Χρεωμένη λοιπόν η Ελλάδα. Χρέη επί χρεών, ανεξόφλητα. Και με διογκωμένα τα ελλείμματα οι δανειστές, αρνούνται να συνεχίσουν τον δανεισμό, μάς επιβάλλουν μνημόνια, πρόθυμοι να κερδοσκοπήσουν ξανά και ξανά σε βάρος μας. Και η Ελλάδα, το «τρελλοβάπορο» του Ελύτη εγκαταλελειμμένο κλυδωνίζεται.Οι ευθύνες τεράστιες. Και πάνω από όλους οι «καπεταναίοι» στο τρελλοβάπορο: Οι πολιτικοί και οι αξιωματούχοι του κράτους.
Όλοι αυτοί υπευθυνο-ανεύθυνοι, που μια ζωή δεν βλέπουν πιο πέρα από τις επόμενες εκλογές. Και για να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές, δώστου πρόωρες συντάξεις, αναπηρικές συντάξεις, δυο και τρεις υπάλληλοι στην ίδια καρέκλα και κανείς δεν παράγει. Μας φτάνει που βρίσκομε δανεικά. Μ' αυτά περνούμε ως τις επόμενες εκλογές. Μετά που θα βγουν οι άλλοι ας κόψουν το κεφάλι τους.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μέσα σ’ αυτήν την ατελείωτη παρακμή, επιδόθηκαν στο μεγάλο φαγοπότι, στις μεγάλες κομπίνες, στις χοντρές μίζες, στη διαπλοκή, στον εύκολο πλουτισμό. Ανερυθρίαστα και χωρίς αιδώ! Δεν υπήρξαν όρια, χάθηκαν οι ηθικοί φραγμοί, καταπατήθηκαν οι αξίες. Ασπίδα τους η βουλευτική ασυλία, ο νόμος περί (μη) ευθύνης Υπουργών και το ανύπαρκτο «πόθεν έσχες». Κοίτα να αποκτήσεις ακόμη πιο πολλά. Με όποιο τρόπο και με όποια μέσα. Φτάνει να μη σε πιάσουν. Μα και να σε πιάσουν τι θα γίνει; Τιμωρήθηκε ποτέ κανείς; Κλήθηκε ποτέ κανείς να δώσει πίσω τα κλεμμένα; Έτσι, αυτοί που ορίστηκαν να φυλάνε Θερμοπύλες έγιναν οι Εφιάλτες μας.
Και ξαφνικά εκεί που νομίζαμε πως οι Έλληνες ευημερούν, ταρακουνήθηκε το τρελλοβάπορο. Η Ελλάδα κλυδωνίζεται επικίνδυνα, κι οι Έλληνες «κατάπιαμε τη γλώσσα μας» σαστισμένοι. Σαν να μην είχαμε φαντασθεί πως τρώγοντας από το μέλλον, μένουμε χωρίς μέλλον. Σαν να μην είχαμε σκεφθεί πως τρώγοντας το ψωμί του αύριο αφήνομε τα παιδιά μας χωρίς ψωμί. Και τώρα απορημένοι ακούμε για τα μνημόνια και μας πιάνει πανικός.
Κι αυτή η κρίσιμη ώρα του μνημονίου αντί να συνετίσει τους καπεταναίους, γίνεται και αυτή δόλωμα στην προεκλογική τους προπαγάνδα. Γλειφιτζούρι στο στόμα όσων ονειρεύτηκαν την καρέκλα του Πρωθυπουργού. Δηλώνουν φανατικά αντιμνημονιακοί, υπόσχονται να σκίσουν τα μνημόνια και φτάνουν εύκολα στην καρέκλα. Αντιμνημονιακός ο Σαμαράς, Πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Αντιμνημονικός ο Τσίπρας; Εκτινάσσεται και αυτός από το 3% στο 18%. Και συνεχίζοντας την άγρια αντιμνημονιακή ρητορεία φτάνει κι αυτός στην καρέκλα. Και δώστου εκλογές επί εκλογών, και υποσχέσεις επί υποσχέσεων και δημοψηφίσματα. Και έτσι αντί να μας οδηγήσουν σε διέξοδο, μας οδηγούν εδώ και έξι χρόνια σχεδόν, από αδιέξοδο σε αδιέξοδο και από το πρώτο στο δεύτερο και από το δεύτερο στο τρίτο μνημόνιο. Κάθε φορά και σκληρότερο.
Και φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού. Προχθές κινδυνέψαμε να μας πετάξουν έξω από τη συνθήκη του Σένγκεν. Στο χείλος της καταστροφής η Ελλάδα και οι καπεταναίοι το χαβά τους. Ό,τι καλό κι αν έφτιαξαν τόσα χρόνια μηδενίζεται με τη στάση τους σήμερα. Δεν έχουν καταλάβει ότι είναι καιρός μαζί με τα χρέη της πατρίδας να αναλογισθούμε ΤΟ ΜΕΓΑ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. Δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο και τις ευθύνες που τους βαραίνουν. Δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτό που κάθε απλός Έλληνας αναλογίζεται. Όφειλαν από την πρώτη στιγμή να κάτσουν γύρω από ένα τραπέζι και να μη σηκωθούν αν δεν βρουν τη λύση. Και εκεί που πήγαμε να ελπίσουμε για κάτι τέτοιο τον Αύγουστο το ανέτρεψαν. Και όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις απομακρύνεται και πάλι η διακομματική συνεργασία.
Μα αν το οικονομικό χρέος δεν βοηθήσει να κατανοήσουμε το άλλο χρέος, το χρέος το ηθικό προς την πατρίδα, αν οι καπεταναίοι δεν ομονοήσουν και δεν συνεργαστούν τότε δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος. Γιατί η κρίση είναι πρωτίστως ηθική. Και είναι να απορεί κανείς πού βρίσκουν ακόμη το θάρρος (ή το θράσος) να διαξιφίζονται μεταξύ τους, όταν το τρελλοβάπορο κλυδωνίζεται επικίνδυνα; Απορείς πώς πέφτουν και κοιμούνται ήσυχοι όταν η πατρίδα βρίσκεται σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση σε ένα τόσο μεγάλο και τραγικό κίνδυνο;
Και αν ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ δεν κατανοηθεί τώρα, αν οι «καπεταναίοι» δεν σοβαρευτούν και εξακολουθήσουν να επιδίδονται σε διαξιφισμούς ανταγωνιζόμενοι στη μάχη των εντυπώσεων, αν συνεχίσουν να επιρρίπτουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο και να κρύπτονται πίσω από άσυλα και νόμους που «βολεύουν», τότε η τύχη της Ελλάδας θα είναι οδυνηρή και το μέλλον της ζοφερό. Και τότε φυσικά οι καπεταναίοι θα έχουν να λογοδοτήσουν απέναντι στο μέλλον και την Ιστορία, αν φυσικά ο τόπος θα εξακολουθήσει να έχει μέλλον και Ιστορία.
* Ο Γιάννης Ε. Πυργιωτάκης είναι ομότιμος καθηγητής και πρ. αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης - συντονιστής Διδακτορικών Σπουδών Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου
