- Κάθε φορά που στενοχωράσαι μένει ένα κατάλοιπο μέσα σου και η ψυχή γίνεται όλο και πιο ευαίσθητη. Έτσι και με τα νεύρα. Κάθε φορά που νευριάζεις τα νεύρα σου γίνονται όλο και πιο ευαίσθητα και χάνεις μέρος της... ισορροπίας σου. Κάθε φορά ανάβει και ένα λαμπάκι. Στο τέλος γίνεσαι σαν τον αλκοολικό που την αρχή θέλει δέκα ποτήρια κρασί, ας πούμε, για να μεθύσει και στο τέλος θέλει μόνο ένα. Το ίδιο συμβαίνει με την στεναχώρια και τα νεύρα. Την αρχή ξεπερνάς τη στεναχώρια εύκολα γιατί είσαι δυνατός, καθαρός, υγιής. Στο τέλος με την παραμικρή στεναχώρια βγαίνουνε και οι προηγούμενες και σε πνίγουνε όλες μαζί.
Το αυτό συμβαίνει και με τα νεύρα. Την αρχή που νευριάζεις, ανάβει ένα... λαμπάκι. Ούτε που το βλέπεις. Σιγά-σιγά μαζεύονται, μαζεύονται τα... λαμπάκια και στο τέλος ανάβουνε μαζεμένα και σε πιάνει ηλεκτροπληξία!
- Ν’ αγαπάτε για να μην πονάτε! Όπως ο σωματικός πόνος θέλει την ασπιρίνη του, έτσι και ο ψυχικός πόνος θέλει φάρμακο και το φάρμακο είναι η αγάπη. Ένας γλυκός λόγος, ένα άγγιγμα που προέρχεται από αγαπημένο πρόσωπο, απαλαίνει αυτομάτως την πληγή της ψυχής. Να λες τον πόνο σου μόνο σε ανθρώπους που σε καταλαβαίνουνε και σε αγαπάνε. Μόνο τότε βρίσκεις ανταπόκριση και οι πίκρες σου περνάνε. Αν δεν σε καταλαβαίνουνε και δεν σε πονάνε, εσύ θα το νε λες κι αυτοί μέσα τους θα... γελάνε.
- Οι άνθρωποι που φοβούνται, που είναι δειλοί, που δεν τολμούνε, που καταπίνουνε, είναι περίσια ευγενικοί, αλλά και περίσια επιθετικοί. Ευγενικοί, γιατί με την ευγενικότητά τους μπορούν να καταφέρουν όσα δεν μπορούν με τον κλειστό τους χαρακτήρα. Επιθετικοί, γιατί με την ευγενικότητά τους, σκεπάζουνε τις υποθέσεις που κανονικά θα χρειαζότανε εκρήξεις. Αυτές οι εκρήξεις που έμειναν μέσα από χτες είναι πολύ επικίνδυνες σήμερα.
Αυτοί που είναι τολμηροί, εξωστρεφείς, εκρηκτικοί επειδή πατάνε το κουμπί και εκρήγνυνται έχουν λιγότερη επιθετικότητα μέσα τους και ας φαίνονται επιθετικοί.
Μοιάζουν ας πούμε με την κακοκαιρία, που πριν είναι σκοτεινή, συννεφιασμένη, αφουριασμένη και είναι φανερό ότι έρχεται κατά πάνω σου. Μετά άμα αστράψει και βροντήξει και ρίξει καρεκλοπόδαρα, ξεθυμαίνει, καθαρίζει, φωτίζει, γαληνεύει.
- Όποιος είναι κομπλεξικός, αλλά έχει το γνώθι σ’ αυτόν, έχει επίγνωση της κατάστασή του και μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του, μπορεί να ζει φυσιολογικά και απαρατήρητα μέσα στην κοινωνία. Όποιος όμως είναι κομπλεξικός και δεν το καταλαβαίνει, δεν συναισθάνεται τη θέση του, ούτε μπορεί να ελέγχει τον εαυτό του, τότε είναι που βγάζει προς τα έξω, όλα τα αρρωστημένα συναισθήματα και γίνεται απαίσιος και ανυπόφορος.
- Να μη λες όπου να ‘ναι τα μυστικά σου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες σου, γιατί θα σε βλέπουνε μετά αδύναμο και του χεριού τους οι άλλοι. Δε θα σε υπολογίζουνε, δε θα σε φοβούνται, δεν θα σε εκτιμούνε. Δε θα σε λυπούνται και ας υποκρίνονται. Να τα λες μέχρι εκεί που μπορεί να γίνεσαι συμπαθής αλλά να μην προχωρείς να γίνεσαι ευπαθής και εύκολη... λεία. Γενικά ο άνθρωπος κρύβει πάντα μέσα στο βάθος του εαυτού του τα βαθιά του μυστικά. Αυτά που κρίνει ότι είναι αδύνατα σημεία και που αν θα βγούνε στο φως θα ξεχαρβαλώσει η προσωπικότητά του, το είναι του, το οικοδόμημα που προσπαθούσε να φτιάξει σε όλη του τη ζωή. Ο καθένας προσπαθεί να φαίνεται δυνατός. Όπως ο κορμός του δέντρου που χοντραίνει συνεχώς για να αντέχει το βάρος του και τα ανεμοβρόχια, να κρατιέται όρθος στο... ύψος του. Έτσι και η προσωπικότητά μας προσπαθεί να ριζώσει γερά, για να μπορεί να προστατεύεται από τις κακές κοινωνικές συνθήκες. Να αντέχει ο εγωισμός στην άμιλα, στην ταπείνωση, στο χλεβασμό κ.λπ.
- Γιατί πέφτομε από τα σύννεφα κάθε φορά που κάποιος γνωστός μας κάνει κάτι κακό; Νομίζομε ότι ξέρομε πολύ καλά κάποιον, αλλά πέφτομε έξω. Ούτε ο ίδιος δε γνωρίζει τον εαυτό του στο βάθος. Γνωρίζει μόνο όσα έζησε μέχρι τώρα και κρίνει τον εαυτό του βάσει αυτών. Δεν ξέρει όμως πώς θα αντιδράσει αν του τύχουνε διαφορετικές συνθήκες στη ζωή.
