Νόμισες άνθρωπε θνητέ πως δάμασες της φύσης τα ένστικτα τα άγρια με τον πολιτισμό σου. Καινούριο πύργο της Βαβέλ ύψωσες ως τα ουράνια και τον θεό ξεπέρασες στην γνώση και στα έργα. Ευδαιμονίες άνθισαν στον κήπο της Ευρώπης κι έγινε η ζωή γλυκιά κι όλο χαρές γεμάτη, μα εγκυμονούσε κεραυνούς, ανέμους, καταιγίδες. Πάλι θρησκείας ναρκωτικό την λογική κοιμίζει και μεταπνίζει τα ένστικτα αιώνων προπατόρων. Νύχια γαμψά, πάθη άρρωστα και καμουφλαρισμένα κι υψώνουν χέρια αιμάσσοντα σημαίες εξουσίας κι αντί ροπάλου όπλα κρατούν τέλειας τεχνολογίας.
Νέου Μεσαίωνος ξυπνούν σκοταδισμοί και φρίκες σαν τότε που διαφέντευαν οι πλάνες της θρησκείας που με εξαγνιστικές πυρές κι ιερά βασανιστήρια, ανθρωποδιώκτες στέριωναν την θεϊκή εξουσία. Ξημέρωμα του εικοστού πρώτου αιώνα, πάλι οπλίζει η εξέλιξη χέρια απολιτίστων που σ’ όνομα ενός θεού και την ζωή τους δίνουν παίρνοντας για αντίδωρο παραδεισένια δώρα. Σαχλές, ανόητες, σύγχρονες μεσαιωνικές απάτες, που εξευτελίζεται η ζωή κι οι ανθρώπινες αξίες.
Κι ενώ ανθούσε η ζωή στην γηραιά Αλβιόνα τα γέλια γόοι γίνονται κι η ξενοιασιά κομμάτια κι έγιν’ η ανθρώπινη ζωή μια ρουφηξιά του Χάρου. Κι είναι δύσκολοι οι καιροί και καλομαθημένοι καθώς κατακρημνίζονται αξίες θεμελιωμένες στην γνώση, στην απόλαυση, στην πρόοδο, στο χρήμα. Σύννεφα κρέμονται βαριά πάνω από την Ευρώπη ενός πολέμου που άφησαν του σκότους οι δυνάμεις σε χέρια απολίτιστων φανατισμένων νέων. Ενός πολέμου που οικιακή η βοηθός του είναι η δυτική αλάνθαστη, τέλεια τεχνολογία. Τα μάτια πώς αντέχουνε τόσες εικόνες φρίκης! Κεφάλια δίχως σώματα, κορμιά διαμελισμένα, να καίγονται ολοζώντανα κορμιά φυλακισμένα να γίνονται τα πύρινα κλουβιά ανθρώπων τάφος! Και πώς αφτιά, σε μουσικές συνηθισμένα ως τώρα, κρότους θανάτου και κραυγές φρίκης μπορούν ν’αντέξουν! Πώς τα κτηνώδη ένστικτα που η λογική κοιμίζει κάποιας θρησκείας το κλειδί με τέχνη ξεκλειδώνει! Πώς γίνεται ο Μεσαίωνας που έκανε κομμάτια την άφταστη ελληνική, την δομημένη σκέψη κι έγινε ο διαφωτισμός βαριά ταφόπετρα του, να ζωντανέψει απ΄την αρχή ν’ανθίσει να καρπίσει!
Θαμπό χαράζει το αύριο και σκοτεινό κι αβέβαιο. Κάναν φτερά τα όνειρα, φρούδες οι προσδοκίες για τις γενιές που πλάθαμε το μέλλον τους με μέλι και στρώναμε το δρόμο τους με ομορφιά και γνώση. Ας ήταν να ημέρευαν τα πάθη και τα μίση, να πρυτανεύσει η λογική στων ισχυρών τα θέλω, να ανάψουν στον πολυέλαιο του σύμπαντος τα φώτα της πολυδύναμης θεάς της ποθητής ειρήνης.
* Η Ελένη Μανιωράκη-Ζωιδάκη είναι δασκάλα
