Πόσες ευχές σ’ όλη τη γη θα ακουστούν και πάλι,
μήπως κι ακούσουν οι τρελοί, του κόσμου οι μεγάλοι.

Ευχές από συνήθεια ακούμε κάθε χρόνο,
να σταματήσουν να κερνούν το δάκρυ και τον πόνο.

Κανείς λαός αμοναχός, δεν ζήτσε να κλέψει άλλου λαού,
ένα ψωμί, που ‘χει παιδιά να θρέψει.

Ζητιάνους θέλουν να θωρούν
στους δρόμους να ζητούνε,
λίγο ψωμί και ζεστασιά για να μπορούν να ζούνε.

Ο ένας θέλει θησαυρούς να πάρει από τον άλλο,
να κάμει οπλοστάσιο ακόμη πιο μεγάλο.

Να καταστρέψει τους λαούς, τη Γη, τη θάλασσά μας,
σ’ αυτόν τον κόσμο αύριο να ζούνε τα παιδιά μας.

Ολοι φονιάδες άθεοι, θέλουΝ να κυβερνούνε
και με το αίμα των λαών, αυτοί να ξεδιψούνε.

Μόνο τρελοί και άθεοι δεν θέλουνε να δούνε,
όταν θα ταξιδέψουμε... χρήματα δεν κρατούμε!
Ούτε το κταλάβανε, πως η ζωή είναι λίγη!
Σαν ταξιδιάρικο πουλί, έρχεται και θα φύγει!
Εύχομαι Υγεία και Ειρήνη σε όλο τον κόσμο

Ζαχαρίας Λιναρδάκης