Το 1992 πήγα στο Λονδίνο και εργαζόμουν στο London Hospital. Το Δεκέμβριο του 1992 υπέβαλα επιστημονική μελέτη για ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Βρετανικής Γαστρεντερολογικής Εταιρείας στο Manchester. Συνήθως οι μελέτες που εγένοντο δεκτές επαρουσιάζοντο με τη μορφή poster και κάποιες ελάχιστες προφορικά.
Το Φεβρουάριο του 1993 ήρθε η απάντηση “τρόμος”. Η μελέτη έγινε δεκτή ως oral presentation και η παρουσίαση θα εγένετο στις εγκαταστάσεις του UMIST τον Μάρτιο του 1993. Τα Αγγλικά μου ήταν λίγο καλύτερα του σημερινού Έλληνος πρωθυπουργού καθόσον ζούσα στη γηραιά Αλβιόνα. Ομως, ο τρόμος κυρίευσε τη ζωή μου για τo πώς θα μιλούσα ακαδημαϊκά αγγλικά και θα «έπαιρνα» ερωτήσεις από τους τότε γίγαντες της επιστήμης μου.
Σκέφτηκα να αποσυρθώ, αλλά κατάλαβα τη γελοιότητα. Στρώθηκα λοιπόν και έγραψα την 20 λεπτών ομιλία μου και τη διάβασα τόσες φορές που τελικά την αποστήθισα. Το δράμα όμως θα είχε και συνέχεια, θα υπήρχαν και ερωτήσεις! Έγραψα λοιπόν και τις απαντήσεις σε όλες τις πιθανές ερωτήσεις και της αποστήθισα και αυτές.
Η ομιλία έγινε... το ακροατήριο φυσικά κατάλαβε το άγχος μου και την υπερπροσπάθεια που έκανα για να αντιπαρέλθω την γλωσσική μου ανεπάρκεια. Δεν πειράζει όλα έχουν μια αρχή…, μικρό κόστος για έναν τότε junior doctor.
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Απλώς παρακολούθησα τμήματα της συνομιλίας του πρωθυπουργού με τον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ στο Clinton global initiatives. Μου δημιουργήθηκαν λοιπόν κάποια ερωτήματα στα οποία προσπάθησα να απαντήσω.
Δεν ήξερε ο πρωθυπουργός πού θα μιλούσε;
Ήξερε και μάλιστα πολύ καλά.
Δεν ήξερε ότι τα Αγγλικά του ήταν επιπέδου lower elementary;
Το ήξερε ή θα έπρεπε να το ξέρει ή τουλάχιστον θα έπρεπε να τον ενημερώσει το επιτελείο του.
Θα μπορούσε να προετοιμασθεί καλύτερα;
Σαφώς θα μπορούσε και δεν το έκανε.
Γιατί δεν το έκανε;
Αυτή η απάντηση αξίζει 1 million US dollars.
Πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός ζει σε έναν κόσμο, που φίλος μηχανικός τον ονομάζει χώρο του “ζωτικού ψεύδους”. Ο κόσμος αυτός τον ζει τον πρωθυπουργό και αυτός είναι ο μεγάλος εθνικός κίνδυνος. O κόσμος αυτός τον έκανε να πιστέψει τις απόψεις του κ. Βαρουφάκη που δεν εστηρίζοντο στα figures που ζητούσαν αενάως οι κουτόφραγκοι, ο κόσμος αυτός τον έκανε να πιστεύει, όπως είπε στον τέως πλανητάρχη, ότι θα αλλάξει το «direction» της Ευρώπης. Πίστευε ο πρωθυπουργός ότι θα τα καταφέρει στα Clinton initiatives αλλά δεν τα κατάφερε, ούτε καν προσπάθησε ....μεγάλο κόστος για έναν PM.
ΥΓ: Ποσώς με ενδιαφέρουν τα Clinton initiatives. Ποσώς με ενδιαφέρει η επάρκεια του πρωθυπουργού στην Αγγλική γλώσσα. Με ενδιαφέρει όμως να γνωρίζει ο Ελληνας πρωθυπουργός επαρκώς τα διεθνή δεδομένα, τους κινδύνους και ανάλογα να επιχειρεί και “να μην πέφτει με ταχύτητα αεροπλάνου σε τοίχους”. Για το καλό του και όλων μας...
* O Γρηγόρης Αλ. Πασπάτης είναι γιατρός
