Φανταστείτε ότι είστε (είμαστε) ο Αη Βασίλης και σε κάποια στιγμή ελεύθερου χρόνου (υπόθεση κάνουμε…) φέρνουμε στη μνήμη μας όλα όσα έχουν αλλάξει στα τόσα χρόνια που έχουν περάσει. Άλλες οι επιθυμίες και οι ευχές των ανθρώπων τότε, άλλες τώρα. Άλλα τα παιδιά σήμερα, άλλα παλαιότερα. Τίποτα δεν είναι το ίδιο, χρόνο με τον χρόνο όλα αλλάζουν, πληθαίνουν και τρέχουν όλο επιταχυνόμενα και περιπλεκόμενα.
Αυτά όμως δεν πτοούν έναν παλαίμαχο επαγγελματία (όπως εμάς). Κάθε χρόνο αυτό που πρέπει να γίνει γίνεται, το σόου συνεχίζεται και η ζωή μαζί. Αυτά είναι τα βασικά δεδομένα, δε σηκώνουν συζήτηση.
Πού λοιπόν το ενδιαφέρον και η αναπόληση; Τι αξίζει να ανασύρει κανείς από την μνήμη ως Αη Βασίλης για να το εξετάσει πιο προσεκτικά, έστω για 5-10 λεπτά της ώρας, μέσα στον όλο «πανικό» των εορτών;
Εδώ μπαίνω στο ειδικό: στην δική μου περίπτωση (μια και δε μπορώ να μιλήσω για κάποιον άλλο), με εκπλήσσει η μεγάλη αλλαγή στην διάρκεια ζωής αυτών που καλούμαι να μεταφέρω ως δώρα. Παλαιότερα, δώριζα ένα βιβλίο, μια σκακιέρα, ένα πλεχτό πουλόβερ, ένα ζευγάρι κάλτσες ή ένα κασκόλ. Δώρα που διαβάζονταν, παίζονταν, φοριούνταν, κρατούσαν χρόνια. Λίγα μεν αλλά μοναδικά και με μια διάρκεια που πρόσδιδε ένα βαθύτερο νόημα σχέσης. Με αφιερώσεις ιδιόχειρες και ιστορίες δικές τους, αφορμές για νέες μνήμες που θα κυμάτιζαν ξανά και ξανά στα μέλλοντα, για να ενώσουν παρελθόν και παρόν, να αφαιρέσουν σκληρότητα και μοναξιά απ’ το μέλλον.
Όμως, ας μη γελιόμαστε, αυξάνεται το ΑΕΠ με κάτι τέτοια; Εδώ χρειάζεται μαζική παραγωγή και μαζική κατανάλωση, ανάπτυξη στο φουλ για να τρέξει η μηχανή της εθνικής και της παγκόσμιας οικονομίας, έστω και ασθμαίνοντας. Προσαρμόστηκα και εγώ στις εποχές, δωρίζω ασύρματα ακουστικά Beats για μουσική, iphones και ipads για το ιντερνέτ και πλαστικές κούκλες-ρομπότ που περπατάνε, καταλαβαίνουν και μιλάνε. Λίγα τα χειροποίητα κασκόλ και τα βιβλία με αφιερώσεις, ελάχιστες οι σκακιέρες.
Στους επαγγελματίες του είδους μας δεν χωρούν φτηνοί συναισθηματισμοί. Η επαγγελματική συνείδηση δεν τα σηκώνει όλα αυτά. Πας εκεί που σε πάει η ζήτηση και προσφέρεις το καλύτερο επίπεδο εξυπηρέτησης που μπορείς. Αλλιώς τα παρατάς και φεύγεις για να έρθει κάποιος άλλος και να τα κάνει καλύτερα από σένα.
Ούτως ή άλλως τις αποφάσεις δεν τις παίρνω εγώ. Εγώ μεταφορές κάνω και παρέχω ένα βολικό αλλά σημαντικό άλλοθι. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος ύπαρξής μου. Για να το ξεκαθαρίσω: δεν υπάρχω συμβατικά, δεν μπορείτε να μου στείλετε μήνυμα στο κινητό, δε θα με δείτε στο δρόμο. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχω. Τουναντίον, υπάρχω ως νοητικός κυματισμός, ως νόημα, ως ιδέα. Είμαι και εγώ μια έννοια, όπως η αρμονία ή η βαρύτητα.
Η βαρύτητα εξηγεί μεν την πτώση των αντικείμενων αλλά μήπως υπάρχει εκτός μας; Αν σε κάποιο μακρινό πλανήτη υπάρχουν εξελιγμένες μορφές ζωής θα έχουν σίγουρα εφεύρει κάτι διαφορετικό για να εξηγήσουν τα δικά τους φαινόμενα. Η εξηγητική χρησιμότητα της δικής μας «βαρύτητας» θα τους φανεί μειονεκτική και άρα ανάξια ύπαρξης. Η υιοθέτηση της βαρύτητας ως νοήματος μας βοηθάει στην αντίληψη των φαινομένων δικαιολογώντας την ύπαρξή της. Το ίδιο και αυτό που ονομάζουμε αρμονία.
Έτσι δικαιολογείται και η δική μου ύπαρξη: βοηθάει στην καλύτερη ερμηνεία των φαινομένων. Και στις δύο περιπτώσεις, η πρόσθεση ενός νέου νοήματος δικαιολογείται από την εξηγητική χρησιμότητά του. Όσο υπάρχει το ένα υπάρχει και το άλλο, μια σχέση αλληλοβοηθούμενη, συνεργιστική.
Με τα υπαρκτικά ερωτήματα απαντημένα, θα ήθελα να θέσω έναν τελευταίο προβληματισμό: όλα όσα βρίσκονται κάτω από το χριστουγεννιάτικο δένδρο, πόσο καιρό θα εμπλουτίζουν τη ζωή μας με ένα δικό τους νόημα; Υπάρχει άραγε κάτι ανάμεσά τους που μετά από δέκα ή έστω πέντε χρόνια θα διεκδικεί ακόμα επιτυχώς τη μοναδικότητά του στη ζωή μας;
Μετά το άνοιγμα των δώρων, ας κάνουμε μια πιο ουσιαστική καταμέτρηση κι ας αναλογιστούμε τι πήραμε, τι δώσαμε και πώς περίσσεψε το πρόσκαιρο.
* Ο Γιάννης Παπαδάκης κατάγεται από το Ηράκλειο της Κρήτης. Είναι Ηλ/γος Μηχανικός (PhD), ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ.
