Η ευτυχία ή δυστυχία μιας χώρας εξαρτάται κυρίως από τις ικανότητες των πολιτικών που την κυβερνούν. Οι κακοί πολιτικοί φέρνουν την δυστυχία. Οι καλοί φέρνουν προκοπή και ανάπτυξη.
Το πρόβλημα βέβαια είναι και ο λαός να έχει την ικανότητα να ξεχωρίζει τον καλό από τον κακό, και στις εκλογές να διαλέγει τον καλό πολιτικό. Να μην παρασύρεται από τις ψεύτικες υποσχέσεις που συνηθίζουν να δίνουν οι λαοπλάνοι. Δεν είναι δα και πολύ δύσκολο, για έναν κάπως μορφωμένο πολίτη, χρησιμοποιώντας την λογική του, να διακρίνει ποια, από όσα τάζει στον προεκλογικό του αγώνα ένας πολιτικός, είναι πραγματοποιήσιμα και ποια είναι απλώς ψεύτικες υποσχέσεις, με τις οποίες ο ανήθικος υποψήφιος προσπαθεί να εξαπατήσει τον λαό, για να κερδίσει ψήφους και να ανεβεί στην εξουσία.
Οι Έλληνες σήμερα δεν είμαστε αμόρφωτοι. Σχεδόν όλοι τελειώνομε ακόμη και το λύκειο. Το παράξενο όμως είναι ότι παρ’ όλα αυτά δεν ξέρομε να ψηφίζομε σωστά. Παρασυρμένοι από τις πλάνες υποσχέσεις των κακών πολιτικών ψηφίζομε, σαν υπνωτισμένοι, ακατάλληλους κυβερνήτες. Και ακολουθούν η απογοήτευση και η δυστυχία. Πράγμα που γίνεται πολλά χρόνια τώρα στην χώρα μας.
Κατά την γνώμη μου αυτό συμβαίνει, γιατί οι Έλληνες είμαστε πολιτικώς ακατατόπιστοι. Στον τομέα αυτόν είναι λειψή η μόρφωση που παίρνομε στα σχολεία, με αποτέλεσμα αργότερα, στις εκλογές, να κάνομε κακές επιλογές.
Μια θεραπεία ίσως θα ήταν, στο μάθημα της πολιτικής αγωγής στα σχολεία, να προστεθεί μια ιδιαίτερη ενότητα, στην οποία θα εκτίθεται το έργο όσων κυβέρνησαν την Ελλάδα μέχρι σήμερα, αρχίζοντας από τον Καποδίστρια: Τι υποσχόμενος ο καθένας τους ανέβηκε στην εξουσία, ποιες σημαντικές αποφάσεις πήρε, ποιες ήταν ωφέλιμες για το έθνος, ποιες ήταν ατυχείς και το έβλαψαν, ποια τα αποτελέσματα, ποιοι κίνδυνοι δημιουργήθηκαν, πώς αντιμετωπίστηκαν… Ποια γενικώς δραστηριότητα ανέπτυξε ο κάθε πολιτικός που ως σήμερα κυβέρνησε την χώρα μας και σε ποια σημεία επέτυχε και ωφέλησε και πού απέτυχε και έβλαψε.
Όλα εντελώς αμερόληπτα. Απλή παράθεση γεγονότων και αποτελεσμάτων, για να τα διδάσκεται ο μαθητής, ώστε να κρίνει μόνος του και στο μέλλον, ως ώριμος και σωστά ενημερωμένος πολίτης, να ψηφίζει σωστά, σύμφωνα βεβαίως και με τις προσωπικές του πολιτικές πεποιθήσεις και επιδιώξεις.
Το μάθημα της πολιτικής αγωγής ήδη διδάσκεται και στο Δημοτικό («Κοινωνική και πολιτική αγωγή» τάξεις Ε’ και ΣΤ’) και στο Γυμνάσιο («Κοινωνική και πολιτική αγωγή» στην Γ’ τάξη) και στο Λύκειο («Πολιτική παιδεία» τάξεις Α’ και Β’).
Δυστυχώς όμως λείπει η σχετική ενότητα.
*Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
