Του π. Ιάσωνα Χαμηλάκη

Βαριά έπεσε η σκιά των λυπηρών και κάλυψε τις καρδιές του ηρακλειώτικου λαού και του ευσεβούς πληρώματος της Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου, το άκουσμα της ασθένειας του σεβασμ. Μητροπολίτου Νεκταρίου.

Δεν χάθηκε όμως η ελπίδα από τις ψυχές των ανθρώπων. Η ελπίδα που στηρίζεται στη δύναμη της προσευχής.

Όμως ανεξιχνίαστες είναι “αι βουλαί” του Κυρίου, διότι “τις γαρ έγνω νουν Κυρίου. Ή τις σύμβουλος αυτού εγένετο;” (Ρωμ. κεφ. ια’ 34-35). Έτσι έρχεται η είδηση, η οποία το πρωί της Πέμπτης έπεσε σαν σκιά και κάλυψε τις ψυχές όλων που τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν. Το λεβεντόκορμο κυπαρίσσι της κρητικής γης, των ιεραρχών η καλλονή, το κλέος των ποιμένων, ο Μητροπολίτης Νεκτάριος άφησε την τελευταία του πνοή στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών και παράδοσε την άγια ψυχή του στα χέρια Εκείνου για τον οποίο εργάστηκε και αφιερώθηκε, ψυχή τε και σώματι, σ’ όλη του τη ζωή. Βαρύτατο το πένθος, ανεκτίμητη η απώλεια, σκληρός ο απορφανισμός, πανστρατιά οι δακρύοντες για τη στέρησή τους από τον πνευματικό πατέρα. Εδώ έρχονται να συμπληρώσουν τα λόγια της Σοφίας Σολομώντος κεφ. γ’, 1: “Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού και ου μη άφηται αυτών βάσανος. Έξοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι, και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα οι δε εισίν εν ειρήνη”.

Ο ιερός Απόστολος Παύλος, εμπνεόμενος υπό του Αγίου Πνεύματος ομιλεί περί χαρισμάτων ειδικότερα: “έχοντες δε χαρίσματα κατά την χάριν την δοθείσα ημίν διάφορα είτε προφητείαν, κατά την αναλογίαν της πίστεως, είτε διακονίαι εν τη διακονία, είτε ο δικάσκων εν τη διδασκαλία είτε ο παρακαλών εν τη παρακλήσει” (Ρωμ. 12, 6-7).

Μέσα σ’ αυτή την αγιογραφική διατύπωση, δια της χάριτος του Θεού, μπορούμε να αναζητήσουμε τη Διακονία του Μητροπολίτου Νεκταρίου κατ’ αρχήν ως πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης και έπειτα ως Μητροπολίτου Πέτρας και Χερρονήσου.

Τα ξεχωριστά χαρίσματα ήτοι την προνοητικότητα, την πρόβλεψη, την εκκλησιαστική διακονία, την διδασκαλία, την προτροπή προς τον ενάρετο βίο, την πραγμάτωση αγαθών πράξεων με ταπείνωση, την επιστασία και επιμέλεια για τα καλά έργα, την άσκηση της ελεημοσύνης με χαρά και προσήνεια.

Ιδιαίτερα δε μέσα από το πολύπτυχο αυτό των δραστηριοτήτων μπορεί να ξεχωρίσει κανείς το τρίπτυχο των χαρισμάτων ήτοι: α) το ιδιαίτερο χάρισμα του Θείου Λόγου, που είχε σαν αποτέλεσμα να τον παρακολουθούν πάντα πολυπληθή ακροατήρια β) το να ιερουργεί με ιδιαίτερη ιεροπρέπεια και μυσταγωγία τα θεία μυστήρια και γ) η ιδιαίτερη φροντίδα και δραστηριότητά του για την αναβίωση της μοναχικής πολιτείας. Ανέγειρε μοναστηριακά συγκροτήματα στα οποία έδωσε τον χαρακτήρα των ησυχαστηρίων. Αναστήλωσε παλαιότερα και τους έδωσε πνοή και ζωή. Ο Συναξαριστής της εκκλησίας θα αναφωνούσε “ω καλά τρία”.

Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραλείψουμε τα περιουσιακά στοιχεία, το λεγόμενο “πόθεν έσχες” που τόσος λόγος γίνεται στις μέρες μας. Ο Μητροπολίτης Νεκτάριος δεν απέκτησε ποτέ περιουσιακά στοιχεία. Από την πατρική του περιουσία, το αναλογούν το άφησε στα αδέλφια του. Στην ιερατική του διακονία, του μεταβίβασαν προσωπικά ακίνητα, τα οποία αμέσως διεβίβασε στην εκκλησία. Ο μισθός του επενδύετο σε εκκλησιαστικά έργα. Ένα μικρό αυτοκινητάκι που υπήρχε στο όνομά του, με την εκλογή του ως Μητροπολίτου Πέτρας, το άφησε στο ησυχαστήριο των Εισοδίων.

Και θα περατώσω την αναφορά μου αυτή στο σεπνό πρόσωπο του μεταστάντος με ένα απόσπασμα από τον επιτάφιο λόγο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου προς τον Μέγα Βασίλειο, σε μετάφραση. “Αυτά είναι τα λόγια μου για σένα λίαν σεβαστέ και αγαπητέ Νεκτάριε. Εάν εμείς οι ελάχιστοι πλησιάσαμε την αξία σου, τούτο οφείλεται στο δικό σου χάρισμα. Έχοντας το θάρρος μου μπροστά σε σένα έστησα το λόγο μου για χάρη σου. Εάν όμως έμεινα μακρυά απ’ ότι ήλπιζα, τι πρέπει να υποστώ αφού έτσι κι αλλιώς με δοκιμάζει η ωριμότητα της ηλικίας και η μεγάλη μου αγάπη για σένα. Αλλά το κατά δύναμη είναι αγαπητό στο Θεό. Συ μας παρακολουθείς από ψηλά, θεϊκέ και σεβαστέ πνευματικέ πατέρα, και τη δοκιμασία του σώματος που μας έδωσε ο Θεός να μας παιδαγωγεί, σταμάτησε την με τις πρεσβείες σου ή κάνε μας να την υπομένουμε με δύναμη...”.