“...τα αξιώματα και οι σοβαρές ευθύνες ή ξυπνούν ή αποκοιμίζουν το μυαλό...” 1
«Η Γαλλία, παγκόσμιοι πολίτες, βρίσκεται σε πόλεμο!..», είπε μεταξύ άλλων, στις 14 Νοεμβρίου, ο πρόεδρός της, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Και προσεκτικά επέλεξε ως χώρο, για να το κάνει, τον πιο ιστορικό, συμβολικό, εμβληματικό, επίσημο χώρο που διαθέτει η χώρα του: το ανάκτορο των Βερσαλλιών!.. Αφορμή ήταν η αιματοβαμμένη Παρασκευή, στο Παρίσι, το κέντρο της Ευρώπης(!) στις δεκατρείς του ίδιου μήνα, από Γάλλους και Βέλγους τρομοκράτες! Σημειολογικά πέτυχε ακριβώς αυτό που ήθελαν οι τρομοκράτες: να δηλώσουν την άνανδρη παρουσία τους και να προκαλέσουν φόβο, πόνο και πανικό . να κάνουν τους ευημερούντες σε βάρος τους να υποφέρουν, να αισθανθούν αιχμάλωτοι στην ίδια τους τη χώρα.
Θα μπορούσε κανείς να τον δει (τον κ. Ολάντ) ως μια καρικατούρα Δον Κιχώτη στην πιο αστεία του μορφή, αν δεν ήταν επικίνδυνος, γιατί έχει στα χέρια του την εξουσία και τη σκανδάλη όπλων φονικών.
Η Ευρώπη ως ενιαίος πολιτικός, οικονομικός οργανισμός είναι σίγουρο πως δεν υφίσταται. Στο μυαλό ορισμένων αιθεροβαμόνων οραματιστών υπήρξε, υπάρχει ή θα υπάρξει. Σήμερα πάντως προσπαθεί να παίξει ένα ρόλο από τα παλιά, αυτοκρατορικό. Διευρύνεται συνεχώς, χωρίς όπλα είναι αλήθεια, με στρατηγικό στόχο να δημιουργήσει στην περιφέρειά της πολλά φτωχά, απόλυτα εξαρτημένα από το κέντρο κρατίδια, τα οποία τεχνηέντως θα απομυζά και θα αποτελέσουν αναχώματα για τις επιθέσεις εκείνων που και σήμερα ακόμη χαρακτηρίζουν ως βαρβάρους, έτσι ώστε το κέντρο της (Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία κ.ο.κ.) να προστατευτεί και να ευημερεί (όπως εκείνοι εννοούν την ευημερία).
Έτσι, οι ηγέτες των χωρών αυτών διαχειρίζονται κρίσεις, τις οποίες δημιουργούν αποκλειστικά για τα δικά τους συμφέροντα, εδώ και πολλές δεκαετίες, και με τρόπους που ελέγχονται αν είναι σύμφωνοι με το αποκαλούμενο διεθνές δίκαιο (καθόλου δεν μιλάμε για ηθική).
Στην εποχή μας, οι πολιτικοί της δύσης φαίνεται να ασχολούνται με τη «Διαχείριση διαρκώς επαναλαμβανόμενων κρίσεων», όπως οι συχνές, απανωτές της εποχής μας και στην προσπάθειά τους αυτή έχουν καταφέρει να πυροδοτήσουν περίπου διακόσιους πενήντα πολέμους μετά το μεγάλο πόλεμο. Ποιος ηγέτης ή ηγετίσκος της εποχής μας μπορεί να σταθεί απέναντι σε ένα πρόβλημα σαν το σημερινό, της αναγκαστικής, μεγάλης, αθρόας, ταχύτατης μετακίνησης ολόκληρων πληθυσμών; Πόσο ανάλγητοι μπορεί να είναι μπροστά στους πνιγμούς, τους σκοτωμούς , τον ξεπεσμό του ανθρώπου, που είναι αποτελέσματα των δικών τους ανομολόγητων, ανόσιων πράξεων, στο όνομα του κέρδους και της αιχμάλωτης ευημερίας τους; Είναι αδύναμοι, ψεύτες, γίνονται γελοίοι και εξελίσσονται σε άθλιους σαλτιμπάγκους, οι οποίοι από τη μια μοιράζουν όπλα, αίμα, δάκρυ, δυστυχία στον κόσμο για τον πλούτο και την εξουσία τους και από την άλλη μιλούν για υπεράσπιση αξιών! Τι δυτικούς πολιτισμούς (λες και ο δικός τους μόνο θεωρείται πολιτισμός), τι ελευθερίες, τι δημοκρατίες ανακατεύουν στους δεκάρικους λόγους τους και στις υποχρεωτικές δηλώσεις τους οι υποκριτές! Υπερασπιστές τάχα όλων αυτών των αξιών δηλώνουν αυτοί που ούτε τις γνώρισαν ούτε τις υπηρέτησαν ποτέ. Κανείς τους δεν είναι δυνατός ούτε άξιος λόγου ή μνείας, αν του αφαιρέσεις τον μανδύα της εξουσίας. Ποιος να ελέγξει τι;.. Είναι άσκεφτοι και ανόητοι, επειδή δεν ξέρουν να επιλέγουν τους εχθρούς τους, γιατί κάθε επιτιθέμενος πρέπει να επιλέγει προσεκτικά τον εχθρό-θύμα του, να τον μελετά καλά, για να τον νικήσει, όπως οι κυνηγοί της ζούγκλας. Δεν είναι συνετό να επιλέγεις για εχθρό κάποιον που δεν έχει εστία, όρια, φτέρνα για να τον πλήξεις, που πλανάται σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη . αν δεν μπορέσεις να τον ορίσεις ακριβώς και να τον περιορίσεις ποτέ δεν θα τον ελέγξεις, να τον πολεμήσεις, να τον νικήσεις.
Είναι άμυαλοι, γιατί ξεχάσανε πως οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι οι πιο άγριοι, αιματηροί, καταστροφικοί στην ιστορία του ανθρώπου, επειδή στηρίζονται με φανατισμό και πάθος, στην πίστη και το μίσος, που τυφλώνουν, αθροίζονται στην ψυχή των ανθρώπων και από αθώους και ειρηνικούς τους καθιστούν τρομερούς και άγριους δολοφόνους Είναι ακατάλληλοι και επικίνδυνοι οι δυτικοί ηγέτες, γιατί χρόνια, αιώνες τώρα, σπέρνουν θύελλες στις περιοχές του Ισλάμ, τυφλωμένοι από τον μαμωνά του κέρδους, τροφοδοτώντας με μίσος τις καρδιές των ανθρώπων που τις κατοικούν. Είναι ακατάλληλοι, γιατί πιστεύουν στη μεγάλη δύναμη των όπλων και υποτιμούν εκείνη της ψυχής. Γιατί διδάσκουν όχι την πραγματικά δίκαιη και ειρηνική ζωή αλλά την τρυφηλή, την ξένοιαστη, την αδιάφορη και την καλλιεργούν κάτω από την ομπρέλα των όπλων, των ναρκωτικών, της σάρκας και του χρήματος. Τώρα δεν ελέγχουν τίποτα. Δημιουργούσαν και δημιουργούν άδικο. Δεν προσπάθησαν καν να κατανοήσουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό των άλλων, παρά έφτιαξαν επίδοξο σχέδιο, για να τους εκπολιτίσουν βίαια. Λαούς, που όχι μόνο δεν γνωρίζεις, αλλά συστηματικά εκμεταλλεύεσαι, ταπεινώνεις, λοιδορείς, οι οποίοι έχουν ως μέγα όπλο τους τη θυσία, και δεν φοβούνται το θάνατο είναι αδύνατον να τους νικήσεις, πολύ περισσότερο να τους κατακτήσεις.
Αλλά ας σοβαρευτούμε, μα πιο πολύ εκείνοι να σοβαρευτούν, ώστε να υποχρεωθούν να επανεξετάσουν, να αλλάξουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια, λογαριάζοντας σοβαρότατα και αναγνωρίζοντας την τεράστια αδικία που προκαλούν σε χώρες με, δικαιωματικά και ριζικά, διαφορετικές ανάγκες, κουλτούρες, νοοτροπίες. Δεν μπορούν και δεν δικαιούνται να επιμένουν τάχα για ισορροπία και εκπολιτισμό, να εισάγουν και να επιβάλλουν, με τοποτηρητές, δικές τους δημοκρατίες, οικονομίες, παραδόσεις σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αποτελεί αυτό μια από τις πιο μεγάλες ουτοπίες, που θα μπορούσε να συλλάβει ανθρώπινος νους! Μοιάζει με βίαιο προσηλυτισμό σε μια θρησκεία κίβδηλη, σατανική. Είναι ένα όνειρο μακράς χειμερινής νύχτας και αν έπαιρνε εκδίκηση θα ήταν εφιαλτικό! Κανείς θεός ή διάβολος ούτε το θέλησε αυτό ούτε το μπόρεσε ποτέ από καταβολής. Αυτοί τι είναι από τα δυο, θεοί ή σατανάδες;..
Κάθισα και σκέφτηκα: πόσο φτωχός, τρομοκρατημένος, διεστραμμένος μπορεί να είναι ένας εγκέφαλος, ο οποίος οργανώνει και επιχειρεί τέτοια σχέδια, με τέτοιους τρόπους; Εννοώ σε επίπεδο πλανητικής, κρατικής και επαναστατικής τρομοκρατίας.
Όχι, δεν «είμαστε όλοι Γάλλοι» ούτε βέβαια «είμαστε όλοι Αμερικανοί», όχι. Γιατί δεν ήμασταν ποτέ Σύριοι, Τούρκοι, Ιρακινοί, Κούρδοι, Σουηδοί, Αρμένιοι και διαρκώς και επί αιώνες Αφρικανοί . ούτε ιθαγενείς των άγνωστων παλιά ηπείρων ήμασταν. όπως δεν είναι Έλληνες κατά καιρούς οι πάντες! Δυστυχώς χρησιμοποιούμε το σύνθημα αυτό, για να ξεπλύνουμε την αδιαφορία μας, να εξοφλήσουμε ένα χρέος ανθρωπιάς και να ησυχάσουμε.
Αν αυτή η απρόβλεπτα προσφιλής, μοδάτη φράση σημαίνει πως ναι, δεν αδιαφορούμε πλέον για ό,τι συμβαίνει στο Παρίσι, στη Δαμασκό, στη Βηρυτό, στο Μάλι, στη Νέα Υόρκη, στη Στοκχόλμη . αλλά και στα νησιά του Αιγαίου και οπουδήποτε δημιουργούνται πόλεμοι και σκοτωμοί, τότε, ναι, διατρανώνουμε τη φωνή μας. Αν όμως ερμηνεύεται το «Je suis Charlie», «Je suis Francais”, ως νομιμοποίηση πράξεων και ενεργειών, που πυροδοτούν τέτοιες πυρκαγιές, τότε όχι και πάλι όχι. Διότι τις περισσότερες φορές κοροϊδεύουμε: «είμαστε» επειδή «δεν είμαστε». Ή φωνάζουμε πως «είμαστε» επειδή ως μάζα νιώθουμε ασφαλείς, καθότι ανώνυμοι!..
Είμαστε όμως όλοι άνθρωποι, πρόσφυγες, μετανάστες, περαστικοί της μιας στιγμής (ζωής), όντα αδύναμα, εφήμερα, που εύκολα μπορούν να γίνουν θύματα… Είμαστε λοιπόν στο πλευρό όσων κινδυνεύουν να σκοτωθούν, να πνιγούν, να πεθάνουν από πείνα και λοιμούς, ανεξάρτητα από θρησκείες και πολιτισμούς. όχι με κείνους που εκμεταλλεύονται, σκοτώνουν καταδιώκουν κι ύστερα στήνουν φράχτες και τείχη.
Κύριοι, η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη και το δικαίωμα στη ζωή δεν φωλιάζουν ούτε υπηρετούνται μέσα σε αίθουσες λαμπερές, χλιδάτες, σύμβολα δύναμης και εξουσίας. Μπορεί να έχουν δύναμη και κάπως να μετράνε σύμβολα σαν κι αυτά (όπως τα ιστορικά ανάκτορα λαμπρών γι’ αυτούς εποχών), να καταλαγιάζουν και να αποκοιμίζουν λαούς σαν το δικό σας, θυμίζοντάς τους ημέρες δόξας. Όμως ο κόσμος δεν είναι εξήντα ούτε διακόσια ούτε πεντακόσια εκατομμύρια, αλλά αριθμεί αμέτρητες ψυχές επτά δισεκατομμυρίων, περισσότερο από όσο νομίζουμε εφαπτόμενες! Απευθύνεστε όχι μόνο στους δικούς σας πολίτες αλλά και σε εκείνους τους λαούς που στενάζουν κάτω από την άμεση δική σας καταπίεση αλλά και αυτών που σας υπηρετούν, εκείνων που προστατεύετε. Πείτε μας ποιος κέρδισε μέχρι σήμερα πολέμους σαν κι αυτόν που μεγαλόστομα, με λεονταρισμούς κηρύσσετε μέσα από ανακτορικά, αυτοκρατορικά σαλόνια;
Δεν ξέρω αν υπάρχει χώρος για την ελπίδα που ξεχάστηκε ή σκόπιμα κρατήθηκε κλεισμένη μέσα στης Πανδώρας το κουτί (πιθάρι). Όμως, ιδιαίτερα σήμερα, φαίνεται πως κάτι εντελώς απρόβλεπτο συμβαίνει στον κόσμο!
1. Δον Κιχώτης Β' τόμος, κεφάλαιο XLIX
* Ο Μανόλης Ευκλ. Χρονάκης είναι παιδίατρος
