Ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους σημερινούς σκηνοθέτες, προσφέρει ακόμη μια ταινία για συζήτηση.

Ο ΑΣΤΑΚΟΣ THE LOBSTER

Σκην.: Γιώργος Λάνθιμος

Πρωτ.: Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Λέα Σεντού, Αριάν Λαμπέντ, Τζον Σι Ράιλι, Μπεν Γουίσο, Αγγελική Παπούλια

Όπως επιβάλλεται από τον νόμο, όταν εγκαταλείπεται από τη γυναίκα του και μένει ξανά μόνος του, ο Ντέιβιντ οδηγείται σ’ ένα ξενοδοχείο όπου πρέπει να ζευγαρώσει μέσα σε 45 ημέρες, αλλιώς θα μεταμορφωθεί σε ζώο της επιλογής του και θα αφεθεί ελεύθερος στο δάσος, όπου εκτός από τα ζώα, ζουν οι παράνομοι Μοναχικοί.

Παραβολική κομεντί που αποτελεί την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του 42χρονου έλληνα σκηνοθέτη, η οποία κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο φετινό φεστιβάλ Καννών. Μαζί με τον τακτικό σεναριογράφο του, Ευθύμη Φιλίππου, με τον οποίο έγραψαν τις δύο προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη, «Κυνόδοντας» (2009) και «Άλπεις» (2011), ο Λάνθιμος δίνει εδώ την πιο έκδηλα χιουμοριστική -παρότι εξίσου σκληρή και κυνική- ταινία του, καθώς επίσης πρώτη αγγλόφωνη στη φιλμογραφία του, μ’ ένα έγκριτο και διάσημο διεθνές καστ.

Όπως στις δύο προηγούμενες συνεργασίες τους, οι Λάνθιμος και Φιλίππου στήνουν ένα παιγνιώδες αφηγηματικό σύμπαν με συγκεκριμένους κανόνες, μέσα από τους οποίους σατιρίζουν συμβάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς, εδώ αυτές που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συνδέονται ερωτικά μέσα σε μια κοινωνία. Επίσης όπως οι προηγούμενες ταινίες του Λάνθιμου, έτσι κι αυτή χαρακτηρίζεται από επιμέρους ανισότητες και τη γνώριμη ‘επιπόλαιη’ εκζήτηση του σκηνοθέτη, αλλά συνολικά στήνει μια σαφή αλληγορία με απολαυστικές ερμηνείες, γεμάτη ιδέες που παρέχουν άφθονες αφορμές για συζήτηση.

Η αναζήτηση, η αντανάκλαση ή η απώλεια του εαυτού μας μέσα στον άλλο, η επιθυμία, η υποκρισία, η ελευθερία και η καταπίεση, η διάσταση ανάμεσα στον προσωπικό και τον κοινωνικό προσδιορισμό του συναισθήματος, είναι μόνο μερικά από τα θέματα που εξερευνά το σενάριο. Ο πλατειασμός στο δεύτερο μισό της πλοκής, ο προφανής χαρακτήρας της αλληγορίας που μοιάζει να εξαντλείται σύντομα και η μόνο μερική -για μένα κι ελλιπής- τοποθέτησή του σ’ ένα όχι ιδιαιτέρως αληθοφανές ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο που δεν εξηγεί επαρκώς τις πράξεις των χαρακτήρων, συγκαταλέγονται ανάμεσα στις ανεπάρκειες του φιλμ.

Η ομοιόμορφη ενδυμασία, η μικρή διορία, η χειροπέδα, η βασανιστική διάταξη τραπεζιών προς τα ζευγάρια, η ανάθεση παιδιών σε περίπτωση διαφωνίας, όλα είναι τακτικές του ενός στρατοπέδου, του τμήματος της κοινωνίας που διακατέχεται από την εμμονή για ζευγάρωμα, και χλευάζεται από αντίστοιχες τακτικές του σκηνοθέτη όπως η έξυπνη χρήση της αργής κίνησης στη διάρκεια του κυνηγιού. Στο άλλο άκρο και αντίθετα από την αρχική εντύπωση που δημιουργείται, οι Μοναχικοί αποκαλύπτονται εξίσου καταπιεστικοί και τελικά ο έρωτας θ’ ανθήσει όπως οφείλει, αυθόρμητα, πέρα από κανόνες, μέσα στις αντιξοότητες και τον κίνδυνο, με ρίσκο και αυτοθυσία, με τον ρομαντικό ιδεαλσιμό που του αξίζει μετά απ’ όλον τον κυνισμό που έχει προηγηθεί, όπως υπογραμμίζει το τελευταίο τραγούδι. Ή μήπως η γυναίκα περιμένει άδικα;

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΗΔΗ

MISS YOU ALREADY

Σκην.: Κάθριν Χάρντγουικ

Πρωτ.: Τόνι Κολέτ, Ντρου Μπάριμορ, Πάντι Κόνσινταϊν, Ντόμινικ Κούπερ

Η Τζες κι η Μίλυ είναι αχώριστες φίλες από παιδιά, αλλά η σχέση τους θα περάσει τη μεγαλύτερη δοκιμασία της, καθώς η πρώτη μένει έγκυος την ίδια στιγμή που η δεύτερη μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο.

Δραματική κομεντί με μόνο σκοπό να κάνει το -σχεδόν αποκλειστικά- γυναικείο κοινό της να κλάψει, στόχο που πετυχαίνει μέσα από μια τετριμμένη και απολύτως προβλέψιμη ιστορία, ζωντανεμένη με διεκπεραιωτικές ερμηνείες και σκηνοθεσία.