Της Aλίκης Καλλέργη

Μια καλοδουλεμένη ταινία με απόλυτα επίκαιρο περιεχόμενο είναι αυτή του δημοφιλούς δημιουργού Χριστόφορου Παπακαλιάτη με τον τίτλο «Ένας άλλος κόσμος». Η αποδοχή του κοινού εντυπωσιακή καθώς δεν «διαλέγει» τους θεατές του απευθυνόμενος απλά σε όλους.

Η κρίση στην Ελλάδα μ’ ότι αυτή συνεπάγεται, πυροδοτεί την συναισθηματική του οξυδέρκεια και τον τροφοδοτεί με πολλά στοιχεία απαραίτητα στην απεικόνισή της. Με όχημα τον έρωτα και αναφορές στην μυθολογία που τον ύμνησαν ως θεότητα, το σενάριο βασίζεται σε τρεις ιστορίες με το μεταναστευτικό πρόβλημα να βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τη γενικευμένη κρίση στην Ελλάδα.

Οι πρωταγωνιστές Έλληνες και αλλοδαποί εμπλέκονται συναισθηματικά «σ’ ένα άλλο κόσμο» που επαναπροσδιορίζεται «χαραμίζοντας» αξίες, ανθρώπους, ζωές. Η κάθε ιστορία απ’ αυτές που συγκλίνουν στο τέλος δίνει μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου προβλήματος. Εξελίσσονται παράλληλα και αποκτούν παραβολικό χαρακτήρα καθώς απαλλαγμένες από λεπτομέρειες, στοχεύουν στην καρδιά των γεγονότων.

Η ηλικία των πρωταγωνιστών διαφέρει στην κάθε μια απ’ αυτές τονίζοντας τη συλλογικότητα των επιπτώσεων της κρίσης, όμως οι συμβολισμοί ορισμένων σκηνών που επαναλαμβάνονται είναι κοινοί και στις τρεις. Η περιφορά του Επιταφίου είναι ένας απ’ αυτούς τους συμβολισμούς που τονίζει είτε την προσκόλληση στις παραδόσεις και την δύναμη της θρησκείας που ενώνει, διχάζοντας όμως συγχρόνως διαφορετικούς λαούς, είτε απλά την θυσία του θεανθρώπου για την σωτηρία των ψυχών.

Η άλλη σκηνή που μπορεί να εκληφθεί ως συμβολική είναι ένα εγκαταλειμμένο αεροδρόμιο που βρίσκει ερωτικό καταφύγιο το πρώτο ζευγάρι της μιας ιστορίας, και στην πορεία το βλέπουμε, σε μια επαναλαμβανόμενη «κινηματογραφική» σκηνή να γίνεται το εφαλτήριο φανατικών ρατσιστών που μέσα στα αυτοκίνητά τους ξεκινούν για την εξόντωση των «αλλόθρησκων». Εκδικούνται τους άλλους για την ανικανότητά τους να νιώσουν οι ίδιοι «άνθρωποι». Ένα αεροδρόμιο ανενεργό, που κανονικά θα ‘πρεπε να είναι το άνοιγμα στον κόσμο, στο ταξίδι.

Μέσα απ’ όλο αυτό διαφαίνεται μια Ελλάδα που πασχίζει ανατρέχοντας στο παρελθόν της να δημιουργήσει προϋποθέσεις για ένα μέλλον ελπιδοφόρο, μακριά από ρατσιστικούς κραδασμούς ανεργία, απόγνωση, όπου ο έρωτας ως πανανθρώπινη δύναμη νικά τον φόβο.

Η μουσική όπως και η φωτογραφία της ταινίας πολύ προσεγμένες και οι ηθοποιοί πολύ ταιριαστοί τους ρόλους τους. Ο Μηνάς Χατζησάββας στην τελευταία δυστυχώς παρουσία του σε ταινία εξαιρετικός όπως πάντα, ο βραβευμένος με Όσκαρ J. K. Simmons σ’ ένα διαφορετικό ρόλο συγκινητικός και ανθρώπινος μαζί με την Μαρία Καβογιάννη ξεχωρίζουν στην τρίτη ιστορία.

Πιστεύω ότι ο Παπακαλιάτης έστησε μια ταινία με πολλή προσοχή και μεράκι ικανή να ταξιδέψει κι εκτός ΕΛλάδας με διαβατήριο την αποδοχή του κόσμου που την δικαιώνει πέρα από κάθε κριτική.