Ο σοφός λαός πάντοτε είχε τις απαραίτητες εξηγήσεις για τα γεγονότα που ελάμβαναν χώρα στον περίγυρό του, τουλάχιστον. Κάποιες φορές είναι αλήθεια, καθυστερημένα, αλλά πάντοτε χρησιμοποιούσε τις παροιμίες του για να δείξει ή σχολιάσει με το δικό του έμμεσο τρόπο τα τεκταινόμενα.
Αναφερόμαστε στα τελευταία δραματικά, γι’ άλλη μια φορά, γεγονότα του Παρισιού, τα οποία ήρθαν στο προσκήνιο και ακολούθησαν τα προηγούμενα στο γνωστό σατυρικό περιοδικό, αλλά σε μεγαλύτερη και δραματικότερη κλίμακα. Οι δηλώσεις του Γάλλου Προέδρου αναμφισβήτητα είχαν την απαιτούμενη σοβαροφάνεια, όπως ταιριάζει σε αυτές τις περιπτώσεις, και βεβαίως ήταν, κατά το μάλλον ή ήττον, αναμενόμενες. Ούτε λίγο ούτε πολύ δεχτήκαμε επίθεση και είμαστε σε πόλεμο, δήλωσε αμέσως μετά το μακελειό! Όμως κάποιος ψύχραιμος βλέπει ότι, μπορεί τα γεγονότα να σηματοδοτούν τη δεύτερη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, αλλά η ιστορία τους έχει τις ρίζες της και πηγαίνει πολύ, μα πολύ πίσω!
Όχι μόνο η Γαλλία, αλλά ολόκληρη η Δύση, έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τα γεγονότα των τελευταίων ετών με αποκορύφωμα το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα που βιώνουμε και εμείς ως χώρα υποδοχής ή έστω ως ενδιάμεσος σταθμός. Στο δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα, η ιστορία είναι εμπλουτισμένη με αναρίθμητες επεμβάσεις των δυτικών στις χώρες της περιοχής, αρκετές μάλιστα φορές με εντελώς ξεδιάντροπο τρόπο. Όλοι ενθυμούμαστε το ρόλο που έπαιξαν αρκετά από τα μέσα μαζικής εξαθλίωσης, κατ’ ουσίαν, στην προπαγάνδα εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, αφού έτσι έπρεπε να γίνει για να ακολουθήσουν τα επόμενα στάδια. Σήμερα βλέποντας τα πράγματα αναδρομικά, κάνουμε τον απολογισμό. Ποια ήταν τα αποτελέσματα της αμερικανικής επέμβασης, της σύλληψης και δολοφονίας του ηγέτη τους; Πάνω από ένα εκατομμύριο νεκροί, άμαχος πληθυσμός κατά κύριο λόγο, καταστροφή όλων των υποδομών τη χώρας, λεηλάτηση των φυσικών και πλουτοπαραγωγικών πόρων, των πολιτιστικών τους αγαθών, στην ουσία πλήρης διάλυση του κράτους, χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα κάποιου είδους ανάκαμψη. Αλήθεια εάν δεν υπήρχε αυτή η επέμβαση θα είχε δημιουργηθεί το ισλαμικό κίνημα της Αλ Κάιντα, ή του ισλαμικού χαλιφάτου στο Ιράκ, όπως τουλάχιστον το ξέρουμε σήμερα; Αμφίβολο! Ποιοι χρηματοδότησαν ανοιχτά αναρίθμητες εξτρεμιστικές σουνιτικές ομάδες με κύριο απώτερο στόχο μάλλον το Ιράν, τον άγονα δηλαδή του κακού; Δεν ήταν η πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη και οι γνωστοί σύμμαχοί τους στον Κόλπο που έπρεπε να πάρουν το πάνω χέρι στην περιοχή; Θα υπήρχε ISIS εάν δεν γίνονταν όλα αυτά;
Αν έρθουμε στο θέμα της Συρίας, τώρα, και της Γαλλίας, μια σειρά ερωτημάτων αναφύονται αυτόματα! Η ιστορία δεν παύει να μας ενημερώνει και να μας προφυλάσσει από ανόητες και κακόβουλες αναλύσεις. Η Συρία κατάφερε την απόσχισή της από την Οθωμανική αυτοκρατορία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά με αντίτιμο να παραμείνει γαλλική αποικία. Κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1946, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Καίριας σημασίας ήταν η προσφορά της οικογένειας Άσαντ στην ανεξαρτησία της χώρας και στο μετασχηματισμό της συριακής κοινωνίας σε κοσμικό κράτος. Από τον Πρόεδρο Χαφέζ αλ Άσαντ και στη συνέχεια από το γιο του, Μπασάρ αλ Άσαντ, γιατρό οφθαλμίατρο και σπουδαγμένο στο Λονδίνο, επικεφαλής του αραβικού σοσιαλιστικού κόμματος Μπάαθ. Η Γαλλία ποτέ δεν μπόρεσε να αποδεχτεί την ανεξαρτησία της Συρίας, πρώην αποικία της, κι ούτε συγχώρεσε τις όποιες προσπάθειες και αγώνες της οικογένειας Άσαντ. Ο ίδιος ο Γάλλος Πρόεδρος δεν είναι εκείνος που παραδέχτηκε δημόσια σε τηλεόραση και συνεντεύξεις ότι εξόπλιζε τους Σύρους ισλαμιστές αντάρτες εδώ και τρία χρόνια παρά το σχετικό ευρωπαϊκό εμπάργκο; Από αυτούς δεν προέρχεται, κατά ένα μέρος τουλάχιστον, το ισλαμικό χαλιφάτο; Γιατί είναι σίγουρο ότι μεταξύ αυτών των ακραίων εξτρεμιστικών σουνιτικών ομάδων υπάρχει σχετική διακίνηση προσωπικού και αλλαγές ονομάτων για ευνόητους λόγους. Δεν ήταν κίνηση που εντασσόταν κι αυτή στο γενικότερο πλαίσιο εξασθένησης του άξονα Ρωσίας-Ιράν-Συρίας, και της επιρροής του στην περιοχή, μήπως;
Δυστυχώς κάποτε έρχεται η ώρα του θερισμού! Όμορφη παραδοσιακή απασχόληση είναι αλήθεια που όσοι την έζησαν την ενθυμούνται με νοσταλγία. Αλήθεια μετά από κάποιες δεκαετίες τι θα θυμούνται όσοι θα ζουν, από το δραματικό σήμερα, όπως εξελίσσεται στις μέρες μας; Τις φωτογραφίες τους με την αχνή γαλλική σημαία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Δεν θα ήταν ορθότερο να βάλλουν και λίγη ιστορία δίπλα από τις όποιες αναρτήσεις τους;
* Ο Γεώργιος Σχορετσανίτης είναι χειρουργός
