Η ανηφόρα προς την κορυφή.

ΚΡΙΝΤ:

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ

CREED

Σκην.: Ράιαν Κούγκλερ

Πρωτ.: Μάικλ Μπι Τζόρνταν, Σιλβέστερ Σταλόνε, Γκρέιαμ ΜακΤάβις, Τέσα Τόμσον.

Ο ηλικιωμένος πια βετεράνος πυγμάχος Ρόκυ Μπαλμπόα, αναλαμβάνει να προπονήσει τον γιο του παλιού του αντιπάλου και κατοπινού φίλου, Απόλλο Κριντ.

Αθλητικό δράμα, στο οποίο συνεργάζονται για δεύτερη φορά ο 29χρονος πρωταγωνιστής Τζόρνταν με τον 30χρονο σκηνοθέτη Κούγκλερ, έπειτα από το πολυβραβευμένο «Μια στάση πριν το τέλος» («Fruitvale Station», 2013). Το φιλμ αποτελεί ταυτόχρονα spin-off και σίκουελ της σειράς ταινιών με ήρωα τον εμβληματικότερο, εμπορικότερο και πιο διακεκριμένο ρόλο της καριέρας του Σταλόνε. Ο 69χρονος ηθοποιός υποδύεται τον Μπαλμπόα για έβδομη φορά, συνεχίζοντας μια πορεία σαράντα χρόνων, έπειτα από τα «Ρόκυ, τα χρυσά γάντια» («Rocky», Τζον Γ. Άβιλντσεν, 1976), «Ρόκυ Νο 2» («Rocky II», Σιλβέστερ Σταλόνε, 1979), «Ρόκυ Νο 3: ο θρίαμβος» («Rocky IIΙ», Σιλβέστερ Σταλόνε, 1982), «Ρόκυ Νο 4» («Rocky IV», Σιλβέστερ Σταλόνε, 1985), «Ρόκυ: η γιγαντομαχία» («Rocky V», Τζον Γ. Άβιλντσεν, 1990) και «Rocky Balboa» (Σιλβέστερ Σταλόνε, 2006).

Για τη φετινή του ερμηνεία, ο Σταλόνε κέρδισε Χρυσή Σφαίρα β’ ανδρικού ρόλου και αποτελεί το φαβορί για το Όσκαρ στην ίδια κατηγορία, 39 χρόνια μετά από τη διπλή υποψηφιότητά του ως πρωταγωνιστής και σεναριογράφος της πρώτης ταινίας της σειράς. Ένα βραβείο που δικαιούται επάξια, έχοντας υπηρετήσει τον χαρακτήρα με συνέπεια, ευαισθησία και σεβασμό, παρά τις πρόσκαιρες εκτροπές των ταινιών στην ευκολία και στην προπαγάνδα το 1983 και το 1985 αντιστοίχως.

Δυστυχώς για τη σειρά, νομίζω ότι η γενικότερη εικόνα της στα μάτια του “μέσου θεατή”, σχηματίστηκε κυρίως απ’ αυτές τις δύο προσθήκες της, ως απλοϊκή και τυποποιημένη βίαιη διασκέδαση. Αυτή η εντύπωση δεν είναι βεβαίως εντελώς άστοχη, αλλά παραβλέπει υφολογικά στοιχεία και θεματικές πτυχές που διατρέχουν τις υπόλοιπες ταινίες, καθορίζοντας την πορεία του ήρωα μέσα στη μακρόχρονη διαδρομή του. Σχέσεις γονέων και παιδιών, η προσήλωση στον στόχο και η αυτο-εκπλήρωση, η αξία της προσπάθειας έναντι της νίκης, η ηλικία κι η ωριμότητα, είναι μερικά από τα βασικότερα ζητήματα στα οποία επικεντρώνονται τα σενάρια της σειράς.

Όπως η αμέσως προηγούμενη, η φετινή ταινία είναι η δεύτερη που παρακολουθεί τον ήρωα σε προχωρημένη ηλικία, στερημένο από τους κοντινούς του ανθρώπους, σαν ξένο σ’ έναν καινούριο κόσμο. Το σενάριο αφενός χρησιμοποιεί το έξυπνο εύρημα της αλλαγής ρόλου του Ρόκυ από μαχητή σε προπονητή, για να κρατήσει τον ήρωα δραστήριο και παρόντα, χωρίς να διακινδυνεύεται πια η αληθοφάνεια και η αξιοπιστία των ιστοριών, που έφτασαν στα όριά τους στην προηγούμενη προσθήκη. Αφετέρου, όπως η άλλη φετινή συνέχεια σειράς της δεκαετίας του ’70, αυτή εδώ εφαρμόζει όλους τους γνωστούς μηχανισμούς, ώστε να δημιουργήσει για τον θεατή ένα αφηγηματικό πλαίσιο ανανεωμένο στην επιφάνεια, αλλά γνώριμο και οικείο στην ουσία του.

Έτσι, παρότι δε βλέπει κανείς κάτι που δεν έχει ξαναδεί (η σειρά θα μπορούσε ωραιότατα να έχει κλείσει στο προηγούμενο μέρος της), τουλάχιστον το απολαμβάνει για την ισορροπημένη δραματικότητα, τις συγκροτημένες κι ευαίσθητες ερμηνείες, το οικονομημένο κι εύστοχο χιούμορ, τον γρήγορο ρυθμό, τη διάχυτη μοναξιά και μελαγχολία που θυμίζουν εκείνες των δύο πρώτων φιλμ, και βέβαια τις έντονες κι άμεσες σκηνές πυγμαχίας, η μία από τις οποίες είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου σ’ ένα δεξιοτεχνικό μονοπλάνο.



ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΙΑ

THE DANISH GIRL

Σκην.: Τομ Χούπερ

Πρωτ.: Έντι Ρέντμεϊν, Αλίσια Βικάντερ, Έιντριαν Σίλερ, Άμπερ Χερντ

Ο Έιναρ Βέγκενερ είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους δανούς ζωγράφους του Μεσοπολέμου, παντρεμένος με την όμορφη, επίσης ταλαντούχα ζωγράφο Γκέρντα. Μια μέρα ο Έιναρ θα φορέσει γυναικεία ρούχα για ν’ αντικαταστήσει ένα μοντέλο που ποζάρει για τη Γκέρντα κι αυτό θα σταθεί αφορμή να ξυπνήσει μέσα του ο θηλυκός εαυτός του, που σταδιακά αρχίζει ν’ αντικαθιστά τον αρσενικό.

Κοινωνικό κι αισθηματικό δράμα, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Έμπερσοφ, που εκδόθηκε το 2000, εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Έιναρ Βέγκενερ, ενός από τους πρώτους άντρες στην ιστορία που υποβλήθηκαν σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου.

Η φύση κι η εμπειρία των τρανς ατόμων έχει γνωρίσει πολυάριθμες κινηματογραφικές αναπαραστάσεις, στις οποίες μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται τίτλοι όπως «Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια» («In einem Jahr mit 13 Monden», Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, 1978), «Paris is burning» (Τζένι Λίβινγκστον, 1990), «Οι περιπέτειας της Πρισίλας, βασίλισσας της ερήμου» («The adventures of Priscilla, queen of the desert», Στέφαν Έλιοτ, 1994), «Boys don’t cry» (Κίμπερλι Πιρς, 1999), «Hedwig and the Angry Inch» (Τζον Κάμερον Μίτσελ, 2001), «Transamerica» (Ντάνκαν Τάκερ, 2005), «Γαλάζιο φόρεμα» (Γιάννης Διαμαντόπουλος, 2005), «Στρέλλα» (Πάνος Κούτρας, 2009), «Αγοροκόριτσο» («Tomboy», Σελίν Σιαμά, 2011) και «Λόρενς για πάντα» («Laurence anyways», Ξαβιέ Ντολάν, 2012).

Ο περυσινός νικητής του Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου, Ρέντμεϊν, για το «Η θεωρία των πάντων» («The theory of everything», Τζέιμς Μαρς), είναι και φέτος υποψήφιος στην ίδια κατηγορία. Η δική του είναι μία από τις τέσσερις συνολικά υποψηφιότητες του φιλμ, μαζί μ’ εκείνες στις κατηγορίες κοστουμιών, σχεδιασμού παραγωγής και β’ γυναικείου ρόλου για τη Βικάντερ.

Η 27χρονη σουηδέζα ηθοποιός επισκιάζει τον Ρέντμεϊν, ο οποίος ενώ παίζει επίσης εξαιρετικά, έχει να δουλέψει έναν μονοδιάστατο χαρακτήρα, για τον οποίο δε μαθαίνουμε πολλά περισσότερα εκτός από το ότι επιθυμεί ν’ αλλάξει φύλο. Βέβαια, τα υπέρκομψα κοστούμια του Πάκο Ντελγκάδο και ο σχεδιασμός της παραγωγής από τους Ιβ Στιούαρτ και Μάικλ Στάντις, άλλοτε τρυφηλός κι άλλοτε με σκανδιναβική λιτότητα που παραπέμπει στο έργο ζωγράφων όπως ο Βίλχελμ Χάμερσοϊ, όλα φωτογραφημένα με το νατουραλιστικό, απαλό φως του Ντάνι Κόεν, φτιάχνουν πανέμορφες εικόνες, που ζωντανεύουν όμως μια γνώριμη κι άνευρη παρατακτική πλοκή.