Γύφτε

Εδά απού σ’ αγγάρεψα, δουλειά σου βρήκα κι’ άλλη.

Μα πρώτα χτύπα την καρδιά για να γενεί ατσάλι.

Θέλω μετά με τον τροχό, πένα να μά 'κονίσεις,

το πόσο θα ’ναι αιχμηρή ξέρεις να κανονίσεις.

Τριγύρω έλεθρα θωρώ κι αχνιά μιλιά δε βγαίνει.

Το φιμωμένο το μυαλό καλιά του να ποθαίνει.

Κι’ όποιος θωρεί και δε μιλεί γιατί ‘ ναι φοβισμένος,

πείτε του, όταν σμίξετε , πως είναι ξοφλημένος.

Θέλω και μερικές σφυριές στη ράχη να μου δώσεις,

έχεις εσύ τον τρόπο σου να μου τηνε ισώσεις.

Τά πέρασα, τά που περνώ την έχουνε κυρτώσει.

Μπιστεύομαι το χέρι σου, πως δε θα την πληγώσει.

Φοβούμαι τα μελλούμενα πιο δύσκολα πως θα ΄ναι

Εσένα είναι τέχνη σου κι’ ό,τι νομίζεις κάνε.

Θέλω την πένα να κρατώ με κεφαλή ολόρθη

να μην μπορεί κανείς να πει: δείτε τον που τα κλώθει!

* Ο Γιώργος Αγγελάκης είναι Μαθηματικός