Μια προσπέλαση στο μυστήριο του λόγου του Θεού θα επιχειρήσουμε, με αφορμή την παραβολή του καλού Σπόρεως. Ευστοχότατα παρουσιάζεται από τον Κύριο ο λόγος Του με σπόρο.
Γιατί υπάρχουν ανάμεσα στα δύο αυτά φαινομενικά άσχετα μεγέθη πολλές και σημαντικές αναλογίες.
Ο σπόρος εξωτερικά είναι μικρός, ασήμαντος. Κανείς δεν τον υπολογίζει.
Εσωτερικά όμως κρύβει ανυπολόγιστες δυνάμεις, που κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις εκδηλώνονται. Το ίδιο και ο θείος λόγος. Εξωτερικά φαίνεται πτωχός, γιατί δεν θηρεύει την δόξα και τον έπαινο των ανθρώπων. Είναι απλός και απέριττος, ξένος προς τις μεγαλοστομίες των ρητόρων του κόσμου και τα σοφιστικά πυροτεχνήματα τους. Κυλάει σαν το ήσυχο ρυάκι.
Μέσα του όμως κρύβει όλη την θεία παντοδυναμία. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ονομάζεται στην Αγία Γραφή Λόγος. Ο Θεός είναι Λόγος, λέει ρητά ο Ευαγγελιστής Ιωάννης (Ιω. α’ 1).
Όλοι οι λόγοι που απορρέουν από τον αιώνιο και απόλυτον αυτόν Λόγο είναι γεμάτοι Θεό, θεϊκή αλήθεια, αιωνιότητα-δικαιοσύνη.
Στους λόγους του Θεού υπάρχει κάποιος χυμός αθανασίας, ο οποίος με την ιερή ανάγνωση πέφτει σταγόνα-σταγόνα στην ψυχή του ανθρώπου και την ζωογονεί, ανασταίνοντας την από το θάνατο και τη φθορά. Αυτό αποκαλύπτει ο Κύριος όταν λέει: “Σας βεβαιώνω πως όποιος δέχεται τα λόγια μου και πιστεύει σ’ αυτόν που με έστειλε, έχει κιόλας την αιώνια ζωή και δεν θα αντιμετωπίσει την τελική κρίση, αλλά έχει κιόλας περάσει από τον θάνατο στη ζωή (Ιω. ε’ 24).
Ο θεϊκός λόγος έχει τη δύναμη να θαυματουργεί, να συνεγείρει συνειδήσεις, να ανασταίνει πνευματικά νεκρούς, να μεταμορφώνει κατά Χριστόν και να εντάσσει στη βασιλεία του Θεού τον άνθρωπο. Αρκεί ο σπόρος του θείου λόγου να βρει τρόπο να φυτρώσει μέσα στον άνθρωπο. Εάν ο σπορέας δεν ποτίσει το χωράφι του, δεν μπορεί ο καρπός να αυξηθεί έστω κι αν η σπορά έγινε σε εύφορη γη. Έτσι και η ψυχή του ανθρώπου αν δεν ποτισθεί με τον λόγο του Θεού και εμβαθύνει μέσα στην Αγία Γραφή δεν μπορεί να επιδείξει καρπούς σωτηρίας. Ο Κύριος στην προσευχή του προ τον ουράνιο Πατέρα παρακαλεί: “Πάτερ αγίασον αυτούς εν τη αληθεία ο λόγος οσος αλήθεια έστιν” (Ιω. 17.7).
Η προτροπή του Κυρίου “ερευνάτε τας γραφάς, ότι εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχετε” (Ιω. ε’ 39). Δηλαδή να μελετάτε τις γραφές, διότι μέσα σ’ αυτές θα βρείτε τον δρόμο προς την αιώνιο ζωή. Στο λόγο του Θεού κρύβεται η αλήθεια και το θέλημα του Θεού.
Ο Ιησούς, είπε στους Ιουδαίους που είχαν πιστέψει σ’ αυτόν: “Εάν εσείς αποδειχθείτε υπάκοοι στο λόγο μου, τότε θα είσθε πραγματικά μαθητές μου, θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει” (Ιω. η’ 31).
Να ερευνούμε τις γραφές όχι μόνο με τη δική μας κρίση αλλά με την κρίση της Εκκλησίας η οποία έχει τη δύναμη, τον φωτισμό να διακρίνει το αληθινό από το ψεύτικο. Και ό,τι δεν είναι ενταγμένο μέσα στο λόγο της Εκκλησίας είναι αιρετικό.
Ο λόγος του Θεού δεν ανανεώνεται γιατί μένει πάντα νέος, όπως ο Χριστός είναι “χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας” (Εβρ. ιγ’ 8).
Για την Ορθόδοξο Εκκλησία μας ο λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή, αποτελεί προϋπόθεση της πίστεώς μας. Κατά τη διάρκεια της ευχαριστιακής Συνάξεως, της μυστικής και άρρητης θείας βρώσεως και πόσεως, και μάλιστα προ της “Μεγάλης Εισόδου” και της Θείας Αναφοράς, ο λαός μας, ο λαός του Θεού αφουγκράζεται τα αγιογραφικά αναγνώσματα και πρέπει να σημειωθεί ότι ο λαός πριν ακόμη αρχίσει το ευαγγελικό ανάγνωσμα και ευθύς μόλις τελειώσει δοξολογεί με όλη του την καρδιά τον Κύριο. “Δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι”. Γιατί ήδη με το ιερό τούτο άκουσμα εισήλθε και αρχίζει να βιώνει το Άγιο Μυστήριο του Χριστού που ιερουργείται στη συνέχεια την πρόγευση της Βασιλείας Του, την αιώνα ευφροσύνη των πιστών που συμμετέχουν, διώχνοντας κάθε βιοτική μέριμνα.
Βέβαια οφείλουμε να πούμε πως πριν από την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου, η Εκκλησία με το στόμα του λειτουργού παρακαλεί και ζητεί απ’ τον Κύριο το φως της θεογνωσίας, γιατί μόνο “ο ήλιος της δικαιοσύνης” μπορεί να το δωρίσει στις ψυχές μας: “Κάνε να λάμψει στις καρδιές μας, φιλάνθρωπε Δέσποτα, το άφθορο και αγνό φως της θεογνωσίας Σου κι άνοιξε τους μυστικούς οφθαλμούς της διανοίας μας στην κατανόηση των ευαγγελικών Σου, κηρυγμάτων γιατί Εσύ είσαι ο φωτισμός των ψυχών, και των σωμάτων μας Χριστέ ο Θεός μας”.
Αγαπητοί μου
Το καλό και άφθονο χώμα είναι η καρδιά του ανθρώπου, η καρδιά μας, μεταμορφωμένη από τον εγωϊσμό και τον ατομισμό σε αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη του Χριστού.
Εδώ ο άνθρωπος αγωνίζεται και υποτάσσει το θέλημά του στο θέλημα του Θεού.
Όταν ο Χριστός κατοικήσει στις καρδιές μας, τότε η καρδιά μας αποκτά καλοσύνη, ταπεινοφροσύνη και αγάπη.
Προϋποθέσεις για την πνευματική καρποφορία με εκπληκτικά μάλιστα αποτελέσματα.
