«Να δώσομε μιαν αυξησούλα στους μισθούς ή να νομοθετήσομε κάτι άλλο ευχάριστο, για να καλοπιάσομε τον λαό να μας ξαναψηφίσει».
Έτσι σκέφτονταν οι παλιοί πολιτικοί μας.
Και έτσι οι συντάξεις είχαν ανεβεί σε παράλογα ύψη (είχαν γίνει υψηλότερες και από τους μισθούς των εν ενεργεία υπαλλήλων), τα επιδόματα είχαν γίνει πολλά, πολυποίκιλα, αδικαιολόγητα … τα έτη υπηρεσίας για απόκτηση δικαιώματος σύνταξης συνεχώς λιγόστευαν, τα εφάπαξ παχυλά… Κόστη δυσβάστακτα για τα ασφαλιστικά μας ταμεία.
Και σήμερα ζούμε τα οδυνηρά αποτελέσματα.
Οι υπάλληλοι του Δημοσίου συνεχώς πλήθαιναν (διορίζονταν και αχρείαστοι, ενίοτε και τεμπέληδες και ανίκανοι), ποινές για παραπτώματα υπαλλήλων δεν εκτελούνταν. Δεν γινόταν κανένας έλεγχος της λειτουργίας των υπηρεσιών. Καμία αξιολόγηση της εργασίας των υπαλλήλων, ώστε να προάγονται σύμφωνα με την αξία τους. Οι προαγωγές και ο διορισμός προϊσταμένων γίνονταν συνήθως με ρουσφέτια. Έλειψαν τα κίνητρα για εργατικότητα.
Φόροι δεν εισπράττονταν. Παραβάτες δεν τιμωρούνταν. Το λαθρεμπόριο και η φοροδιαφυγή οργίαζαν. Η καπατσοσύνη είχε παραμερίσει την εργατικότητα και την τιμιότητα (αυτά θεωρούνταν βλακείες). Και ο συνδικαλισμός είχε γίνει μόνιμη και ακατανίκητη αντίδραση που εμπόδιζε τη σωστή λειτουργία του κράτους.
Τα ίδια κόμματα (τα δύο μεγάλα του παρελθόντος) εναλλασσόμενα έτσι κυβερνούσαν. Και κάθε φορά που ο ένας από τους δύο έχανε στις εκλογές, ήταν αναγκασμένος ( η τακτική τους το απαιτούσε) να υποσχεθεί νέες παροχές, για να γίνει πιο αγαπητός από τον άλλο, ώστε, στις επόμενες εκλογές, αυτός να κερδίσει.
Για ελέγχους στις υπηρεσίες, για περιορισμό της σπατάλης και για οικονομία, καμία σκέψη. Αυτά θεωρούνταν επιζήμια για το Κόμμα (με κεφαλαίο Κ !).
Και ο εύπιστος λαός, παραπλανημένος, μαγεμένος από παροχές παράλογες που η οικονομία μας δεν τις άντεχε, ψήφιζε σαν υπνωτισμένος μια τον ένα , μια τον άλλο, μη γνωρίζοντας ότι στην πραγματικότητα ψήφιζε τη βαθμιαία καταστροφή του.
Η οποία δεν άργησε να έρθει.
Βέβαια μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (στην οποία τα συμμετέχοντα κράτη χάνουν την πλήρη τους αυτονομία, διότι δεσμεύονται να υπακούουν στους νόμους της – ας το χωνέψομε) αυτή η παλιά τακτική δεν είναι δυνατόν πια να λειτουργήσει.
Οι σημερινοί πολιτικοί μας το έχουν πάρει χαμπάρι;
Τα παθήματα ας γίνουν μαθήματα τουλάχιστον για τη νέα γενιά των πολιτικών μας.
* Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
