Του Κώστα Ν. Κωνσταντίνου*

Η Περιφερειακή Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κρήτης ανακοίνωσε χτες το βράδυ τον πίνακα με την τελική μοριοδότηση των υποψηφίων στους νομούς της Κρήτης για τις τέσσερις θέσεις του διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Είχα την εξαιρετική τιμή να είμαι συνυποψήφιος με άλλους οκτώ εκλεκτούς συναδέλφους στο νομό Ηρακλείου. Κατά την πρώτη φάση της διαδικασίας ήμουν πρώτος με 20,75 αντικειμενικά μετρήσιμα μόρια (3-4 ήμασταν όλοι κι όλοι στην Ελλάδα) με πολύ μεγάλη μάλιστα διαφορά από τους άλλους. Πρώτος παρέμεινα και στη δεύτερη φάση, μετά δηλαδή τη μυστική ψηφοφορία των διευθυντών και υποδιευθυντών, πάλι με μεγάλη διαφορά. Είκοσι δύο (22) συνάδελφοι με τίμησαν με την ψήφο τους. Στην τρίτη φάση, στη φάση της συνέντευξης, το πενταμελές και διορισμένο κατά τα τρία πέμπτα Ανώτερο Περιφερειακό Υπηρεσιακό Συμβούλιο (ΑΠΥΣΔΕ) Κρήτης με αντάμειψε μεγαλόψυχα για τα 27 χρόνια υπηρεσίας στις σχολικές αίθουσες, για τη θητεία μου ως διευθυντή στο 5ο Γενικό Λύκειο του Ηρακλείου και την σε διάστημα τριών χρόνων - με τη σκληρή και επίμονη συνεργασία των συναδέλφων - αύξηση του μαθητικού του δυναμικού κατά 50%, για το διδακτορικό μου με άριστα στην κοινωνιογλωσσολογία και τη διάλεκτο στην εκπαίδευση, για το δεύτερο πτυχίο μου στην Κολωνία της Γερμανίας με κύριο αντικείμενο την ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία, για τις πιστοποιημένες γλώσσες Γ’ επιπέδου, για το επιστημονικό, συγγραφικό και λογοτεχνικό μου έργο, για τις δημοσιεύσεις μου, για τις δύο υποτροφίες και τις βραβεύσεις, για τη θητεία μου ως επιμορφωτή φιλολόγων, για τη δουλειά μου ως αξιολογητή σχολικών βιβλίων, για την κοινωνική μου προσφορά, για την ψήφο των συναδέλφων μου, αλλά πάνω απ’ όλα για την αγωνιώδη και τίμια πριν από ένα χρόνο κραυγή μου «ΕΞΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ». Για όλα αυτά με αντάμειψε με ένα γενναίο, καλοζυγισμένο, αγχωτικό και φοβισμένο 10,28. Με βαθμούς (κατά φθίνουσα σειρά) 13,4 και 11, 10, 9, 8 δίκην αλληλοκάλυψης… Με ενθάρρυνε δηλαδή, βάζοντάς μου έναν από τους χαμηλότερους και σπανιότερους πανελλαδικά βαθμούς, ώστε να συνεχίσω να είμαι «αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν».

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι εκπαιδευτικός