Περιφερόμενος όπως κάθε μέρα στην πόλη και περνώντας πιο κάτω από τον κουμπέ της Κορνάρου στην αγορά, ακούω μια γνώριμη φωνή του Γιώργη του φίλου μου: «Ελα να πιούμε καφέ». Συνηθισμένες κουβέντες για τα παλιά και τα καινούργια.
Ξάφνου γλιστρά μια γυναίκα και πέφτει. Φύλλα και φτερά οι τσάντες. Τρέχουν γύρω γύρω πολλοί άνθρωποι να τη συντρέξουν και να της μαζέψουν τα πράγματα. Ηλικιωμένη γυναίκα ήταν, μην πάει ο νους σας στο πονηρό. Κάποια στιγμή συνήλθε και έφυγε, ευχαριστώντας τον κόσμο. Ατάραχοι εμείς καλώς ή κακώς παρακολουθούσαμε το συμβάν. Λέω λοιπόν στο Γιώργη: «Αν συνέβαινε αυτό στη Γερμανία (που έχεις κάνει τόσα χρόνια εκεί δάσκαλος και τους ξέρεις) θα πήγαιναν να βοηθήσουν τη γυναίκα;»
Ο τύπος στη Γερμανία, μου λέει, είχε γράψει για ένα παρόμοιο γεγονός, που είχε πέσει ένας άνθρωπος στο πεζοδρόμιο. Πέρασαν πολλοί όλων των ηλικιών και φύλων και κανείς δεν του έδινε σημασία. Μια στιγμή περνά ένα λεωφορείο γεμάτο κόσμο, σταματά ο οδηγός, κατεβαίνει και αρχίζει να περιθάλπει τον πεσμένο άνθρωπο.
Μετά από δύο-τρεις μέρες ξαναγράφει ο τύπος: Θυμάστε το προχθεσινό γεγονός με το λιποθυμισμένο άνθρωπο στο πεζοδρόμιο; Κάποιοι περίεργοι έψαξαν και βρήκαν τον οδηγό του λεωφορείου. Διεπίστωσαν λοιπόν ότι δεν ήταν Γερμανός αλλά μετανάστης κάποιας μεσογειακής χώρας. No comment.
Η ευαισθησία, να σκύψεις στο συνανθρωπό σου, δεν μαθαίνεται, τό ‘χεις από γεννησιμιού σου. Πέρα από την ψυχρή λογική υπάρχει το συναίσθημα, είναι η έκφραση της ψυχής του ανθρώπου. Όταν αδιαφορείς για τον διπλανό σου, για τον πατριώτη σου, με ποια λογική θα ενδιαφερθείς για τον κάθε ξένο, που σου χτυπά την πόρτα, μόνο για να ζήσει, έρμαιο στα χέρια σου; Τώρα που η παντοδυναμία σου, η κραταιότητά σου σαρακίζεται από τα μιλιούνια των απανταχού της γης κατατρεγμένων και πεινασμένων, τι θα βγάλεις από την ψυχή σου να τους προσφέρεις, που δεν έχεις τίποτα, διότι δεν κληρονόμησες τίποτα, διότι δεν διδάχτηκες τίποτα;
Η ζεστασιά, η θαλπωρή δεν αγοράζεται με λεφτά, αν και αυτά θα στερέψουν σε λίγο και τότε θα πάρεις τα βουνά, να εξαφανιστείς.
Αυτά περί εταίρων.
Ουφ… δηλητήριο μου βγήκε ο καφές του μπάρμπα Γιώργη.
* Ο Μανόλης Σπανάκης είναι συν/χος καθηγητής
