Τα χρόνια τα νεανικά ζωή ήταν γεμάτα

μα πέρασαν σαν αστραπή και φύγανε τα νιάτα.

Οι κοπελιές εσμίγαμε και κάναμε παρέα

πλέκαμε και κεντούσαμε, περνούσαμε ωραία.

Εσμίγανε και οι νεαροί, εφτιάχνανε ομάδα

στις γειτονιές γυρνούσανε και κάνανε καντάδα.

Η νύχτα ήταν μαγική, κάποιο σκυλί γαυγίζει,

με το φεγγάρι οδηγό η μαντινάδα αρχίζει.

Το μαντολίνο τους μικρό, η πένα του μεγάλη

το παραθύρι ανοίγαμε μικροί μα και μεγάλοι.

Στις κοπελιές ελέγανε ωραίες μαντινάδες,

μα κάποιοι ρίχνανε νερό που είχαν στους κουβάδες.

Μια μαντινάδα δεν ξεχνώ που είπανε για μένα

τα χρόνια εκείνα τα παλιά που ήμουνα κοπέλα.

«Πως δε φορώ ρεπούμπλικα και δε φορώ ρολόι,

δε με αγαπά κι κοπελιά - τη λένε Καλλιρρόη».

Τα χρόνια τα νεανικά στη μνήμη μου θα μείνουν,

αιώνες κι αν περάσουνε, από αυτή δε σβήνουν.

Καλλιρρόη Θεριάκη-Κουφάκη