Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας, οφείλονται στο γεγονός ότι οι πολιτικοί δεν τόλμησαν να κάνουν διαχρονικά τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη η χώρα για να λύσει πολλά από τα προβλήματα της και το αποτέλεσμα ήταν να μένει σε στασιμότητα και να μην κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά.
Παραδείγματος χάριν, όταν το έτος 2001 έγιναν οι προτάσεις Γιαννίτση για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας, ξεσηκώθηκαν ακόμη και οι πέτρες και ο πολιτικός κόσμος αντέδρασε σύσσωμος, υπολογίζοντας προφανώς στο πολιτικό κόστος, με αποτέλεσμα να αποσυρθούν οι προτάσεις αυτές και να τεθούν στις καλένδες. Έτσι λοιπόν χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία των προτάσεων Γιαννίτση και ήρθαν μετά από χρόνια οι Τροϊκανοί και αφού στο μεσοδιάστημα δεν είχε γίνει απολύτως τίποτε, επέβαλαν με Μνημόνιο πολύ σκληρότερες προτάσεις. Αν όμως είχαν εφαρμοστεί οι προηγούμενες, τα πράγματα θα ήταν πιθανόν εντελώς διαφορετικά και η χώρα δεν θα είχε φτάσει στο σημερινό της αδιέξοδο.
Μια άλλη μοναδική ευκαιρία που είχε η Χώρα μας, ήταν με την είσοδο της στην Ευρωζώνη το έτος 2001, που ενώ μπορούσε με τα πολύ χαμηλά επιτόκια που υπήρχαν να μειώσει κατά πολύ τα ελλείμματα και το χρέος της, δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν στα ύφη. Αυτό βέβαια συνέβη, επειδή συνέχισε να εφαρμόζει, την πολιτική των παροχών όπως έκανε και τη χρονική περίοδο που είχε το δικό της νόμισμα. Τότε βέβαια μπορούσε να δίδει αύξηση π.χ. 10% σε μισθούς και συντάξεις και ταυτόχρονα να κάνει υποτίμηση 15% και έτσι αντί για αυξήσεις να κάνει μειώσεις. Με την είσοδο της όμως στην Ευρωζώνη δεν είχε πλέον αυτή τη δυνατότητα και οι αυξήσεις που έδιδε, δε μπορούσαν να αναπληρωθούν παρά μόνο με την αύξηση της φορολογίας ή με δανεικά, όπερ και εγένετο.
Επίσης ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας, είναι ότι καταναλώνει πολύ περισσότερα από όσα παράγει και δυστυχώς η υπερκατανάλωση αυτή καλύπτεται με δανεικά με αποτέλεσμα να καταχρεωθεί. Κάποια στιγμή όμως έφτασε ο κόμπος στο χτένι και οι δανειστές είπαν “μέχρις εδώ δεν πάει άλλο”. Τότε άρχισε το μαρτύριο, αφού οι δανειστές όχι μόνο έκλεισαν τη στρόφιγκα και δε δάνειζαν πλέον τη χώρα, αλλά ζητούσαν και την επιστροφή των δανεικών. Οι δανειστές βέβαια είναι πολύ σκληροί και ούτε χαρίζονται, ούτε λυπούνται ούτε συμβιβάζονται αλλά είναι ικανοί για να εισπράξουν τα δανεικά, να απαιτήσουν ακόμη και δέσμευση φυσικού πλούτου της χώρας ή να συνάφουν δυσμενείς συμβάσεις σε βάρος της χώρας μας.
Εάν λοιπόν δεν προσπαθήσομε να διορθώσομε τα λάθη μας και να παίρνομε σωστές αποφάσεις, η χώρα δεν πρόκειται να πάει μπροστά, αλλά θα βαδίζει συνέχεια σε δύσβατα μονοπάτια, τα οποία θα την οδηγούν από το κακό στο χειρότερο.
* Ο Ιωάννης Ξηρουχάκης είναι πρώην Δ/ντής ΕΛΤΑ
