Οι τελευταίες εξελίξεις στον τομέα του ασφαλιστικού ζητήματος δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, ειδικότερα μετά την αναμενόμενη άρνηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης να συνδράμουν θετικά στην έκκληση της κυβέρνησης. Βεβαίως, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, μεγάλο μερίδιο ευθύνης αναλογεί στην τελευταία λόγω των γνωστών παλινωδιών της σε πολλαπλά επίπεδα.
Όμως αν δούμε τα πράγματα λίγο πιο προσεκτικά, ίσως διαπιστώσουμε ότι η περιβόητη συναίνεση είναι ένας όρος που μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά ευνοϊκό μελλοντικό στοιχείο, όχι μόνο για τους πολιτικούς, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αλλά και για τη χώρα εν τέλει. Ίσως δεν θα υπάρξει άλλη τόσο κρίσιμης και καίριας σημασίας ευκαιρία για την επίλυση ενός θέματος που θα αποδειχτεί οξύτατο για τις επόμενες γενιές, πέρα από τα στενά κομματικά πλαίσια.
Ταυτόχρονα όμως η συναίνεση ετούτη μπορεί να δράσει ως καταλύτης ή έστω ως προϋπόθεση ή έναυσμα κι άλλων μορφών συναίνεσης. Ίσως θα μπορούσε για παράδειγμα να συνδυασθεί με σύμπλευση όλων των κομμάτων στο επίσης επίκαιρο θέμα της φορολογίας.
Ποιος δεν θα ήθελε αλήθεια να συζητηθεί, αποφασισθεί και να τεθεί σε ισχύ ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο φορολόγησης που όλοι θα δεσμευτούν ότι θα παραμείνει νόμος του κράτους για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα; Δεν είναι λίγες οι αναπτυγμένες χώρες όπου ούτε καν διανοείται ο καινούργιος πρωθυπουργός να αλλάξει άρθρα του με τρόπο επιπόλαιο και αψυχολόγητο.
Πως ελπίζουν οι πολιτικοί ετούτης της χώρας ότι θα έρθουν επενδύσεις; Αν πραγματικά το πιστεύουν φοβάμαι ότι έχουν χάσει κάθε ψήγμα σοβαρότητας, όταν σε τακτά χρονικά διαστήματα ο κάθε υπουργός κάθε φιλόδοξης, δεν αντιλέγω, κυβέρνησης οραματίζεται τα δικά του σχέδια όταν φυσικά δεν θα ασχολείται με την παρουσίαση της καινούργιας του παρδαλής κολεξιόν στις πολιτικές πασαρέλες;
Θα μπορούσε ακόμα, ετούτη η συναίνεση να δρομολογηθεί σε συνδυασμό με άλλες συμπλεύσεις στο δημόσιο μηχανισμό. Υπάρχει αλήθεια τόσο μεγάλη διαφορά στα εθνικά θέματα μεταξύ των κομμάτων; Δεν θα ήταν εφικτό και πρέπον αν συμφωνούσαν επιτέλους να εκλεγεί με σύμφωνη γνώμη όλων ένας μόνιμος υφυπουργός στα Υπουργεία Εθνικής Αμύνης ή Εξωτερικών, ώστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα η λειτουργία των υπουργείων είτε αλλάξει ο υπουργός είτε η κυβέρνηση;
Είναι τόσο δύσκολο να διοριστούν άξιοι διοικητές στα νοσοκομεία της χώρας με συμβόλαιο καθορισμένου χρονικού διαστήματος με κοινή απόφαση και όχι να τους αλλάζουν οι εκάστοτε υπουργοί κατά το δοκούν ή καλύτερα για να τοποθετήσουν έναν κομματικά αρεστό;
Είχα την τύχη ή την ατυχία να δω ασύλληπτες καταστάσεις σε ολόκληρη την μακρόχρονη νοσοκομειακή μου θητεία, με διορισμούς αποτυχημένων βουλευτών, ανίκανων πολιτικάντηδων, κομματικά αρεστών ή αφισοκολλητών, για να έρθει μετά από λίγο η επόμενη κυβέρνηση να τοποθετήσει τους δικούς της.
Είναι τόσο δύσκολο να επιλεγούν και αποσταλούν κάποια νέα σε ηλικία στελέχη με σκοπό να σπουδάσουν το αντικείμενο αυτό της τόσο απαιτητικής διοίκησης σε χώρες με κουλτούρα στο συγκεκριμένο θέμα και να τους ανατεθεί η διοίκηση των νοσοκομείων μας; Είναι δύσκολο να αποτανθούν ή έστω να επισκεφτούν κάποια νοσοκομεία του εξωτερικού για να δουν ιδίοις όμασι τα τεκταινόμενα;
Αλήθεια δεν είναι δυνατόν επιτέλους να υπάρξει μόνιμο Υπουργείο Τουρισμού ή Ναυτιλίας, χωρίς να μπορεί ο οποιοσδήποτε να το καταργεί ή να το υποβαθμίζει; Που; Μα σε δύο βασικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας με την τόσο καίρια στήριξη σε αναρίθμητους εργαζόμενους και όχι μόνο!
Φυσικά ο κατάλογος είναι μακρύς! Σε πολλά κοινωνικά θέματα, θα ήταν δυνατόν να υπάρχει έστω ενός βαθμού συναίνεση. Αλλά απαιτείται λίγη απαγκίστρωση από δύσκαμπτες νοοτροπίες και αρτηριοσκληρωτικές συμπεριφορές δεκάδων ετών. Κι η πρόσφατη προσπάθεια που εξελίσσεται μεταξύ των πολιτικών σχηματισμών, ίσως να γινόταν πραγματικότητα αν ελάμβανε χώρα σε συνδυασμό με κάποιες άλλες, έστω μικρές, ήσσονος σημασίας, συναινέσεις!
Χιλιοειπωμένα λόγια, ίσως! Καλοκαιριάτικες δεκεμβριανές αναλαμπές, θα μου πείτε! Ίσως!
•Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι χειρουργός
