Πράσινος κάμπος για σένα αθνίζει,
κυλά το νερό στο αυλάκι
την ψυχή σου ποτίζει.

Τα πουλιά φτερουγίζουν, τα πουλιά κελαηδούν,
φωλιές για να χτίσουν στα δέντρα ψηλά,
την άνοιξη να φέρουν τον Ήλιο ξανά.

Ο Ήλιος θα ζεστάνει, θ’ ανθίσουν τα κλαδιά,
θα ξαναζωντανέψει η σκέψη την καρδιά.

Αυτό που περιμένει η Μάνα η πονεμένη
ο Ήλιος να φωτίσει να ‘ρθει η Ξαστεριά.
την Άνοιξη να φέρει, που τόσο λαχατά.
Το ποίημα αυτό το αφιερώνω με αγάπη στον κ. Θεόδωρο Ι. Κώστα, γιατρό αγγειοχειρουργό, διδάκτορα του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Γιάννης Νικ. Καρανδινός