Τέλειωσε το Λύκειο (πλατεία Κορνάρου, πρώην ναός του Σωτήρος) λίγο πριν τον πόλεμο. Τον Απρίλιο του 1941 κατετάγη εθελοντής μαθητής τριετούς θητείας, στη Σχολή Χωρ/κής Ρεθύμνου.
Η πτώση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών βρήκε τον 5° λόχο που υπηρετούσε ο Στράτος, ακροβολισμένο στις περιοχές Πλατανιά - Περιβόλια που είχε αρχίσει τις εκκαθαρίσεις ως τη δέκατη ημέρα, όταν αντελήφθησαν ότι το μέτωπο από την περιοχή των Χανίων είχε καταρρεύσει και οι Γερμανοί έφθαναν οδικώς στο Ρέθυμνο.
Για να μην πιαστούν αιχμάλωτοι εδόθη εντολή να διαλυθούν οι μονάδες περιμένοντας νεώτερες εξελίξεις.
Μία ομάδα από πέντε άτομα ξεκίνησαν για τον Ψηλορείτη αφού πέρασαν από το Αρκάδι και αργά το απόγευμα έφθασαν στο μιτάτο του Βρέντζου όπου τους έδωσαν να φάνε, διανυκτέρευσαν, άφησαν τον οπλισμό τους και το πρωί συνέχισαν καθένας για το χωριό του. Αρχές Μαρτίου 1942 ο Στράτος συναντήθηκε με τον Γιώργο Δουνδουλάκη, παλιό γνώριμο, που ήταν αρχηγός ομάδας αντιστασιακών και πραγματοποιήθηκε η ένταξη του στην Αντίσταση με τον όρο να μην το γνωρίζουν άλλα μέλη, εκτός του Γιάννη Ανδρουλάκη επίσης παλιού φίλου, για την ένταξη του στην ομάδα.
Ο Στράτος απεδείχθη χρήσιμος γιατί εργαζόταν στο αεροδρόμιο Ηρακλείου, στο τεχνικό γραφείο Λαμπάκη που είχε αναλάβει κατασκευαστικές εργασίες και κινείτο με ευχέρεια.
Νωρίς τα βράδια περνούσαν από το σπίτι μας στην οδό Σαπουτιέ (πίσω από το Αστόρια), ο Γιάννης Ανδρουλάκης ή ο Γιώργος Δουνδουλάκης για να πάρουν το δελτίο πληροφοριών με τις θέσεις και τους τύπους των σταθμευμένων αεροσκαφών και άλλων στόχων, όπως οι αποθήκες πυρομαχικών και καυσίμων που είχε σημειώσει ο Στράτος για να σταλούν στο αρχηγείο στην Αίγυπτο.
Μέσα Απριλίου, προφανώς την 12η, ο Δουνδουλάκης έδωσε στον Στράτο μία πρισματική γωνιομετρική κρυσταλλική πυξίδα για να λάβει τις συντεταγμένες διαφόρων σοβαρών στόχων εντός του αεροδρομίου και τις θέσεις των αεροπλάνων. Του ζητήθηκε επίσης να ελέγξει αν υπήρχε φράκτης νότια του αεροδρομίου και αν ήταν ασφαλής η διαφυγή ανθρώπων.
Για να γίνει σωστή εξακρίβωση και να μην υποψιαστούν τις κινήσεις του, ο Στράτος άρχισε να μαζεύει σαλιγκάρια διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρχε δυσκολία διαφυγής προς τον νότο.
Τα αποτελέσματα του σαμποτάζ της 13ης προς την 14η Ιουνίου 1942 στο αεροδρόμιο Ηρακλείου είναι γνωστά όπως και η επίδραση στα στρατεύματα κατοχής και το Γερμανικό Επιτελείο αλλά και ο τρόπος αντίδρασης με την εκτέλεση αθώων διακεκριμένων συμπολιτών μας. Ο ρόλος του Στράτου για τη συμμετοχή του στην οργάνωση 133 έγινε γνωστός πολλά χρόνια αργότερα όταν ο οικογενειακός φίλος Κώστας Μαμαλάκης, ο πλέον σημαντικός ερευνητής σε θέματα που αφορούν την γερμανική κατοχή, διάβασε σε ένα αγγλικό βιβλίο την αναφορά που έκανε ο συγγραφέας για τον Ε. Ζεϊμπέκη.
Ο καλός μας φίλος κάλεσε και συνεργείο τηλεόρασης στο σπίτι του Στράτου ο οποίος αναφέρθηκε στη δράση της οργάνωσης και στη δική του συμμετοχή.
Ηταν πάντοτε προσεκτικός, με τους συνεργάτες του να επισκέπτονται το σπίτι στην οδό Σαπουτιέ σχεδόν καθημερινά, ο ίδιος για λόγους ασφαλείας, πήγε δύο μόνο φορές στην οδό Τριφύτσου που ήταν το κρησφύγετο τους. Τελικά εγκαταλείφθηκε εγκαίρως το σπίτι της οδού Τριφύτσου και όταν έφθασαν κάποια μέρα οι Γερμανοί δεν βρήκαν ούτε την νοικοκυρά που ήταν η κυρία Ανδρουλάκη, γενναία όπως ο γιος της.
Τον Νοέμβριο του 1942 ο Στράτος έλαβε πρόσκληση από τη Διοίκηση της Χωρ/κής να παρουσιαστεί προς εκπλήρωση υπολοίπου θητείας που είχε υποχρέωση. Δύο ήσαν οι λύσεις. Να φύγει στην Αίγυπτο ή να παρουσιαστεί στη Χωροφυλακή. Η οργάνωση πρότεινε τη δεύτερη λύση που ήταν η καλύτερη και πιο χρήσιμη, όπως απεδείχθη αργότερα.
Ολοι οι Χωρ/λακες της σχολής του 1941 απόφοιτοι Γυμνασίου ή Λυκείου προήχθησαν σε υπ/αξιωματικούς. Ως Υπον/τάρχης υπηρέτησε στο Α’ Αστ. Τμήμα στην οδό Αβέρωφ, στη Ρογδιά και Σταθμάρχης στο Μάραθο για να τελειώσει τη θητεία του στα Χανιά από όπου πήρε το απολυτήριο με Διαγωγή Εξαίρετο την 10.9.1945. Για τις υπηρεσίες του έτυχε διακρίσεων από το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας το 1954 ως μέλους Εθνικής Αν/σεως, ομάδας πληροφοριών και δολιοφθοράς και από το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής το 1945 με υπογραφή του Στρατηγού Γουέιβελ για τις υπηρεσίες που προσέφερε στο διάστημα 1941 - 1945 για την απελευθέρωση της Ευρώπης.
Στην ιδιωτική του ζωή εργάστηκε αρκετά χρόνια ως εκτελωνιστής αλλά διέπρεψε ως εμπορικός αντιπρόσωπος όταν διαδέχτηκε τον πεθερό του Ευάγγελο Ανωγειανάκη που λόγω συνταξιοδότησης αποσύρθηκε.
Πατριώτης, εργατικός, έντιμος, καλός οικογενειάρχης, αγαπητός σε όσους τον γνώρισαν.
Τέλη Μαρτίου το 1944 ο Στράτος Ζεϊμπέκης ήταν Υπαξ/κός υπηρεσίας όταν δύο Γερμανοί αστυνομικοί έφεραν 18 χωρικούς να τους παραδώσουν στον Διοικητή του Τμήματος, Μοίραρχο Γεώργιο Δασκαλάκη με την εντολή να τους μεταφέρουν στο αεροδρόμιο. Τρεις άνθρωποι ήσαν όλοι κι όλοι στο Τμήμα εκείνη την ώρα. “Ποιος θα τους μεταφέρει” διερωτήθηκε ο Μοίραρχος. “Κύριε Διοικητά υπογράψατε κάποιο χαρτί για την παραλαβή των 18;” ρώτησε ο Στράτος, ο διοικητής απάντησε όχι.
“Τότε εγώ θα τους οδηγήσω αν με απαλλάξετε σήμερα από τα καθήκοντα μου και μου δώσετε μία 24ωρη άδεια για λόγους οικογενειακούς”.
Παρέλαβε τους 18 λέγοντάς τους “μην ανησυχείτε σύντομα θα είσαστε στα σπίτια σας”.
Πήραν το δρόμο για το αεροδρόμιο και στον κατήφορο λίγο μετά τον αλευρόμυλο των Α/φών Καστρινάκη τους ανακοίνωσε: “Κάθε πέντε λεπτά θα φεύγει ένας από εσάς και ούτε με ξέρετε ούτε σας ξέρω”. Ούτε στην υπηρεσία του έγινε ποτέ γνωστή αυτή η πράξη ούτε κάποιος άλλος το γνώριζε.
Οι Γερμανοί έφυγαν από το Ηράκλειο τον Οκτώβριο του 1944.
Τον Απρίλιο του 1945 έπρεπε να πάει από το Μάραθο στο Φόδελε για μία ζωοκλοπή και αποφασίστηκε να διανυκτερεύσει γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί η προανάκριση.
Στο καφενείο του χωριού που γινόταν η συζήτηση σηκώθηκε ένας θαμώνας που ήταν από τους 18 που πριν ένα χρόνο είχε αφήσει να φύγουν και λέει, στο σπίτι μου θα κοιμηθεί ο κύριος Σταθμάρχης και διηγήθηκε στους παρευρισκόμενους την περιπέτεια του με τους Γερμανούς. Το όνομα του ήταν Γεώργιος Κανάκης, από το Φόδελε.
Απόστολος Ζεϊμπέκης
(Εις μνήμην του αδελφού μου)
