Αγαπητέ κ. Διευθυντά,
Δημοκρατία είναι το κοινό συμφέρον, αυτό δηλαδή που ωφελεί και τον κάθε πολίτη χωριστά και την πόλη στο σύνολό της, που εκφράζεται μέσα από τους κοινούς νόμους της πόλεως, τους οποίους οι πολίτες έχουν από κοινού θεσπίσει και υποχρεούνται να τηρούν (Αριστοτέλης (385- 322 π.Χ.), Πολιτικά).
Παρακολουθώ, όπως όλοι οι ενεργοί πολίτες, τα τεκταινόμενα περί την ελληνική Δικαιοσύνη, διαχρονικά, και θα ήθελα να κάνω μερικά σχετικά σχόλια.
Στη χώρα μας, οι περισσότερες δικαστικές υποθέσεις ήταν και παραμένουν εξαιρετικά χρονοβόρες. Μέχρι τώρα, για να τελεσιδικήσουν οι περισσότερες των υποθέσεων απαιτούνται κατά μέσον όρο τόσα χρόνια όσα αντιστοιχούν σε μια γενιά. Παραθέτω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, που κατ’ επανάληψη έχουν απασχολήσει τις στήλες της εφημερίδας σας.
(α) Υπόθεση Talos Plaza. Στο φύλλο της 09/06/15 της εφημερίδας σας έγραφε ότι “Κλιμακώνεται η αντιπαράθεση για τους χειρισμούς της δημοτικής Αρχής στην πολύκροτη υπόθεση του Talos plaza, καθώς πριν από λίγες ημέρες το επίμαχο θέμα αναδείχτηκε για μια ακόμα φορά στο Δημοτικό Συμβούλιο μετά από παρέμβαση των “Ενεργών Πολιτών”, που “έριξαν το γάντι” σχολιάζοντας τη χρονοτριβή, που υπάρχει σε σχέση με την εφαρμογή της νομιμότητας”. Την 29/07/15, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο συζητήσεων, συνεδριάσεων, πορισμάτων και διαφορετικών εκτιμήσεων το περιβόητο θέμα του Talos plaza παραπέμφθηκε ξανά στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους στην Αθήνα. Πρόκειται για μια υπόθεση, που παραμένει στα δικαστήρια και άλλα διοικητικά όργανα, όπως το γνωστό Συμβούλιο Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (γνωστό ως ΣΥΠΟΘΑ) και ταλανίζει την κοινωνία μας επί δύο 10/ετίες περίπου. Είναι μια από τις πολλές υποθέσεις, που απασχολούν την κοινωνία μας και η τελεσιδικία της μάλλον οδεύει για την επόμενη γενεά.
(β) Υπόθεση Παραλιακής. Επίσης σε πρωτοσέλιδο άρθρο σας αναφέρθηκε ότι:
“Ελιγμός της Περιφέρειας για την παραλιακή για να μην κατεδαφιστεί”, όπερ μεθερμηνευόμενο “αναβάλλεται η απόδοση Δικαιοσύνης στο απώτερο μέλλον”. Μια από τις αιτιάσεις, που προβάλλονται, είναι η αποφυγή του κλεισίματος του επίδικου τμήματος της παραλιακής και η επακόλουθη ταλαιπωρία των συμπολιτών μας. Ως τεχνικός, πιστεύω ότι θα ήταν δυνατή και η αποφυγή ταλαιπωρίας των πολιτών με μερικό κλείσιμο της οδού, όπως και η επιτάχυνση απόδοσης της Δικαιοσύνης. Επειδή εγώ και πιθανόν και άλλοι συμπολίτες μας, ανήκομε σ’ αυτούς, που θα προτιμούσαν ακόμη και την πολύμηνη ταλαιπωρία μας λόγω του αποκλεισμού της προαναφερόμενης οδού προκειμένου να αποδοθεί έγκαιρα και έγκυρη Δικαιοσύνη, θα παρακαλούσα την επίσπευση του κλεισίματος της.
Στις σημερινές ευνομούμενες δημοκρατικές κοινωνίες, υπάρχουν κανόνες δικαίου, που εφαρμόζονται ή/και επιβάλλονται δημοκρατικά και με πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χωρίς αυτούς, η γνησιότερη έκφανση της δημοκρατίας είναι η οχλοκρατία. Πολύ ορθά ο Αριστοτέλης μας διδάσκει ότι: “Στις δημοκρατικές κοινωνίες, όπου η κυριαρχία ανήκει στον νόμο δεν χωρούν δημαγωγοί, ενώ παντού όπου δεν κυριαρχεί ο νόμος οι δημαγωγοί ευδοκιμούν....”.
Όπως κατ’ επανάληψη έχει αναφερθεί, οι δικαστές μας και οι θεσμικοί παράγοντες της Δικαιοσύνης δεν υστερούν των Ευρωπαίων συναδέλφων τους και αυτών των άλλων αναπτυγμένων χωρών. Δυστυχώς όμως, ο εκσυγχρονισμός της Δικαιοσύνης, όπως είναι η μηχανοργάνωση και η απλοποίηση των διαδικασιών της, και γενικά το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της, υστερεί σοβαρά. Ας ελπίσομε ότι με τα τελευταία μέτρα, όπως είναι ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, που μας επέβαλαν οι εταίροι μας, θα επιτευχθεί περαιτέρω εκσυγχρονισμός. Ιδού πεδίο λαμπρό.
Θα κλείσω το σχολιασμό μου αυτό με μια μικρή προσωπική εμπειρία από το εξωτερικό. Πριν από αρκετά χρόνια, όταν βρέθηκα για πρώτη φορά σε μια υπερπόντια χώρα, έλαβα κλίση για παραβατικό παρκάρισμα του αυτοκινήτου μου. Φίλοι και γνωστοί με συμβούλευσαν να πάω άμεσα να εξοφλήσω το πρόστιμο, που ήταν αρκετά τσουχτερό για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Εγώ δυστυχώς δεν εισάκουσα τις γνώμες τους και πολύ σύντομα, σε διάστημα περίπου ενός μηνός, έλαβα ειδοποίηση να παρουσιαστώ στο δικαστήριο. Στην αίθουσα του δικαστηρίου, μόλις ο δικαστής κάθισε στην έδρα, επεκράτησε τέτοια ησυχία, που νόμισα ότι οι παρευρισκόμενοι σταμάτησαν ακόμη και να αναπνέουν. Όταν εκφωνήθηκε το όνομά μου, προσήλθα στο εδώλιο και ο δικαστής με ρώτησε τι είχα να πω. Απάντησα, σε σπαστά αγγλικά, ότι έχω έλθει πρόσφατα και δεν έχω ακόμη προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα της φιλόξενης χώρας σας. Η απάντηση του δικαστή ήταν επίσης λιτή. Μου τόνισε ότι με απαλλάσσει αλλά με προειδοποιεί ότι, τυχόν επανάληψη της ίδιας παράβασης, θα επισύρει διπλασιασμό της παλαιάς και της νέας ποινής. Τα συμπεράσματα δικά σας!
Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
