Πλούσιο ήταν κι εφέτος το ρεπερτόριο των εορταστικών εκδηλώσεων. «Καλά κρατήσαν οι χοροί και τα ξεφαντώματα», όπως μας θυμίζει το άσμα. Πλουμιστός παρά τους δύσκολους καιρούς έλαμψε ο διάκοσμος που μας επεφύλαξε η δημοτική μέριμνα. Σύμμαχος όμως και ο καιρός που μέσα στην καρδιά του χειμώνα περιείχε τόσες καλοσύνες στο κείμενό του.
Όλοι όσοι είχαμε την ευτυχία να σεργιανίσουμε στην πόλη ζήσαμε πανηγυρικά τη χρυσίζουσα πλευρά της, τη θαυμαστή εικόνα της με τα πολύχρωμα εκθέματα αναρτημένα στις πινακοθήκες της και με τα χιλιάδες λαμπιόνια που σαν αστραφτερά κολιέ μαζί με τ’άλλα τιμαλφή στίλβωναν την εξευγενισμένη παρουσία της. Θεϊκές και οι μουσικές που την περιέβαλαν μαζί με το απαλό θρόισμα των φύλλων των χριστουγεννιάτικων δένδρων που κατάφεραν να γαληνεύουν τις καρδιές μας.
Τηρουμένων και των συμβολισμών περίσσεψαν οι χειραψίες και οι εναγκαλισμοί, ενώ δένονταν οι αρμοί στο πλαίσιο μιας αγαπητικής διαδικασίας. Στη ζεύξη των απλωμένων χεριών κτίζονταν πρόθυμα οι γέφυρες που ενώνουν τις καρδιές των ανθρώπων. Ποικίλες και χορταστικές οι ευχές για την υποδοχή του νέου χρόνου, του χρόνου που πάντα τέμνεται με το αιώνιο, είτε εις γνώσιν μας είτε ερήμην μας που όμως τον θεωρούμε φορέα καλών ή κακών οιωνών, κάτι που του καταλογίζουμε στον απολογισμό του κύκλου του. «Αίσιον κι ευτυχές το νέον έτος» εύχονταν παλιότερα, επισημοποιώντας το γεγονός, συντηρώντας παράλληλα τις επιταγές του πρωτοκόλλου. Παρ’όλα αυτά, στο βάθος της απλοϊκότητάς τους διέκρινε κανείς την ειλικρίνεια και μια αιθρία ψυχής. Ευχές και σήμερα περισσότερο από ποτέ για μια νέα αρχή με μια νέα υλικότητα και μια πνευματική ανάταξη, πέραν των συμβάσεων της σκληρής καθημερινότητας που μας ταλανίζει εδώ και χρόνια. Ευχές για μια υπέρβαση του εαυτού μας, για ένα κάλεσμα σε συμπόρευση και μια απόπειρα για μια «ασυνήθιστη αντιμετάθεση του μέσα με το έξω», του προσωπικού με το κοινωνικό, του αέναου με το εφήμερο, με την τρυφερότητα και την αγάπη να κατοικούν στις πράξεις μας «παρά την τραγικότητα που περιδιαβαίνει», παρά το λαχάνιασμα των καιρών.
Εξαγνισμένοι μέσα από τη λάμψη και τα μηνύματα των εορτών, ας κρατήσουμε το καθαρό βλέμμα που βλέπει από τα φαινόμενα, την τόλμη ν’αποκλείσουμε τον αδιέξοδο δρόμο της φτωχοποίησης. Ησυχασμένη πλέον η εικόνα της πόλης μετά τη φιέστα, καρτερική και χαμηλόφωνη, θλιμμένη κι αισιόδοξη, μ’εκείνη τη φρεσκάδα της μελαγχολίας-όπως επισυμβαίνει κάποιου γλυκού παραπτώματος-που ευνοεί την ανάπτυξη εύπορων σκέψεων που σε κάνουν να φαντασιώνεσαι τον ερχομό ενός καλύτερου αύριο.
Ωστόσο ξεκινώντας με το δεξί καλούμαστε να καταχωνιάσουμε στα έγκατα της μνήμης όλα εκείνα τα κακά και τα ανάποδα που συνέβησαν το 2015. Καλούμαστε να συγυρίσουμε τα ξέφτια των διλημμάτων που άφησε πίσω του ο παλιός χρόνος.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
