Λίγο πιο πέρα απ'το πολύβουο Ηράκλειο,

τ 'ασέληνα τα βράδια ζωντανεύει

η κοσμοξάκουστη Κνωσός,

του πρώτου Ευρωπαϊκού πολιτισμού το λίκνο.

Στην αίθουσα του θρόνου με τους γρύπες,

τρισμέγιστος θαλασσοκράτορας ο Μίνωας,

αδέκαστος κριτής της γης και του Άδη,

με τη σοφία του το κράτος διαφεντεύει.

Ενώ η βασιλοκόρη Αριάδνη

εκεί στα υπόγεια του λαβυρίνθου

δίνει το μίτο στο Θησέα,

της Πασιφάης το ανοσιούργημα να εξοντώσει.

Χαρούμενος λαός οι Μινωίτες,

σαν το μελίσσι ακούραστα δουλεύουν,

μες σ'ωριοκάμωτα πιθάρια

της ζωοδότρας Κρήτης τα γεννήματα

να συσσωρεύσουν.

Μες στο τεράστιο παλάτι

οι Κυανές Κυρίες με τις λαμπρές ενδυμασίες

και τις περίτεχνες κομμώσεις

ακκίζονται στις αίθουσες τις ξομπλιασμένες.

Κι ενώ η πανίσχυρη βασίλισσα

λούζεται στο υπέροχο λουτρό της,

ο ωραίος πρίγκιπας των Κρίνων,

με τη δαχτυλιδένια μέση,

θαυμάζει απόκοτες ακροβασίες στα Ταυροκαθάψια.

Μα με το πρώτο λάλημα του πετεινού,

όλα πετρώνουν και μονάχα

μένουν τα ερείπια να τα θαυμάζουν οι τουρίστες,

μάρτυρες για τα περασμένα μεγαλεία.

ΒιΒή Τζώνη

Φιλόλογος