Πέρασαν ήδη σχεδόν έξι χρόνια από την εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου και την επιτήρηση της xώρας μας από τους δανειστές της και η xώρα βρίσκεται ακόμη όχι στο τέλος αλλά στην αρχή μιας περιπέτειας, που κανείς δε γνωρίζει πότε και αν θα τελειώσει. Στο χρονικό διάστημα αυτό ανέλαβαν την Κυβέρνηση της xώρας πολιτικά κόμματα, τα οποία υπόσχονταν την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο και ο ελληνικός λαός, επειδή επιθυμούσε να απαλλαγεί από την ασφυκτική επιτήρηση και τα σκληρά μέτρα που επέβαλε η Τρόικα υποστήριζε τις θέσεις τους. Δυστυχώς όμως οι προσδοκίες του δε δικαιώθηκαν, αφού όλες οι υποσχέσεις ξεχάστηκαν και μάλιστα μπήκαν στα ντουλάπια, τα οποία έκτοτε παραμένουν ερμητικώς κλειστά.
Όταν όμως παίρνονται μεγάλες και σοβαρές αποφάσεις, όπως είναι η εφαρμογή του Μνημονίου, χρειάζεται η γνώμη και η συμμετοχή περισσοτέρων στη λήψη απόφασης αντιμετωπίσεως του προβλήματος. Για το λόγο αυτό έπρεπε τα πολιτικά κόμματα να συμφωνήσουν, μετά την επιβολή του πρώτου Μνημονίου, στην από κοινού αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά δυστυχώς απέδειξαν ότι ήταν κατώτερα των περιστάσεων, αφού δεν είχαν τη δύναμη και την τόλμη να αναλάβουν το πολιτικό κόστος, για να σώσουν τη χώρα από τη λαίλαπα των οικονομικών και άλλων μέτρων που επακολούθησαν. Αλλά όπως αποδείχτηκε και στην πρόσφατη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών υπό την Προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας συμφωνούν μόνο σε ένα πράγμα, ότι διαφωνούν.
Σήμερα λοιπόν η χώρα είναι πλήρως εξαρτημένη από τους δανειστές της, αφού για να κάνει έστω και ένα βήμα, πρέπει πρώτα να δώσουν την εντολή οι δανειστές, προκειμένου να έρθει η δόση, διαφορετικά υπάρχει ακινησία και στασιμότητα. Οι δανειστές όμως δεν είναι ούτε φιλάνθρωποι, ούτε φιλεύσπλαχνοι, αφού όταν δίδουν ένα, απαιτούν να πάρουν περισσότερα από δύο, δηλαδή με το ένα χέρι δίδουν και με τα δυο παίρνουν, όπως συμβαίνει με τα επιτόκια δανεισμού, που ενώ η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, οι δανειστές οι οποίοι δανείζονται με χαμηλά έως και αρνητικά επιτόκια, δανείζουν τη χώρα μας με πολύ υψηλά επιτόκια και αντί να τη βοηθήσουν να αναπνεύσει, της κλείνουν τις διόδους παροχής οξυγόνου, με κίνδυνο να πάθει ασφυξία και να οδηγηθεί στον όλεθρο και την καταστροφή.
Μπορεί βέβαια να είναι θεμιτό, κάθε Χώρα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της, αλλά όχι όμως σε βάρος των άλλων και ιδιαίτερα των περισσότερο αδύνατων και μάλιστα όταν με τις χώρες αυτές υπάρχει σύμφωνο συνεργασίας σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.
Αφού όμως με τα μέτρα που πάρθηκαν μέχρι σήμερα, δεν κατέστη δυνατό, να αντιμετωπισθεί η οικονομική κρίση της χώρας, πρέπει να γίνουν ακόμη και άλλα πολλά βήματα, διαφορετικά η χώρα θα μείνει στάσιμη, μόνη και ανυπεράσπιστη. Επειδή όμως υπάρχει το προηγούμενο παράδειγμα άλλων χωρών, όπως ήταν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος, οι οποίες είχαν αντιμετωπίσει μνημονιακή επιτήρηση και κατάφεραν σε σχετικά σύντομο χρόνο να διώξουν την Τρόικα και το Μνημόνιο και να επανέλθουν σε κανονικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Μήπως λοιπόν πρέπει η χώρα μας να μελετήσει και να εφαρμόσει παρόμοια μέτρα, με αυτά που πήρανε οι χώρες αυτές, για να μπορέσει να απαλλαγεί από τη μνημονιακή επιτήρηση. Είθε!
* Ο Ιωάννης Ξηρουχάκης είναι πρώην δ/ντης ΕΛΤΑ
