Αγαπημένη μου φίλη απ’ τα παιδικά μου χρόνια. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που σ’ αποχαιρέτησα για πάντα. Ξεφυλλίζοντας το εφηβικό μου λεύκωμα που μου κρατάει καθημερινά συντροφιά και τι δεν θυμάμαι...

Τα σχολικά μας χρόνια καθισμένες πλάι-πλάι στο ίδιο θρανίο, την κοινή μας παρέα, τα δικά μας μυστικά, τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς μας, τις κάθε είδους αναμνήσεις και προβληματισμούς μας, τις χαρές των παιδιών μας, τα κοινά μας ταξίδια.

Μου έλεγες “Ρενούλα θα γεράσουμε παρέα” και έτσι συνέχιζε η ζωή μας μέχρι ένα χρόνο πριν 22/10/14.

Όμως φίλη μου αγαπημένη η μοίρα επέλεξε κάτι διαφορετικό από αυτό που ονειρευόμαστε.

Εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ την υπόσχεσή μου.

Να μην σε ξεχάσω ποτέ.

Ρένα Παπαδάκη