Του Γιάννη Συκιανάκη*
Σαν ήταν χθες που κατέβαινα στο κέντρο του Ηρακλείου. Σαν ήταν χθες που έτρεχα να φτάσω με αδημονία στο μαγαζί του παππού μου στην «παλιά αγορά» της πόλης μου. Καθώς περπατούσε κανείς στην οδό 1866, ένα πράγμα θα μπορούσε να διακρίνει: ζωντάνια, κόσμο και εικόνες απλές και καθημερινές αποσπασμένες από τη ζωή ενός Ηρακλειώτη. Αλλά αυτή η εικόνα έχει μείνει μόνο στο παρελθόν, σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Τι συμβαίνει όμως στο σήμερα; Ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί στην καρδιά της πόλης εν όψει Χριστουγέννων;
Σήμερα, τα πράγματα στο Ηράκλειο δεν φαίνονται να είναι έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. Η οδός 1866,το παλιό Ηράκλειο, έχει παραγκωνιστεί σε αντίθεση με άλλες κεντρικές περιοχές στις οποίες κυριαρχούν τα πολυκαταστήματα και οι «μάρκες». Απογοήτευση, αγανάκτηση, θυμός και λύπη. Σε μια εορταστική περίοδο θα περίμενε κανείς να αντικρίσει μια αγορά στολισμένη, γιορτινή και ανάλογη της χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας. Αντίθετα, θα συναντήσει κανείς μια «παλιά αγορά» άσχημη, έρημη, απρόσωπη, γκρίζα και αδιάφορη. Ο κόσμος περπατάει με ένα βλέμμα άψυχο ,όπως και το περιβάλλον του. Είναι άδικο ο Δήμος να αφήνει την καρδιά του Ηρακλείου ανεκμετάλλευτη! Είναι άδικο να υποβαθμίζει τον τόπο μας! Είναι άδικο να αδιαφορούν οι υπεύθυνοι για εκείνον! Ένα στολίδι, ένα φωτάκι, ένα χριστουγεννιάτικο «αμπαλάζ» δεν μπορούν να αλλάξουν τις δύσκολες εποχές που περνούμε, συμφωνώ, αλλά μας θυμίζουν πως τα καλύτερα πράγματα είναι τα απλά και τα καθημερινά. Μας θυμίζουν ότι, αν και διανύουμε μια άχαρη και άσχημη περίοδο, έχουμε ένα λόγο να χαμογελάμε και να συνεχίζουμε!
«Ηράκλειο, στάματα να αυτοκαταστρέφεσαι!»
*Ο Γιάννης Συκιανάκης είναι φοιτητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ (ΕΚΠΑ)
