Ο νέος γιατί κάνει περισσότερα πράγματα, εξόδους και τρεχάματα; Γιατί νιώθει περισσότερο την ανάγκη να διασκεδάσει, να γλεντήσει για να περάσει την ώρα του. Θέλει να γνωρίσει τη ζωή, να τη ζήσει, να τη χορτάσει. Να μη μετανιώνει αργότερα ότι δεν την έζησε και πέρασε η ζωή του στράφι! Για να έχει καλές αναμνήσεις. Διότι ο νέος ζει με όνειρα και ο γέρος με αναμνήσεις… και αφού ζει με αναμνήσεις δεν είναι ανάγκη να τις ξαναζήσει στην πράξη. Αφού ξαναζεί σχεδόν την ίδια ευχαρίστηση από τις αναμνήσεις, όταν κάνει αναδρομή στο παρελθόν. Μεγάλος πλούτος για τα γεράματα! Το κακό είναι να μην κάνεις λάθη, διότι θα τα θυμάσαι και θα μετανιώνεις πικρά!
Φτωχός από αναμνήσεις, ανικανοποίητος από τη ζωή!... βέβαια οι αναμνήσεις δεν φτάνουνε. Θέλει κι αυτός, όπως και ο νέος να περνά ευχάριστα την ώρα του και επειδή όλες οι ώρες του είναι άδειες (ο νέος έχει και τις ασχολίες του) χρειάζεται μερικά μικρά, αλλά καλά ενδιαφέροντα για να τις γεμίσει! Και επειδή θέλει αλλά δεν μπορεί να βγαίνει συχνά έξω και να γυρίζει, χρειάζεται στον περιορισμένο χώρο που ζει, την αγάπη, την φροντίδα, τη στοργή από δικούς του ανθρώπους και το σπουδαιότερο μια καλή παρέα να κουβεντιάζει. Τη μοναξιά φοβάται! Με την έξοδο του νέου στα χιονοδρομικά κέντρα, ας πούμε, ισοδυναμεί με την έξοδο του γέρου στην παιδική χαρά με τα εγγονάκια του.
Ισοδύναμα υπάρχουν πολλά, αρκεί να τα βρει όπως τα βρίσκει η κυβέρνηση. Όσο θα χαρεί ο νέος αν πάει με τους φίλους του στο κέντρο διασκέδασης να φάει, να πιει, να τραγουδήσει, να χορέψει, το ίδιο θα χαρεί κι ο γέρος αν δεν πάει πουθενά, μα να έχει στο σπίτι τα παιδιά του, τα εγγονάκια του και όλους τους δικούς του ανθρώπους που αγαπά και τον αγαπούν, κι αυτοί θα γεμίσουν το σπίτι με τρυφερά αισθήματα και αγάπη!
Ο νέος για να περάσει η ώρα του χρειάζεται, με λίγα λόγια, πάρα πολλά πράγματα να κάνει! Ο γέρος χρειάζεται μόνο ένα. Καλή κουβέντα. Αν το μορφωτικό επίπεδο του είναι χαμηλό και τα ενδιαφέροντά του είναι λίγα και φτηνά, εύκολα προσαρμόζεται σε όποιο περιβάλλον ζει ή βρεθεί. Σ’ αυτό είναι τυχερός! Το.. συνάφι του είναι μπόλικο παντού. Αν είναι μορφωμένος και καλλιεργημένος θα δυσκολευτεί πολύ να προσαρμοστεί και να ταιριάσει με ανθρώπους του επιπέδου του.
Αν είναι διανοούμενος, στοχαστής και με βαθιά κριτική σκέψη, ε τότε μάλλον θα ψάχνει με το… φανάρι του Διογένη!
Λέμε επίσης, ότι παλιά δεν είχαμε άγχος. Έτσι είναι κιόλας; Για να δούμε. Καταρχήν γιατί δεν είχανε άγχος; Μα γιατί δεν το ξέρανε το άγχος με τον όρο αυτό. Το ξέρανε με την ονομασία σαράκι. Άρα δεν είχανε… άγχος, μα είχανε σαράκι! Ένα και το αυτό.! Θα με φάει το σαράκι, που λέει και το παλιό τραγούδι. Έχουμε όμως το ίδιο… σαράκι σήμερα στο βαθμό που το είχανε τότε; Πιστεύω ότι είχανε λιγότερο. Γιατί όμως;
Ο πρώτος λόγος είναι ότι ζούσανε στη φύση. (Η φυσική ζωή δεν συγκρίνεται με την κοσμική). Δεν είχανε ανησυχίες και μεγάλες φιλοδοξίες και οράματα. Είχανε όλη την οικογένεια κοντά τους, πολυπληθείς συνήθως και βοηθούσανε όλοι μαζί για τον… ίδιο άρτο. Σε μια τέτοια οικογενειακή, ομαδική και αγαπημένη εργασία, δύσκολα μπαίνει το άγχος να τη διαταράξει. (Αυτό ψάχνει τώρα και η κυβέρνηση μα δεν το βρίσκει!).
