“Οι μάσκες που βραδιάζουν το πρωί” είναι ο τίτλος μιας διαφορετικής ταινίας, με έντονο άρωμα Κρήτης, που προβάλλεται την Κυριακή 11 Οκτωβρίου στο Ηράκλειο για φιλανθρωπικό σκοπό.
Η ταινία δεν έχει ούτε επαγγελματίες ηθοποιούς ούτε κάποιον άλλο επαγγελματία του είδους στη δημιουργία της. Φτιάχτηκε από μια ομάδα παιδιών από το Ηράκλειο που θέλησαν να αφήσουν το στίγμα τους μέσα από τη δημιουργικότητα της έβδομης τέχνης, να αναδείξουν προβλήματα, αλλά και να στηρίξουν δομές.
Η αρχική ιδέα για την ταινία, που δημιουργήθηκε για φιλανθρωπικό σκοπό ανήκει στην ψυχολόγο Μαρία Σβολιαντοπούλου, η οποία υπογράφει το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Η ταινία σχετίζεται με το στίγμα και την εξάλειψη του, ενώ έχει σκοπό να δώσει ώθηση για ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους που έχουν στιγματιστεί.
Μαζί με τη σεναριογράφο - σκηνοθέτιδα, συμπράττει μια ομάδα νέων ανθρώπων και ενεργών πολιτών, που θέλουν με τη σειρά τους να προσφέρουν με όποιο τρόπο μπορούν σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Γι’ αυτό άλλωστε και το σύνολο από τα έσοδα της ταινίας πρόκειται να διατεθούν για τον Οργανισμό ΕΥ ΖΩ με τον καρκίνο και για την “Ηλιαχτίδα”.
“Οι μάσκες που βραδιάζουν το πρωί” προβάλλονται στις 2.00 το μεσημέρι της Κυριακής και στις 4.00 το μεσημέρι της ίδιας ημέρας στον κινηματογράφο Βιτσέντζο Κορνάρο. Αντί για εισιτήριο, οι θεατές θα δίνουν κατ’ ευθείαν το αντίτιμο των 3 ευρώ σε εκπροσώπους των φορέων που στηρίζει με την προβολή της η ταινία.
Η ταινία
Σε πέντε προσωπικότητες που η κάθε μια έχει μια διαφορετική ψυχική ασθένεια αναφέρεται η ταινία. Μέσα από μια σειρά γεγονότων εξετάζεται ο τρόμος που βιώνουν καθημερινά και ο τρόπος που επιλέγουν να συνεχίσουν τη ζωή τους με ή χωρίς το πρόβλημά τους.
Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση των θεατών απέναντι σε ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο, αλλά και η γνωριμία τους με άγνωστες πτυχές καθημερινότητας που πολλοί μπορεί να αγνοούν.
Οι δυσκολίες
Μόνο 7 άτομα ήταν πρόθυμα αρχικά να συμμετάσχουν στην ταινία, ενώ δεν υπήρχαν καν κάμερες ή γνώσεις πάνω στο αντικείμενο δημιουργίας και παραγωγής της ταινίας.
Όσο όμως προχωρούσε η διαδικασία βρέθηκαν αρκετοί εθελοντές να στηρίξουν την προσπάθεια, οπότε και στην ομάδα προστέθηκαν κάμερα-μαν, φωτογράφοι, ηθοποιοί, ακόμα και μακιγιέρ.
Με τον αέρα, αλλά και την αγωνία της πρώτης φοράς, στο σύνολο τους οι εθελοντές προσπάθησαν για το καλύτερο, ενώ θεωρούν πως δεδομένων των συνθηκών και της απειρίας τους, το αποτέλεσμα τουλάχιστον τους δικαιώνει.
Σε κάθε περίπτωση πάντως πιστεύουν πως πάνω από την τέχνη, για την οποία η ταινία δεν διεκδικεί δάφνες ή βραβεία, υπάρχει η ανάγκη μέσα από τον κινηματογράφο και τη δραματοποίηση καταστάσεων, όσο το δυνατόν περισσότεροι να κατανοήσουν τα προβλήματα και τις δυσκολίες χιλιάδων συνανθρώπων.
