Από τις δύο νέες ταινίες της εβδομάδας, η μία είναι η θεαματικότερη κι η άλλη η ουσιαστικότερη. Η τρίτη απλώς περισσεύει.



ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΡΤΑΡΙΣΜΑ

THE BIG SHORT

Σκην.: Άνταμ Μακέι

Πρωτ.: Κρίστιαν Μπέιλ, Στιβ Καρέλ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Μπραντ Πιτ, Μαρίσα Τομέι

Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ελάχιστοι αμερικανοί χρηματιστές αρχίζουν να συνειδητοποιούν συμπτωματικά, ότι το τραπεζικό σύστημα και κατ’ επέκταση ολόκληρη η οικονομία βασίζονται σε μια τεράστια δανειοληπτική ‘φούσκα’ που ετοιμάζεται να σπάσει εν γνώσει των τραπεζών και με θύματα εκατομμύρια πολιτών.

Οικονομική κομεντί, βασισμένη στο βιβλίο του αμερικανού οικονομικού συντάκτη Μάικλ Λούις, «The Big Short: inside the Doomsday machine», που κυκλοφόρησε το 2010 με θέμα την οικονομική κρίση. Πρόκειται για την τρίτη ταινία που βασίζεται σε βιβλίο του, μετά από τα «Μια σχέση στοργής» («The blind side», Τζον Λη Χάνκοκ, 2009) και «Moneyball» (Μπένετ Μίλερ, 2011).

Αδικημένο στις προχτεσινές Χρυσές Σφαίρες, όπου δεν κέρδισε καμία από τις τέσσερις για τις οποίες είχε προταθεί, το φιλμ δεν αποκαλύπτει κάτι που κάποιος δε γνωρίζει ήδη είτε από την πλούσια σχετική αρθρογραφία, είτε από προηγούμενους κινηματογραφικούς τίτλους, όπως τα ντοκιμαντέρ «Καπιταλισμός: η ιστορία ενός έρωτα» («Capitalism: a love story», Μάικλ Μουρ, 2009) και το βραβευμένο με Όσκαρ «Inside job» (Τσαρλς Φέργκιουσον, 2010) ή μυθοπλασίες όπως τα «The company men» (Τζον Γουέλς, 2010) και «Ο δρόμος του χρήματος» («Margin call», Τζέι Σι Τσάντορ, 2011). Όμως ακριβώς όπως στις δύο προηγούμενες ταινίες που βασίστηκαν σε βιβλία του Λούις και αφηγούνται επίσης αληθινά γεγονότα, η οπτική γωνία της ιστορίας είναι αυτή μιας φαινομενικά παράλογης ιδέας την οποία υποστηρίζουν ελάχιστοι, κι η οποία καταλήγει ν’ ανατρέψει τις κρατούσες συνθήκες μέσα σ’ ένα μικρότερο ή ευρύτερο περιβάλλον.

Ο Μακέι αφήνει πίσω τις μαεστρικές χοντροκομμένες του κωμωδίες με τον Γουίλ Φέρελ, κι εξισορροπεί δεξιοτεχνικά τον εξωφρενικό παραλογισμό της κατάστασης με τη σοβαρότητά της, χωρίς να σταματήσει να διασκεδάζει απίστευτα με τον πρώτο και χωρίς να υποβαθμίζει τη δεύτερη, την οποία αποδίδει με αμείωτα γρήγορο ρυθμό, συναρπαστικούς χαρακτήρες, εκπληκτικές ερμηνείες απ’ όλο το σπουδαίο καστ και διάχυτο κυνισμό, ως το καταλληλότερο συναίσθημα με το οποίο μπορεί ν’ απευθύνει κανείς μια ιστορία, σε θεατές που εξακολουθούν να βιώνουν οι ίδιοι ως θύματα, τις συνέπειες όσων εκτυλίσσονται στο πανί.



ΟΙ ΜΙΣΗΤΟΙ ΟΚΤΩ

THE HATEFUL EIGHT

Σκην.: Κουέντιν Ταραντίνο

Πρωτ.: Σάμιουελ Τζάκσον, Κερτ Ράσελ, Τζένιφερ Τζέισον Λη, Γουόλτον Γκόγκινς, Ντέμιαν Μπισίρ, Τιμ Ροθ, Μάικλ Μάντσεν, Μπρους Ντερν, Τσάνινγκ Τέιτουμ

Προκειμένου να προστατευτούν από τη δυνατή χιονοθύελλα, δύο κυνηγοί κεφαλών, ένας αμφιλεγόμενος σερίφης και μια επικηρυγμένη κακοποιός θα βρουν καταφύγιο σε μια ταβέρνα, όπου συναντούν διάφορους άλλους επισκέπτες, που αρχίζουν σταδιακά να εντείνουν τις υποψίες των τριών αντρών.

Μετά από το «Django, ο τιμωρός» («Django unchained», 2012), αυτό είναι το δεύτερο συνεχόμενο γουέστερν στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Ο αριθμός στον τίτλο σηματοδοτεί όχι τόσο τον ακριβή αριθμό των εμπλεκόμενων χαρακτήρων της ιστορίας, όσο παραπέμπει στην όγδοη μεγάλου μήκους ταινία του δημιουργού (όπως εξάλλου αναφέρεται και στους τίτλους αρχής) και δημιουργεί μια χιουμοριστική ειδολογική αντιπαραβολή με το «Και οι εφτά ήταν υπέροχοι» («The magnificent seven», Τζον Στάρτζες, 1960).

Η απειλητική, βραβευμένη με Χρυσή Σφαίρα μουσική του βετεράνου στο είδος, Ένιο Μορικόνε, είναι μόνο ένα από τα πολλά απολαυστικά στοιχεία της ταινίας, που ξεχειλίζει από τη σινεφιλική αφοσίωση του σκηνοθέτη. Τα τεράστια κάδρα του Ultra Panavision 70, πλημμυρισμένα με τις αριστουργηματικές συνθέσεις του διευθυντή φωτογραφίας Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον, οι ιδιόμορφοι χαρακτήρες και οι εξαιρετικές ερμηνείες του έγκριτου καστ, όλα προεκτείνουν το γνώριμο σύμπαν του Ταραντίνο, το οποίο ωστόσο είναι η εντύπωσή μου, έχει αρχίσει από την προηγούμενη ταινία του να εμφανίζει σημάδια φθίνουσας ευρηματικότητας και στασιμότητας.



ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

IN THE HEART OF THE SEA

Σκην.: Ρον Χάουαρντ

Πρωτ.: Κρις Χέμσγουορθ, Τομ Χόλαντ, Κίλιαν Μέρφι, Μπρένταν Γκλίσον, Μπεν Γουίσο, Σάρλοτ Ράιλι

Το 1850 ο συγγραφέας Χέρμαν Μέλβιλ επισκέπτεται τον βετεράνο ναυτικό Τομ Νίκερσον, τον οποίο πληρώνει για να του αφηγηθεί το ναυάγιο του φαλαινοθηρικού «Έσσεξ», στο πλήρωμα του οποίου ήταν μέλος.

Θαλασσινή περιπέτεια εποχής, βασισμένη στο βιβλίο του 59χρονου αμερικανού Ναθάνιελ Φίλμπρικ, «In the heart of the sea: the tragedy of the Whaleship Essex», που κυκλοφόρησε το 2000 και αφηγείται την αληθινή ιστορία του αμερικανικού φαλαινοθηρικού «Έσσεξ», που το 1820 βυθίστηκε από μια τεράστια φάλαινα στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Πρόκειται για το γεγονός από το οποίο εμπνεύστηκε ο Χέρμαν Μέλβιλ το μνημειώδες μυθιστόρημά του, «Μόμπυ Ντικ», που εκδόθηκε το 1851.

Η έμπνευση του συγγραφέα είναι η λύτρωση του ναυτικού, σ’ αυτό το διεκπεραιωτικά εικονογραφικό φιλμ, όπως δηλαδή καταλήγουν τα περισσότερα του σκηνοθέτη- με πλούσια, όμορφα κι αληθοφανή ψηφιακά εφέ, που όμως αδυνατούν ν’ αποζημιώσουν για την έλλειψη αγωνίας, κρισιμότητας ή ενδιαφέροντος για τους χαρακτήρες.