Του Γιώργου Αγγελάκη, μαθηματικού

Λήμματα:

1) Αν ανοίγεις πρωί το παράθυρο σου και σε λούζει ένα υπέροχο γαλάζιο φως, τότε είσαι στην Ελλάδα.

2) Αν το μελτεμάκι σου φέρνει ανάκατες τις ευωδιές της λεβάντας, της φασκομηλιάς, της μέντας, του βασιλικού και του δυόσμου, τότε είσαι στην Ελλάδα.

3) Αν η μυρωδιά του αγιοκλήματος, που αναρριχάται στο απέναντι χάλασμα, σε ταξιδεύει σε κόσμους ονειρικής ομορφιάς, τότε είσαι στην Ελλάδα.

4) Αν από το ταβερνάκι της γειτονιάς έρχεται μυρωδιά από χταποδάκι σχάρας, μαρίδα τηγανιτή, φρεσκομένο αγγουράκι και ούζο μαστίχα, τότε είσαι στην Ελλάδα.

5) Μ’ ένα καραφάκι ρακί τραγουδάς, με δυο ξεπροβάλλει ο επαναστάτης της νιότης σου, με τρία αγαπάς τον κόσμο όλο, στο τέταρτο σε πάνε για ένα απολαυστικό ύπνο.

Να γιατί θέλουν να μας πάρουν και τα ρακοκάζανα.

Έτσι σιγά και μεθοδικά μας τα πήραν όλα, άθελα τους μας όπλισαν με μια νέα γνώση, μια πανάρχαια γνώση, ξεχασμένη τα χρόνια της ευμάρειας: ζούμε πιο καλά όταν ζούμε ’’ήσυχα κι’ απλά’’.

Οπότε κι εμείς, προς μεγάλη τους έκπλήξη, ολόρθοι, αντικαταστήσαμε στο βάζο τη ζέρμπερα με τη μαντηλίδα, τη γλαδιόλα με τη μαχαιρίδα.

Καμαρώσαμε το κρινάκι του γιαλού, το κυκλάμινο που φύτρωσε ’’στου βράχου τη σχισμάδα’’ την χρυσοπορφυρίζουσα θάλασσα του δειλινού, και στην αγαπημένη μας δώσαμε ένα ματσάκι με παπαρούνες, χαμομήλια και κρινάκια, σαν κι’ αυτό που νήπια είχαμε μαζέψει και με καμάρι προσφέραμε στη μάνα μας.

Σαν κι αυτό που ο μικρός Σύρος πρόσφυγας δεν πρόφτασε να δωρίσει στη δική του μάνα και που μάλλον δεν θα μπορέσει ποτέ, γιατί και οι δύο αγνοούνται από χθες, όταν το σκάφος (η βάρκα) με το οποίο ξεκίνησαν από τα τουρκικά παράλια βυθίστηκε στο Αιγαίο, κάπου ανοιχτά της Σάμου.