης συναίνεσης.

Το πολιτικό μας σύστημα από πολύ παλιά κινείται στο ίδιο σκηνικό. Ένα εκκρεμές με μεγάλες ταλαντώσεις. Όταν βρίσκεται στο δεξιό άνω άκρο του δίνομε μια γερή κλωτσιά προς την αντίθετη κατεύθυνση και φθάνομε στο άλλο άκρο. Το κόμμα που ταυτίζεται με το κράτος επιβάλλει το εκκρεμές να περάσει πολύ γρήγορα από το σημείο ισορροπίας και να βρεθεί απέναντι. Η πολιτική μάς διαίρεσε σε δύο παρατάξεις, με πάντα εχθρική διάθεση ο ένας προς τον άλλο. Εθνικόφρονες δεξιοί και προοδευτικοί αριστεροί.

Χωρίς πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων οι πόρτες του Δημοσίου και των περισσοτέρων επιχειρήσεων είναι κλειστές. Μετά την πτώση της δικτατορίας και την τραγωδία της Κύπρου οι εθνικόφρονες μαζεύτηκαν και η δεξιά περιορίστηκε στο κέντρο. Άφησαν ελεύθερο το χώρο στους προοδευτικούς αριστεριστές. Το εκκρεμές πέρασε βιαστικά από το σημείο ισορροπίας και βρέθηκε στο αριστερό άκρο. Τα πράγματα αντιστράφηκαν και η αριστερή ιδεολογία απέκτησε το μονοπώλιο της ηθικής. Δεν έμεινε ανεπηρέαστη ούτε η διανόηση και περισσότερο η τέχνη έπρεπε να έχουν όλα για να μην είναι ντεμοντέ, ένα άρωμα αριστερισμού.

Στην ουσία η αριστερή ηθική στηρίζεται στο χάϊδεμα των αυτιών. Πες στον πολίτη αυτό που θέλει να ακούσει. Έχει μόνο δικαιώματα καμιά υποχρέωση. Είναι πλούσιος διότι έκλεψε. Οι άλλοι κλέβουν ότι αυτός. Πάντα φταίνε οι άλλοι ποτέ αυτός. Η παραγωγή στηρίζεται στο δανεισμό όχι στη σκληρή εργασία. Από τη δεκαετία το 80 το ΠΑΣΟΚ έχει αναλάβει με επιμέλεια το έργο εξαγνισμού της ελληνικής αριστερός το οποίο ολοκλήρωσε η ΝΔ με τη συγκυβέρνηση του 1989. Μια ολόκληρη γενιά δεν έμαθε τα λάθη της Αριστερός αλλά και η ίδια δεν έμαθε από τα λάθη της. Αν ανατρέξομε στη σημερινή συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα στο διαπραγματευτικό φιάσκο του 7μήνου, θα διαπιστώσομε ότι συνεχίζει τη μακρά παράδοση της ελληνικής Αριστεράς να πέφτει έξω στην εκτίμηση της συγκεκριμένης πραγματικότητας και να γίνεται θύμα της συμπεριφοράς της.

Στη δεκαετία του 1920 αγνόησε τα καινούρια εθνολογικά δεδομένα και πήρε θέση λανθασμένη για το Μακεδονικό. Τη δεκαετία του ‘40 παρασύρθηκε και παρέσυρε τη χώρα στον εμφύλιο εκτιμώντας εντελώς λάθος τη διεθνή συγκυρία. Το τιμόνι της ελληνικής Αριστεράς κρατούσαν άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων αυτούς που ήθελε και διόριζε ο Στάλιν. Η μεγαλειώδης Εθνική αντίσταση κατά της γερμανικής Κατοχής αλέστηκε στο μύλο του εμφυλίου ενώ η αντίστοιχη της Σερβίας αξιοποιήθηκε από το κοφτερό μυαλό του Τίτο. Από λάθος εκτίμηση των εσωτερικών σχηματισμών πίστεψαν ότι θα φέρουν τον κομμουνισμό στην Ελλάδα με την βοήθεια του Στάλιν. Τη δεκαετία του 60 χωρίς να το καταλάβουν η δικτατορία έκλεισε την ανοδική πορεία της ΕΔΑ. Η δεκαετία του 80 άρχισε με τη λεηλασία των αριστερών συνθημάτων από το ΠΑΣΟΚ το οποίο δεν μπορούσαν πλέον να αντιπολιτεύονται.

Σήμερα με παιδαριώδη αυταπάτη πίστεψαν ότι με τον συνδικαλιστικό τσαμπουκά που γνωρίζουν καλά και το ηθικό πλεονέκτημα της αριστερής ιδεολογίας τους θα μπορούσαν να επιβληθούν στο ευρωπαϊκό κατεστημένο. Δώστε μας λεφτά γιατί θα σας κάνομε τη ζωή δύσκολη. Έχει λεχθεί ότι η αριστερή ιδεολογία είναι ανώτερη από τις άλλες αφού σαν προοδευτική σφετερίστηκε τις αξίες του Διαφωτισμού. Είναι γεγονός ότι η αριστερή ιδεολογία είχε την ιδεολογική ηγεμονία σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης στη χώρα μας. Αυτό της έδωσε τη δυνατότητα να συμμετέχει από τη θέση της αντιπολίτευσης στους διαφόρους τομείς διακυβέρνησης χωρίς τη φθοροποιό ευθύνη της εξουσίας. Σαν κόμμα επαναστατικό κυβερνούσε καλύτερα από την αντιπολίτευση, όσες φορές πλησίασε στην εξουσία τα θαλάσσωσε.

Η Ελλάδα ξεκίνησε ως κράτος τσιφλικάδων. Σε λίγα χρόνια η γη πέρασε στα χέρια των κολίγων. Σήμερα η γη ανήκει στους παλιούς πανταρολόγους. Η Αριστερά οργάνωνε όλες τις απεργίες. Κάθε χρόνο εκβίαζε αύξηση των μισθών και μείωση των ωρών εργασίας. Παρεμπόδιζε όλες τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Διεύθυνε τον συνδικαλισμό και τις καταλήψεις σκαλοπάτια κοινωνικής ανόδου. Είναι λάθος η ιδεολογική εχθρότητά της προς την έννοια της ελίτ. Το λάθος αυτό το πλήρωσε η χώρα μας. Αυτό που φαίνεται αθώο δεν τελειώνει με το να βγάλομε τις γραβάτες και να δείξομε ότι είμαστε με τους αδυνάτους. Ακολούθησαν εκστρατείες ισοπέδωσης προς τα κάτω. Περιθωριοποιήθηκαν αριστείες και παλιές δημιουργικές ελίτ και αναδείχτηκαν από τις καταλήψεις νέες συνδικαλιστικές απαίδευτες, αντιπαραγωγικές. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να προοδεύσει και καμιά οικονομία να ανθήσει χωρίς την ύπαρξη ισχυρών δημιουργικών ελίτ. Το κατάλαβαν νωρίς τα ευρωπαϊκά αριστερά κόμματα όταν είδαν πού οδήγησε το λενινιστικό μοντέλο το οποίο αναγνώριζε μόνο την κομματική ελίτ . Το πλεονέκτημα μιας κοινωνίας βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί. Οφείλομε να ενισχύσομε τη διαφορετικότητα και όχι τη ισότητα προς τα κάτω. Έχομε υποχρέωση να βοηθήσομε τον φύσει αδύνατο όχι να εξισωθούμε με αυτόν. Το ίδιο να προωθήσομε τους προικισμένους να απελευθερώσομε τις δυνάμεις δημιουργίας.

Τα μνημόνια είναι μια σειρά από φιλελεύθερες δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει πριν από χρόνια. Η κοινωνία όμως γαλουχημένη σε μια αριστερή ευμάρεια δεν τις ανεχόταν και τις θεωρούσε προϊόντα εθνικής προδοσίας όχι πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Όταν φθάσαμε στο 2010 και το ΠΑΣΟΚ, έχοντας πρωτοστατήσει στον εξαγνισμό και την εφαρμογή της αριστεράς ιδεολογίας, έπρεπε να εφαρμόσει μαζεμένες τις μεταρρυθμίσεις, συντρίφτηκε από μια παραφυάδα της Αριστερός. Το ΠΑΣΟΚ. διαλύθηκε η ΝΔ σακατεύθηκε η Αριστερά αναβίωσε. Τώρα σαν κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να αντικρίσει τη σκληρή πραγματικότητα. Να ασχοληθεί με κάτι τόσο ευτελές όσο η οικονομία και άλλα πρακτικά ζητήματα και όχι πια με την ιδεολογία. Σημασία έχει ο κυβερνητικός απολογισμός και όχι ο πολιτικός ιδεολογισμός. Ο κυνισμός μιας αυτάρεσκης αριστερής ελίτ που μας κυβερνά και έχει την πολυτέλεια να μην την ακουμπούν οι πρακτικές συνέπειες των ιδεών τους.

* Ο Στέλιος Μανουσέλης είναι εκπαιδευτικός