Toυ Μιχάλη Χρονάκη *

Αδυσώπητο το ερώτημα. Γιατί φθάσαμε ως εδώ; Φταίει το ότι δεν παραδειγματιζόμαστε από τα λάθη μας, φταίει ο λαός, οι πολιτικοί, οι ξένοι, το σαθρά δομημένο κράτος; Όλα μαζί;

Προκαταβολικά, δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά απόφοιτος εξαταξίου γυμνασίου. Πήρα σύνταξη στα 73 μου χρόνια εργαζόμενος, και μπορώ να διακρίνω τι κρύβεται πίσω από κάθε νούμερο και στην ηλικία μου, με νηφαλιότητα και αντικειμενικότητα, να κάνω ένα “ταμείο” για το πως είδα διαχρονικά τα πολιτικά δρώμενα, την μέχρι σήμερα διαδρομή μας. Μικρή συμβολή μνήμης και προβληματισμού.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Πρώτα-πρώτα είμαστε ένας λαός που αναζητά, πολλές φορές, την έξωθεν καλή μαρτυρία και βοήθεια, αλλά και να επιρρίπτουμε στους ξένους δικά μας λάθη και παραλήψεις. Συμβαίνει τώρα στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Αν ανατρέξουμε, όμως, στην ιστορία θα δούμε ότι όλα τα δεινά που υπέστη αυτό το δύσμοιρο έθνος, από μέσα προήλθαν.

Από την εποχή του Μεγαλέξανδρου τι έκαναν οι επίγονοι, από το Βυζάντιο με την εσωτερική διαφθορά, οι κομματικοί ανταγωνισμοί για την εξουσία, που δεν έπαψαν από το 1821 μέχρι σήμερα. Η δολοφoνία του Καποδίστρια, οι απόπειρες δολοφονίας στο Βενιζέλο, άλλα και πολλών άλλων πολιτικών που θέλησαν να βάλουν ένα λιθαράκι εκσυγχρονισμού στη χώρα, ο διχασμός και το δημοψήφισμα του 20 για να έλθει τελικά η αναπόφευκτη καταστροφή και να μείνει όνειρο η Συνθήκη των Σεβρών, ο εμφύλιος, η χούντα των απριλιανών και η εθνική προδοσία της Κύπρου, η σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση που δεν προήλθε ύστερα από πόλεμο ή φυσική καταστροφή, αλλά σιγά-σιγά-σιγά.

Και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικής σχολής θα έβλεπε ότι η χώρα βάδιζε προς χρεοκοπία. Και τι μέτρα πήραν οι κρατούντες όταν έπρεπε για την αποφυγή της; Απλώς δεν τα πήραν λόγω ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ. Προτίμησαν, όπως συνήθως συνέβαινε, να το αφήνουν στους επόμενους και αυτοί στους επόμενους, για να μην χάσουν την εκλογική πελατεία. Δυστυχώς δεν μας προβληματίζει το παρελθόν. Αλλά έτσι δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε να προγραμματίσουμε το μέλλον. Είναι ΚΑΝΟΝΑΣ αυτό. Ύστερα από τόσες καταστροφές θα περίμενε κανείς μια περισυλλογή ένα προβληματισμό, από όλους αυτούς που έφεραν την χώρα σ΄ αυτή την κατάσταση.

Αντίθετα, κομματικοί ανταγωνισμοί, κοκορομαχίες από τα παράθυρα των TV και στο Κοινοβούλιο. Έχει ευθύνη ο λαός για την εκλογή των αρχόντων; Και βέβαια έχει. Πολλές φορές παρασύρεται όχι από την ικανότητά του πολιτικού να προσφέρει, που θα φανεί πρωτίστως από τα ΕΡΓΑ του και όχι από την ρητορική του δεινότητα. Όσο πιο πολλές φορές στην T/V, τόσο περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας.

Δεν εμπεδώθηκε στον Ελληνικό λαό, που είναι βέβαια ευθύνη του κράτους, ότι έχουμε δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις όπως έπρεπε να γίνεται από το πρώτο σχολείο με μαθήματα κοινωνικής συμπεριφοράς, με την αγωγή του πολίτη. Σε ένα κράτος δικαίου, αλλά και αυστηρού ελέγχου σε όλες τις παραβατικές συμπεριφορές. Με τους άρχοντες να είναι οι πρώτοι διδάσκοντες.

Τι συμβαίνει λοιπόν τώρα; Οι μεν υποχρεώσεις μπορούν να ελαχιστοποιηθούν ή λόγω έλλειψης ελέγχου, ή μέσω πολιτικού γραφείου, ή λόγω αλλοπρόσαλλων συνεχών αλλαγών ενώ τα δικαιώματα χάνονται σε μια αβάσταχτη γραφειοκρατία σε μεγάλο, όμως, βαθμό η ευθύνη είναι του λαού, σε συνάρτηση με όλες τις παραπάνω παρατηρήσεις.

Οι Έλληνες, όμως, έχουν δείξει ότι σε σταθερό, υγιές περιβάλλον μπορούν να μεγαλουργήσουν. Σαν βγεις έξω από την Ελλάδα, άθελά σου έρχονται στο νου τα λόγια του ποιητή “Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει”. Βρέθηκα στις ΗΠΑ πριν μερικά χρόνια. Πήγαν οι Έλληνες εκεί απένταροι και κατατρεγμένοι. Αυτό που νιώθει κανείς τώρα γι αυτούς είναι θαυμασμός. Αμέτρητοι καθηγητές Πανεπιστημίων. Βιομήχανοι, βιοτέχνες, έμποροι. Δεύτερη κοινότητα μετά τους ασυναγώνιστους Εβραίους. Υποψήφιο πρόεδρο των ΗΠΑ είχαμε. Και δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ. Αυστραλία, Καναδάς, Ευρώπη, παντού όπου πήγαν πρόκοψαν. Θαυμαστές κοινότητες με όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Στην ψυχαγωγία στον αθλητισμό. στα γράμματα, σε όλες τις δράσεις. Με θαυμαστή οργάνωση. Οι απανταχού Έλληνες είμαστε το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, και το 3% στην επιστήμη, τη διανόηση, τα γράμματα. Στην Αμερική όταν θέλουν να λύσουν άμεσα ένα πρόβλημα και προβληματίζονται, λένε “φωνάξτε ένα Έλληνα”. Τι συμβαίνει άραγε ; Γιατί εκεί και όχι εδώ ; Ρητορικό το ερώτημα. Βρήκαν ευνοϊκό, υγιές, σταθερό, αλλά και αυστηρό για παραβατικότητες περιβάλλον, για δημιουργία. Απλά πράγματα.

Και μια προσωπική εμπειρία. Πριν περίπου 10 χρόνια είχα γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων με 15 αυτοκίνητα. Το 1978 που ξεκίνησα, η άδεια λειτουργίας απαιτούσε να έχουμε τουλάχιστον 6 αυτοκίνητα. Ανανεώναμε την άδεια κάθε νομίζω 3 χρόνια. Στην τελευταία μου, λοιπόν, ανανέωση, ύστερα από μια ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ απόφαση, για να γίνει η ανανέωση έπρεπε να έχουμε 25 αυτοκίνητα! Μου έκλεισαν το γραφείο, και μαζί μου ένα 20-25% του κλάδου, παρά τις ατέλειωτες άκαρπες προσπάθειές μας. Το πιο ωραίο. Ύστερα από μερικά χρόνια αποφάσισαν ότι μπορεί κανείς να ανοίξει γραφείο με 1 (ΕΝΑ) αυτοκίνητο! Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι συνέβη αυτό.

Δεν έχουμε δυστυχώς ένα συντεταγμένο κράτος. Έχουμε ανάγκη περισσότερων νόμων; Απεναντίας, ένα μόνο (όπως ειπώθηκε από επιφανή σκεπτόμενο) ο οποίος να αναφέρεται στην τήρηση των κειμένων νόμων. Έχουμε, όμως, εγκληματικές αποφάσεις που πάρθηκαν και άλλες που έπρεπε να παρθούν, που επέφεραν την σημερινή πραγματικότητα. Ξεδιάντροπες οι δικαιολογίες των πολιτικών μας που για να καλύψουν την ανεπάρκεια και την ευθύνη τους, για το πού έφεραν την χώρα μας, λένε ότι φταίνε οι ξένοι. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι προσπαθούν να το περάσουν στον κόσμο. Και σε ένα βαθμό το βλέπουμε. Δεν φταίνε οι ξένοι για το πώς διαχειριστήκαμε τα δισεκατομμύρια από την ΕΕ και για τις διαρθρωτικές αλλαγές που δεν έγιναν, για να γίνουμε, επιτέλους, ένα σύγχρονο κράτος. Οι πολιτικοί, λοιπόν, στην Ελλάδα έχουν παρεξηγήσει τον ρόλο τους. Να υπηρετήσεις την πατρίδα πας, και όχι να γίνεις κάτι παραπάνω από απλός πολίτης. Μην πας αν δεν το πιστεύεις. Οι αποφάσεις τους δεν ανταποκρίνονται στον όρκο για την πατρίδα που έδωσαν, αλλά στο κόμμα. Δεν παίρνονται σωστές αποφάσεις όπως προανέφερα, που θάφερναν μια αλλαγή σ’ αυτό το ταλαίπωρο κράτος, λόγω ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ !! Είναι να απορεί κανείς πώς ξεστομίζονται τέτοιες ξεδιάντροπες φράσεις. Για το ότι φθάσαμε μέχρι εδώ, το μέγιστο μερίδιο ευθύνης έχει το περιεχόμενο των δύο αυτών λέξεων. Έχουμε πολιτικούς που υπηρετούν την πατρίδα 15-20 χρόνια και επιχαίρουν γι’ αυτό, αντί να προβληματίζονται.

Για την σημερινή κατάσταση, δυστυχώς, ο Ελληνικός λαός πρέπει να αποδεχθεί αυτή την τραγική πραγματικότητα. Δυστυχώς το κράτος έχει συνέχεια στις ευθύνες, στις υποχρεώσεις. Να ξέρουμε ότι πρέπει να ζήσουμε στο εξής σύμφωνα με τον πλούτο που παράγουμε, και όχι με δανεικά, που απερίσκεπτα έχει φορτωθεί η χώρα και τα οποία βέβαια πρέπει να πληρώσουμε.

Πού είναι, όμως, κάποιο σχέδιο για ανάπτυξη, για δημιουργία, για ανασυγκρότηση της χώρας; Και με ποιους άρχοντες; Κοκορομαχίες εξακολουθούμε να βλέπουμε. Μόνο μια αξιόπιστη από τα έργα της κυβέρνηση, αλλά και μια αντιπολίτευση που δεν θα αναλώνεται φυσικά σε διαπιστώσεις, κομματικές κραυγές, αλλά σε ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ, μπορεί να το περάσει στον κόσμο. Και επιτέλους 40 χρόνια τώρα ακούμε για φοροδιαφυγή, για 30-40% παραοικονομία. Πλημμύρισαν οι τράπεζες του εξωτερικού με δισεκατομμύρια Ελλήνων, το city με ακίνητα, η περίφημη λίστα, οι offshores. Kαι διαβάζουμε ότι καρκινοβατεί ο έλεγχος. Αν αυτά τα πλούτη έχουν φορολογηθεί με γεια τους με χαρά τους. Διαφορετικά να πληρώσουν, και όχι βέβαια με 10-15%. Συναλλαγές μόνο μέσω τραπεζών και πλαστικού χρήματος και με αυτούς που παρέχουν υπηρεσίες, αφού, βέβαια, ληφθούν υπ’ όψη συναλλαγές που είναι αναγκαίο το ρευστό χρήμα.

Ο ελληνικός λαός μόνο αν δει ΕΡΓΑ και όχι ΛΟΓΙΑ θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Προπάντων αν δει ότι τα βάρη κατανέμονται με κοινωνική δικαιοσύνη. Πολιτικοί και κόμματα Αγαπήστε την πατρίδα μας. Παραδειγματιστείτε επιτέλους από τα λάθη του παρελθόντος, και επιτέλους το μέλημά σας να είναι το συμφέρον του έθνους και όχι το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ.

Φυσικά και δεν πρωτοτυπώ με τα γραφόμενά μου. Θέλησα να βγάλω ένα θυμό, έναν καημό μου, για το πώς θα μπορούσε να είναι η πατρίδα μου και πώς είναι. Είναι νομίζω πεποίθηση της μέγιστης πλειονότητας των σκεπτόμενων Ελλήνων, που δεν παρασύρονται από τα λόγια τα μεγάλα, αλλά από την ωμή πραγματικότητα. Το πρόβλημα είναι πότε αυτός ο προβληματισμός θα περάσει στους επαγγελματίες πολιτικούς μας, να γίνουν στρατιώτες στη μάχη για την σωτηρία της πατρίδας. Η γενιά μου έζησε την κατοχή, την πείνα, τις στερήσεις, με περισσότερες λύπες παρά χαρές. Είχε, όμως, μέσα στην καρδιά της την φλόγα της ζωής. Την ελπίδα. Να προσπαθήσουμε λοιπόν ΟΛΟΙ, να ξαναδώσουμε στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας, ξανά την χαμένη τους ΕΛΠΙΔΑ.

* Ο Μιχάλης Χρονάκης είναι συνταξιούχος του ΟΑΕΕ