Ράκη ανθρώπινα, απ’ τη φρίκη του πολέμου..
κυνήγησαν το όνειρο, αψήφησαν τις καταιγίδες,
μπήκαν σε σαπιοκάραβα, γίνανε φτερά τ’ ανέμου,
άνδρες, γυναίκες και παιδιά,..σκόρπισαν γι’ άλλες πατρίδες.

Θα το ‘λεγα καλύτερα,..”Άνοδο των Συρίων”!..
κι’ αυτό για την αντίθεση, απ’ τα παλιά τα χρόνια,
όλοι μας την θυμόμαστε..ως “Κάθοδο Μυρίων”..
χίλιοι μύριοι και τώρα,..πού να βρούν λίγη συμπόνια..

“Ναυάγια” ανθρώπινα,..γίναν πάλι ναυαγοί!..
μαζί τους και παιδιά, πεθαίνουν κάθε μέρα,
ξεβράζοντ’ απ’ τα κύματα, σε κάποια ξένη Γή,
απ’ τη Κώ στη Μυτιλήνη,..ή σε κάποια άλλη ξέρα.

Χτυπήσετε τα σήμαντρα,..χτυπήσετε καμπάνες,
φωνάξετε στα πέρατα, ο πόνος ν’ ακουστεί..
τόσα παιδιά να πνίγονται, μαζί και τόσες μάνες!..
να σταματήσ’ ο πόλεμος!..κάποιος πρέπει να ‘νοιασθεί.

Ελπίδες που χάθηκαν, στου πολέμου τη δύνη..
σ’ άλλους τόπους τις ψάχνουνε,..απαθής ποιος να μείνει.
Ζωές που κινδύνευσαν, στις δικές τους πατρίδες,
στους δουλέμπορους “στήριξαν”!..κάποιες φρούδες ελπίδες.

Δημήτρης Τριχάς
Τοπογρ. Μηχαν. Ε.Μ.Π.
[email protected]