Ο φλύαρος ποτέ δε σταματάει,

φαίνεται, πως ακόμη και στον ύπνο του μιλάει!

Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί παρλάρει,

του φτάνει ο φακός πάνω του να ζουμάρει…

Ροδάνι πάει η γλώσσα του, σαν να ‘φαγε γλιστρίδα,

κορδώνεται πως κέρδισε και πάλι την παρτίδα.

Δεν σκέφτεται, πως απ’ το στόμα, όσα βγαίνουν,

πως πίσω δύσκολα γιαέρνουν…

Σε γκάφες πέφτει, μα μυαλό δε βάνει,

γιατί κανείς στον κόσμο δεν τον φτάνει.

Στη σκέψη του ειρμός δεν ενδιαφέρει,

του φτάνει να περνάει σαν ξεφτέρι!

Φαίνεται για το φλύαρο μεγάλη ηδονή,

ν’ ακούει μόνο τη δική του τη φωνή!!!

Καλύτερά ΄ναι να σιωπάς, παρά να φαφλατίζεις,

η σιωπή είναι χρυσός, πρέπει να το γνωρίζεις.

Νομίζεις στην παρέα σου, πως όλοι σε θαυμάζουν,

σαν θα μιλάς αδιάκοπα, μάλλον πως σε χλευάζουν.

Καλύτερή ‘ναι η σιωπή, έλεγαν οι αρχαίοι,

με λίγα λόγια οι φιλόσοφοι εγίνανε σπουδαίοι.



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΜΜ. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΑΚΗΣ

συνταξιούχος δάσκαλος