Του Ηρακλή Αρ. Βουλγαράκη

Εγγονούλα μου!

Δε θα παίξουμε ποτέ ξανά

-τι κρίμα!- το μαγεμένο παιχνίδι μας:

«Σήκωσε με, παππούλη, ψηλά να παίξω με τ’ άστρα

και να γείρω για ύπνο με αγκαλιά το φεγγάρι

και μείνε βιγλάτορας μες στης νύχτας τα κάστρα

μήπως κι έρθει η μάγισσα η κακιά να με πάρει»*.

Το αειπάρθενο βλέμμα σου

και η άσπιλη σου ψυχούλα

νιώθω να σπαράζονται μέσα στη θύελλα,

που αιφνίδια ξέσπασε μέσα σου και τρομάζω.

Η αγγελική ομορφιά και η αγνότητα της ψυχής σου

σ' εγκαταλείπουν πανικόβλητες

κάτω από τη θριαμβευτική επέλαση της εφηβείας,

που αμήχανη υποδέχεσαι

σαν μια απροσδιόριστα γλυκόπικρη γεύση

και σαν αναπόδραστη αινιγματική εμπειρία.

Δε θ' αντικρίσω ποτέ πια

στα μεγάλα υπέροχα μάτια σου

τους ολάνθιστους ονειρικούς παραδείσους

της παιδικής σου αμεριμνησίας και αθωότητας

και κατάβαθα θλίβομαι.

Απλά, θα μπορώ τρυφερά να θυμάμαι.

Συγχώρεσέ με, κοριτσάκι μου,

που δυσκολεύομαι ν' αποδεχτώ

τη νέα ταυτότητά σου

αλλ' εντούτοις υποκλίνομαι με σεβασμό

στις μαγεμένες εκρήξεις της ψυχής σου

μέσα στη φαντασμαγορία της εφηβείας σου.

Η έξοχη λαμπρή ομορφιά σου,

η των αγγέλων το κάλλος υμνούσα

και σεμνοπρεπώς αμιλλώμενη,

είθε να βρει τη δικαίωση,

λατρεμένη μου ύπαρξη.

Καλότυχη κι αβάσκανη

για το νέο σου προορισμό να πορεύεσαι,

κάτω από έναν αίθριο, ζεστό ουρανό

σε μια ανώδυνη, τρυφερή ολοκλήρωση.

Μέσα στον τρικυμισμένο ωκεανό,

που ανοίγεται προκλητικός

μπρος στα έκπληκτα μάτια σου,

καλοτάξιδη να ‘σαι.

Ας μη σε πλανέψουν ποτέ

των σειρήνων τα μεθυσμένα τραγούδια

και οι σαγηνευτικές απατηλές υποσχέσεις.

Η ευχή μου, παιδί μου,

ανέσπερο φωτοβόλο αστέρι

ας καταυγάζει τους δρόμους σου,

λατρεμένη!

Από την ποιητική συλλογή

“ΡΩΓΜΕΣ ΠΟΛΥΧΡΩΜΙΑΣ” 2015

*: η α’ στροφή από το ποίημα “Αδιόρατη θλίψη, του ιδίου

(Ποιητική Συλλογή “Δημοπρατήριο αισθημάτων”)